ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਸ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਲੋਮੜੀਆਂ ਮੋਟੇ ਅੰਤਰੜਾਂ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੀਆਂ ਲੈ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਇਕ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਬਗਲਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੇ ਲਾਸ਼ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਚਬਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਸ-ਪਾਸ ਕਈ ਕੁੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਇੱਕ ਭੇੜੀਆ ਚੁਪ-ਚਾਪ ਹਾਥੀ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਲੋਂ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਉਲਲਾਸ ਨਾਲ ਚੀਕਦੇ, "ਇਹ ਖੁਰ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ!" ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕੰਨ ਦੀ ਬਾਲੀ ਹੋਵੇ!" ਇਕ ਹੋਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀ ਲਾਸ਼ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਦੂਜੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ, ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੀ ਸੀ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਮੋਟੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਯਕਸ਼ੀ ਨੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਬਣਾਇਆ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਦੰਦ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਫੜਿਆ ਤੇ ਮਟਕੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਮੋਤੀ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੋਤੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਦੇ ਸਕੇ। ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ੀ, ਦੋਹਾਂ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਰੀ ਹੋਈ ਘੋੜੀ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ ਲਹੂ-ਮਦਿਰਾ ਲੈ ਆਈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਗਵਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। "ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਜੋ ਚਿਤਾ ਘਾਟ 'ਤੇ ਗਿਆ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮੁਖ ਵਧਾਈਯੋਗ ਹੈ," ਉਹ ਆਖੀ। "ਇਹ ਸੱਪ ਸਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਰਾਖਸ਼ ਦੇ ਇੱਕ-ਮੁਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਸ ਸਕਦੀ," ਐਂਜ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਆਖਦੀਆਂ। ਹੋਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਫੜੀਆਂ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ੀ ਸਨ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ, "ਦੇ, ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਦੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖੀ ਹਾਂ!" ਹੋਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਇਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਹਾਥੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜੇ ਸਨ, ਲਹੂ ਦੇ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡੂੰਘਾ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਯੁੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਯੋਧੇ, ਡਰ ਅਤੇ ਅਜੇਤੂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਹੱਥੋਂ, ਟੁੱਟ ਗਏ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਇੂ, ਅਗਨੀ, ਯਮ ਤੇ ਨਿਰੀਤੀ—ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ—ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਲੜੇ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਥੱਕ ਗਏ, ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਤੋੜੇ ਗਏ, ਉਹ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਹਾਰ ਸਕਦਾ।" ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉਕਸਾਉਣ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਨ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਵਿਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਮੰਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤਿ ਨਾਲ, ਤੀਰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਣ ਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਥ ਵੇਖਿਆ। ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਹ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਹਿੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਰਮ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸਸ਼ਕਤ, ਅਰਧ-ਚੰਦ੍ਰ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਤੀਰ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਕਤੀ ਵਾਂਗ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀ, ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਧੂੰਏਂ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਤੀਰ ਨੇ ਜੰਭਾ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਕੁਟ ਤੇ ਕੰਨ ਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦ ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਹ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਤਾਰਕਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ, ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਜੰਭਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਤਾਰਕਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸੇ, ਮਾਣ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਤੇ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਜੈ-ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਗਰੁੜ-ਧਵਜੀ ਸੈਣਿਕ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਹਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮੂੰਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜੰਭਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਥ, ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿਆਰ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ। ਚੌੜਾਈ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਯੋਜਨ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਿੰਨਰ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਖੁਲ੍ਹਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਲੋਕ-ਪਾਲ ਆਪਣੇ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹੋਏ; ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਰੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ, ਤਾਰੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਫੌਜਾਂ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ; ਇਕ ਪਾਸੇ ਤਾਰਕਾ ਦੈਤਿਆ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ। ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪਤਨ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਲ-ਅਚਲ, ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ। ਇਹ ਦਵੈਤ ਵੀ ਏਕਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਸ਼ਕ ਤਮਾਸ਼ਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਣ; ਜੋ ਕੁਝ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਤਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ, ਸਮੂਹਿਕ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਥਿਆਰ, ਊਰਜਾ, ਧਨ, ਹੌਸਲਾ, ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਵੀਰਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰਤਾਪ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਇਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੇ ਜ਼ੋਰ 'ਤੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਜੋੜਾਂ ਤੇ ਮੁੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਜੇ ਨੌਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਜਗਤ ਦੀ ਆਸਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਤੁਰੰਤ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀਆਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦੇ ਹੋਣ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾੜਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸੁਥਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ, ਨੁਕਲੇ, ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਮੋਰਾਂ ਦੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੀਰ ਆਉਂਦੇ, ਉਥੇ ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ।