ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਸਮ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਕ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸਫਾਈ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਛੇ ਮੌਸਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯੋਗ ਦਾਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਦੀ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਜਾਵਾਂ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਆਹੂਤੀ ਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਕਟੋਰਾ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਜਕ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੋਜਨ ਦਾਨਾਂ ਲਈ ਆਹਵਾਨ ਤੇ ਵਿਦਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚੋਂ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਵਿਜ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼) ਇਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ 'ਅਨ੍ਵਾਹਾਰਿਆ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਰਸਮ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਟਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਪੂਜਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਹੋਵੇ।" ਪੂਜਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚੇ, ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰੇ। ਜਦ ਪੂਜਕ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਪੂਜਕ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਪਿੰਡਾਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਸਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਕ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਸਾਡੇ ਦਾਤਾ ਸੁਖੀ ਹੋਣ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਿਰ ਜੀਵਣ ਵਾਲਾ ਰਹੇ।" "ਸਾਡੀ ਆਸਥਾ ਕਦੇ ਨ ਖੋਵੇ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੇਣ ਲਈ ਵਾਫਰ ਹੋਵੇ, ਭੋਜਨ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਮਿਲਣ।" "ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਾ ਮੰਗੀਏ; ਇਹ ਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਵਰਨ ਦਿਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ।" ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਟਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਵੀ, ਪੂਜਕ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪਿੰਡਾਂ ਛਿੜਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੱਧਲੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਬੀਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਬਚਾ ਭੋਜਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪੂਜਕ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਏ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਬਾਰਾ ਖਾਣਾ, ਯਾਤਰਾ, ਮਿਹਨਤ, ਜਾਂ ਸੰਭੋਗ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼੍ਰਾਧਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਭਾਗ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਠ, ਝਗੜੇ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਸੋਣਾ ਵੀ ਤਿਆਗੇ; ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਇਥੇ ਹੀ ਸ਼੍ਰਾਧਾ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਕਰੇ। ਜਦ ਵੀ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਘਟਤੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਕਨਿਆ, ਕੁੰਭ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਆਹੂਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਤ 'ਸਰਵ-ਸ਼੍ਰਾਧਾ' ਦਾ ਉਲੇਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਧਾ ਉੱਤਰਾਯਣ, ਦੱਖਣਾਯਣ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਦੁਇ ਮਾਸ, ਆਮ ਸੂਰਜੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਅਮਾਵਸ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਤੇ ਘਟਤੀ ਪੱਖ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ 'ਤੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਆਰਦਰਾ, ਮਘਾ, ਰੋਹਣੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਜਦ ਯੋਗ ਦਾਨ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਆਤੀਪਾਤ, ਵਿਟੀ ਤੇ ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਦਿਨ—ਇਹ ਸਭ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ, ਮਾਘ ਤੇ ਨਭਸਯ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਤੇ ਤੀਰਵੀਂ—ਇਹ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ ਵੀ, ਗਿਆਨੀ ਸ਼੍ਰਾਧਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਨੌਂਵੀਂ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਬਾਰਹਵੀਂ, ਚੈਤ੍ਰ ਦੀ ਤੀਜ, ਤੇ ਭਾਦਰਪਦ ਵਿੱਚ, ਫਾਲਗੁਨ ਦੀ ਅਮਾਵਸ, ਪੌਸ਼ ਦੀ ਗਿਆਰਵੀਂ, ਆਸ਼ਾਢ ਦੀ ਦਸਵੀਂ, ਮਾਘ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ—ਇਹ ਦਿਨ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧਾ ਲਈ ਉਤਮ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਅਠਵੀਂ, ਆਸ਼ਾਢ ਤੇ ਕਾਰਤਿਕ, ਫਾਲਗੁਨ, ਚੈਤ੍ਰ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾਂ, ਤੇ ਜੈਸ਼ਠਾ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ—ਇਹ, ਤੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਆਰੰਭ, ਚੜ੍ਹਾਏ ਭੋਜਨ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਮਨਵੰਤਰਾ ਦੇ ਆਰੰਭ 'ਤੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਮਾਘ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ 'ਰਥ-ਸਪਤਮੀ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਪੂਜਕ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤਿਲਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਧਾ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਪਿਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਚੰਦ੍ਰ-ਗ੍ਰਹਣ, ਵੱਡੀ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਤੇ ਸੰਗਤੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਮੰਦਰਾਂ, ਬਾਗਾਂ, ਤੇ ਦੀਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਨਿਰਲੇਪ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਪੂਜਕ ਸ਼੍ਰਾਧਾ ਕਰੇ। ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਾਲ, ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਗੁਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਉਚਿਤ ਉਮਰ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਵੇ—ਦਿਵਿਆ ਰਸਮ ਲਈ ਦੋ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ। ਜੇਕਰ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਖਰਚ ਨਾ ਕਰੇ; ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਦੀ ਤਾਜ਼ਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਉਚਿਤ ਅਸਨ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ। ਉਹ ਦੋ ਪਾਤਰੇ ਭਰਕੇ, ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਰੱਖੇ; 'ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵੀ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਾਵੇ, ਤੇ ਜੌ ਰੱਖੇ, 'ਯਵਹ' ਕਹੇ। ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਵੱਖ ਕਰੇ; ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਹਵਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੌ ਛਿੜਕੇ। ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, 'ਯਾ ਦਿਵਿਆ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅਰਘ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ; ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਭਾ ਦਾ ਅਸਨ ਦੇ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਪਾਤਰੇ ਭਰੇ; ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ 'ਸ਼ੰ ਨੋ ਦੇਵੀ' ਉਚਾਰ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਾਵੇ। ਉਹ ਤਿਲ ਰੱਖੇ, 'ਤਿਲਾਹ' ਕਹੇ, ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਪਾਵੇ; ਪਾਤਰਾ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ ਜਲ-ਪਦਾਰਥਾਂ ਦਾ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜਾਂ ਸੋਨੇ-ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਸਤਰਕ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੂਜਕ ਪਿਤਰਾਂ, ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ, ਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਚਿਤ ਦਿਨ ਤੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼, ਆਸਥਾ, ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।