ਇਕ ਵਾਰ, ਇੰਦਰ — ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ — ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗ੍ਰ ਕਰਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਸਿੱਧਾ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਛਾਤੀ ‘ਚ ਵੱਜਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਪੁੱਤ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਦੈਤਿਆ ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ‘ਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਸਾਹਿਬ, ਹੁਣ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ: ਬਰਛੇ, ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਚਕਰ, ਤੀਰ, ਵਜਰ ਅਤੇ ਗਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ — ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸਲਿੰਗ, ਗਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਜੇਹੇ ਅਸਤਰ ਜੋ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡ ਵਰਗੀਆਂ ਜੰਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ, ਟੁੱਟੇ ਰਥ, ਟੁੱਟੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਤੇ ਪਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਥ ਦੇ ਚਾਲਕ — ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਅਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਸੀ; ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ। ਸਿਰ-ਵਿਗੜੇ ਸਰੀਰ ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਪੜੇ ਲਹੂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ‘ਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ, ਲੱਕੜ-ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਕਾਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ; ਕਦੇ ਕੋਈ ਕਾਂ, ਅੱਖ ਉਡਾ ਕੇ, ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰਦਾ। ਕੁਝ ਲੱਕੜ-ਕੁੱਤੇ ਚਰਬੀ ਵਾਲੀਆਂ ਆਂਤਰਾਂ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ, ਡਰਾਉਣਾ ਬਗਲਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਖਾਧੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ; ਭੇੜੀਏ ਚੁਪਚਾਪ ਹਾਥੀ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਨੂੰ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਘਸੀਟਦੇ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਪ੍ਰੇਤ ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਗਤਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ੀ ‘ਚ ਮਸਤ, ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਤੇ ਦੌੜਦੇ, ਕਹਿੰਦੇ: “ਇਹ ਖੁਰ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ!” “ਇਹ ਕੰਡਾ-ਵਰਗੀ ਹਥ ਮੇਰੀ ਕੰਨ-ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ!” ਕੋਈ ਹੋਰ, ਗੁੱਸੇ ‘ਚ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤੱਕਦਾ; ਕੋਈ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ, ਤੇ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਮੋਟੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧਦਾ। ਇੱਕ ਯਕਸ਼ਣੀ, ਕੱਟੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋਂ ਰੁੱਖ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਦੰਦ ਨੂੰ ਬੱਚਾ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਤੇ ਮਟਕਾ ਚੀਰ ਕੇ ਮੋਤੀ ਲੱਭਦੀ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲਈ; ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਿਲ ਕੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ। ਉਹ ਮਰੇ ਘੋੜੇ ਦੀ ਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਦੀ ਲਹੂ-ਮਦiraa ਲਿਆਉਂਦੀ: “ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ; ਅੰਤਿਮ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਗਿਆ, ਇਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਧੀਆ ਹੈ,” ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ। “ਇਹ ਸੱਪ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਮਰ ਚੁੱਕਾ; ਮੈਂ ਅਕੇਲਾ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਇਕ-ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਸ ਕਰ ਸਕਦੀ,” ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ; ਹੋਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਪਕੜੇ, ਪ੍ਰੇਤ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਨ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ: “ਦੇ, ਦੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖਾ ਹਾਂ!” ਹੋਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ‘ਚ ਉਤਰੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋਏ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਹਾਥੀ ਲਹੂ ਦੇ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਚੱਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਡਰ ਤੇ ਅਜੈਯਤਾ ਕਰਕੇ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਅਗਨੀ, ਯਮ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ — ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ — ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਦੈਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦੈਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਰਦਾਰ ਨਾ ਹੋਏ। ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਜੰਗ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤਿਆ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਏ, ਤੇ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ (ਵਿਸ਼ਨੁ) ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।” ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਸਦਾ ਸਨਮਾਨਤ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਫੋਕਸ ਕਰਕੇ, ਸਮਰਪਿਤ ਮਨ, ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਧਨੁ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਮਨਤਰ ਤੇ ਧਿਆਨ ‘ਚ ਲੀਨ। ਮਨਤਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ‘ਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਤ, ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ‘ਚ ਉਸ ਦੀ ਰਾਹ ਨਿਰੀਖਦਾ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਵੱਡਾ ਅਸਤਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਯਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗਲ ‘ਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੰਪਦਾ, ਤਾਕਤ ਘਟਦੀ, ਸਰੀਰ ਹਿਲਦਾ ਤੇ ਭਟਕਦਾ। ਫਿਰ, ਸਰਵੋਚ ਮਨਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਰਧ-ਚੰਦ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਤੀਰ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਕਰ ਵਰਗਾ, ਵੱਡੀ ਜੰਗ ‘ਚ ਵੜਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚੋਟੀ, ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਜਲਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਤੀਰ ਜੰਭਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਤਾਜ ਤੇ ਕੰਨ-ਕੁੰਡਲ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਭਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਆਗੂ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਤੇ ਜੰਭਾ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਜੰਭਾ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਆਗੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜੰਗ ‘ਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਰਕਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਗੁੱਸਾ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਖੁਲ੍ਹੀ, ਤੇ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਵਾਲੀ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਰੁੜ-ਧੁਜਾ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ‘ਚ ਭਰਿਆ, ਦੈਤਿਆ ਆਗੂ ਜੰਗ-ਮੈਦਾਨ ‘ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ‘ਚ, ਹਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਜੰਭਾ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਜਖਮੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਐਰਾਵਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਦਾ ਰਥ, ਮਾਤਲੀ ਵਲੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਤਿਆਰ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਚੌਣ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਗਾਇਆ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਹਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਰਥ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਤਿਆਰ ਖੜੇ, ਗਰੁੜ-ਧੁਜਾ ਲੈ ਕੇ; ਧਰਤੀ ਕੰਪ ਗਈ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਰ ਗਏ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਾਨਣ ਮਿਟ ਗਈ, ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਏ। ਹਥਿਆਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ, ਫੌਜਾਂ ਹਿਲ ਗਈਆਂ; ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤਾਰਕਾ ਦੈਤਿਆ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ।