ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਜੰਭਾ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਕੇ ਵਿੱਖੜਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਵਾਲੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੰਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ ਰਥੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ। ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਰੁੜ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਪ ਰੂਪ ਧਾਰੀ ਜੰਭਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਖਤਮ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜੰਭਾ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਇਕ ਅਦੁੱਤੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ। ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਫੌਜ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ ਪਾਤਾਲ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਕਰ ਆਪਣੇ ਹਾਥ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘‘ਕੀ ਹੁਣ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ?’’ ‘‘ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਦੈਤਿਆ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਡਾ ਆਧਾਰ ਕੀ ਹੈ?’’ ਫਿਰ ਹਰੀ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ, ‘‘ਹੁਣ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ! ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਵਰਤ।’’ ‘‘ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਚਿਨ੍ਹਿਆ, ਘੇਰਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਟਕ ਨਾ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ; ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।’’ ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਅਸੁਰ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਅਸੁਰ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗਿਆ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਛਿੱਲ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਸੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਰੂਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਅਚਾਨਕ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਦੈਤਿਆਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਸੰਘਾਰ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਕਾਰਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ: ਭਾਲੇ, ਕੁਟਾਰੇ, ਚੱਕਰ, ਤੀਰ, ਵਜਰ ਅਤੇ ਗਦਾ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਿਆ ਕੁਟਾਰੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗੋਲੀ, ਗਦਾ ਅਤੇ ਅਣਮਿਟ ਤੇ ਅਣਫੇਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲਾਈਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਹਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡ ਵਰਗੀਆਂ, ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਰਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੰਡੇ ਤੇ ਪਹੀਏ, ਤੇ ਰਥੀ ਮਿਲ ਕੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣ ਗਏ। ਬੇਸਿਰ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ, ਲਹੂ ਤੇ Keeਚੜ ਵਿੱਚ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਤੇ ਗਿੱਧ, ਗੀਧ ਤੇ ਕਾਂਵੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਕ ਕਾਂਵਾ, ਅੱਖ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰਦਾ। ਕੁਝ ਗਿੱਧ ਚਰਬੀ ਵਾਲੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੇ; ਹੋਰ ਥਾਂ ਇਕ ਡਰਾਉਣੀ ਬਗਲਾ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਧੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੁੰਘਦੀ; ਕੁੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਾਸ ਖਾ ਰਹੇ; ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਭੇਡੀਆ ਚੁੱਪਚਾਪ ਹਾਥੀ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਰਿਹਾ। ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ; ਹੋਰ ਥਾਂ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ ਤੇ ਦੌੜਦੇ, ਆਖਦੇ: ‘‘ਇਹ ਖੁਰ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ!’’ ‘‘ਇਹ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੱਥ ਮੇਰੀ ਕੰਨ ਦੀ ਬਾਲੀ ਹੋਵੇ!’’ ਇਕ ਹੋਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ, ਜਦਕਿ ਦੂਜੀ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀਂਦੀ ਤੇ ਲਾਸ਼ ਦੀ ਖਾਲ ਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦੀ। ਇਕ ਯਕਸ਼ੀ ਨੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਤਣੇ ਤੋਂ ਦਰੱਖਤ ਬਣਾਇਆ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੋਂਡ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬੱਚਾ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਘੜਾ ਚੀਰ ਕੇ, ਮੋਤੀ ਲੱਭਣ ਲੱਗੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲਈ; ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਇਕੱਠੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ। ਉਹ ਮਰੀ ਹੋਈ ਘੋੜੀ ਦੀ ਜਟਾ ਵਿੱਚੋਂ ਰਸ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਲਹੂ-ਮਦਿਰਾ ਲੈ ਆਈ; ‘‘ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਜੋ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸਲਾਹਣਯੋਗ ਹੈ,’’ ਉਹ ਆਖੀ। ‘‘ਇਹ ਸੰਪ ਸਾਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਇਕ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਸ ਸਕਦੀ,’’ ਐਦਾਂ ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਨੂੰ ਆਖਦੀਆਂ; ਹੋਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਫੜ ਕੇ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸਨ। ਉਹ ਚੀਕਦੇ, ‘‘ਦੇ, ਦੇ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਭੁੱਖੀ ਹਾਂ!’’ ਹੋਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੜੇ ਹਾਥੀ ਲਹੂ ਦੇ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ। ਐਸੇ ਹੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਡੂੰਘੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਮਾਣੀ ਹੋਏ ਯੋਧੇ, ਡਰ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਰਕੇ, ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਅੱਗ, ਯਮ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ—ਸਭ ਮਹਾਬਲੀ—ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਦਿਵਿਆਸਤਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਭ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤਿਆ ਕਰਕੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਚੱਕਨਾ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂਵਾਂ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ‘‘ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।’’ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਧਿਆਨ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਬਾਣ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਣ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤ ਕਦੇ ਮੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਨਜ਼ਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਚਾਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਕਤ ਘਟ ਗਈ, ਸਰੀਰ ਡੋਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸਰਵੋਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਅਰਧ-ਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਬਾਣ, ਨਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਰਗਾ, ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਜੋਤ ਸੀ, ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ, ਧੂੰਆਂ ਤੇ ਜਲਦ ਰਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਬਾਣ ਜੰਭਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮੋਰ ਤੇ ਕੰਨ ਦੀਆਂ ਬਾਲੀਆਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਜੰਭਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨੇਤਾ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਤਾਰਕਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਜੰਭਾ, ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।