ਤਿੱਖੇ ਹਵਾ-ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਦੋਂ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਉੱਡ ਗਏ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਜੰਭ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਕੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਹੋਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਜੰਭ ਨੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਲਪਕਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਜਗਮਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਸੌ-ਯਜਮਾਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਜਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਜਦ ਇਹ ਵਜਰ ਉਸ ਪਹਾੜ-ਰੂਪੀ ਦਾਨਵ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਝਰਨੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਜੰਭ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਮਾਇਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਜੰਭ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸੋੰਡ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਸੂਦਨ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਜਿੱਤ ਨਾਰਸਿੰਘ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਸੀ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਮੰਤਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ੇਰ ਉਪਜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਕਾਲੇ, ਹਾਸਾ ਭਿਆਨਕ, ਤੇ ਨਖ਼ ਆਰਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੇ ਜੰਭ ਦੇ ਹਾਥੀ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ ਭਿਆਨਕ ਸੌ ਫਣੀਆਂ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ੀਲੀ ਸਾਂਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਉਸ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਰੁੜ ਨਿਕਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਪ-ਰੂਪੀ ਜੰਭ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਦੈਤਿਆ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜੰਭ ਨੇ ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ—ਜੋ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ ਸੀ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਨਰਕ ਵਰਗਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਵਿਅਪਕ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਅੰਦਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਿਗਲਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, "ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੈਤ ਨਾਲ ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਤੇ ਲੜੀਏ?" ਫਿਰ ਹਰੀ, ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਪੁਰੰਦਰ, ਇਹ ਡਰਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵਧਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ।" "ਮੈਂ ਇਸ ਦੈਤ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਓ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੈ, ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਅਸੁਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਜਦ ਅਸੁਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਵੱਡੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਵੱਢ ਗਿਆ, ਤੇ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਸੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਿਆ; ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦਾ ਰੂਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੈਤ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਦਿੱਖਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਲਈ ਅਦ੍ਰਿਸ਼। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਸੰਘਾਰ ਦਾ ਪਰਮ ਕਾਰਣ ਛੱਡਿਆ—ਭਾਲੇ, ਕੁਟਾਰੀਆਂ, ਚੱਕਰ, ਤੀਰ, ਵਜਰ ਤੇ ਗਦਾਂ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਲਹਾੜੀਆਂ, ਗੋਲੇ, ਮੁਗਦਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਖੁੱਟ ਸਨ। ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਜਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਤੀ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਗੀ ਰਥਾਂ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਡੰਡੇ ਤੇ ਪਹੀਏ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਜੰਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਰਕਤ ਤੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਈ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਲਾਸ਼ਾਂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣ ਗਏ। ਸਿਰ-ਵਿਹੀਣ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕਪੜੇ ਖੂਨ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਨਾਸ 'ਤੇ ਗਿੱਦੜ, ਗਿੱਧ ਤੇ ਕਾਂਵਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ, ਕਦੇ ਕੋਈ ਕਾਂਵ ਆਪਣੀ ਨਿਕਲੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਲਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੀਕਦਾ। ਕੁਝ ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਗਿੱਦੜ ਚਰਬੀ ਵਾਲੀਆਂ ਆੰਤਾਂ ਘਸੀਟਦੇ, ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਬਗਲੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚੀਰੀ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ, ਕੁਤਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਭੇੜੀਆ ਚੁਪ ਚਾਪ ਹਾਥੀ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਂਦਾ। ਕੋਈ ਥਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਗੋਲ ਕੱਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਘਸੀਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਹੋਰ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ ਪਿਸਾਚ ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਗਤਣੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੱਤ ਪੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਖੁਰ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ!" ਕੋਈ ਕਹਿੰਦੀ, "ਇਹ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਹਥ ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਦਾ ਗਹਣਾ ਬਣੇ!" ਕੋਈ ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੀ ਲਾਸ਼ ਨਾ ਮਿਲਣ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਗਰਮ ਲਹੂ ਪੀਂਦੀ, ਲਾਸ਼ ਦੀ ਖਾਲ ਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਦੀ। ਇੱਕ ਯਕਸ਼ਣੀ ਲੱਕੜ ਦੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤਣੇ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਬਣਾਉਂਦੀ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੋੰਦ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਫੜਦੀ, ਤੇ ਮਟਕਾ ਚੀਰ ਕੇ ਮੋਤੀ ਲੱਭਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ; ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ। ਕਦੇ ਉਹ ਮਰੀ ਹੋਈ ਘੋੜੀ ਦੀ ਜੂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦਾ ਲਹੂ-ਦਰਿਆ ਲਿਆਉਂਦੀ, "ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਧੀਆ ਹੈ," ਕਹਿੰਦੀ। "ਇਹ ਸੱਪ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਰ ਗਿਆ; ਮੈਂ ਇਕੱਲੀ ਦੈਤ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੀ," ਯਕਸ਼ਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੀਆਂ; ਹੋਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਫੜੀਆਂ, ਪਿਸਾਚ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਸਨ। ਉਹ ਚੀਕ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਦੇ, ਦੇ, ਮੈਂ ਭੁੱਖੀ ਹਾਂ!" ਹੋਰ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਤਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਧੋ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ; ਚੰਗੇ-ਚੰਗੇ ਹਾਥੀ ਲਹੂ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਭਾਰੀ ਤੇ ਖਤਰਨਾਕ ਜੰਗ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਾਣੀ ਹੋਏ ਯੋਧੇ ਡਰ ਅਤੇ ਅਜੇਤ ਤੋਂ ਹਾਰ ਗਏ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਕੁਬੇਰ, ਵਰੁਣ, ਵਾਯੂ, ਅਗਨੀ, ਯਮ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ—ਸਾਰੇ ਮਹਾਬਲੀ—ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਅਸਤਰ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਦੈਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾਉਂਦੇ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਤਰ ਦੈਤਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਰਹੀਣ ਸਾਬਤ ਹੋਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਾ ਹੋਇਆ।