ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਵਜਰਾਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਚਹੁੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਓਲੇ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਹਾੜ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਭ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਡਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਨਲ-ਅਸਤਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨਲ-ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵਜਰਾਸਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਨਲ-ਅਸਤਰ ਫੈਲਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਰਥ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਚੰਡ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਲੜਾਈ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਸੜਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅੱਗ-ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਿਛਲਾ ਅਸਤਰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅੱਗ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਜੰਭ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਅਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਮਝਦਾਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਵਾਰੁਣ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘਣਾਘੋਰੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਅਤੇ ਡੰਘੀਆਂ ਡੰਘੀਆਂ ਗੱਜਣੀਆਂ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਪੂਰਾ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁੰਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਜਲਧਾਰਾਵਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਲਮਗਨ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਅੱਗ-ਅਸਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮੋਘ-ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮੋਘ-ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਚਟਕ ਕੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਭਾਰੀ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਖੜੇ ਰਹਿ ਨਾ ਸਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਤਦ ਜੰਭ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਪਹਾੜ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਅਨੇਕ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਅਤੇ ਜਲਦੇ ਹੋਏ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਚੰਡ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਪਈ, ਤਦ ਜੰਭ ਪਹਾੜ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵਜਰ ਦੇ ਬਣੇ ਮਹਾਨ ਵਜਰਾਸਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਪਹਾੜ-ਰੂਪ ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਅਤੇ ਝਰਨਿਆਂ ਦੇ ਪੱਥਰ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਫਿਰ, ਜੰਭ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ, ਜੰਭ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਪਿੱਛੋਂ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸੋੜ੍ਹਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਰਸਿੰਹ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਸੀ। ਇਸ ਅਸਤਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ੇਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਕਾਲੇ, ਹੱਸਣ ਦੀ ਗੂੰਜ ਅਤੇ ਨਖ਼ ਤੀਖੇ ਆਰੇ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਹ ਸ਼ੇਰ ਜੰਭ ਨੂੰ ਨੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸੌ ਸਿਰ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਜ਼ਹਿਰੀਲੀ ਸਾਝ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਗਰੁੜ-ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਇਸ ਅਸਤਰ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਰੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਪ-ਰੂਪ ਜੰਭ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜੰਭ ਨੇ ਅਨੋਖਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤਾਕੀ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਵੇ। ਤਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਰਥ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਪਾਤਾਲ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਤ ਉੱਤੇ ਉਲਟ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿਆ ਨਿਗਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਮਾਊਂਟ ਸਮੇਤ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਅਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਆਸ ਤੇ ਇਸ ਦੈਤਿਆ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਹਾਂ?" ਤਦ, ਹਰਿ, ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਬੋਲੇ, "ਹੁਣ ਡਰ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ! ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਮੋਹ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲ ਤੁਰੰਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪਵੋ, ਹੇ ਸ਼ਕਰ; ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਯਾਦ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ!" ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਦੈਤਿਆ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ, ਨਾਰਾਇਣ-ਅਸਤਰ ਜੰਭ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਛੱਡਿਆ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਜਦੋਂ ਜੰਭ ਦੇ ਸੀਨੇ ਤੇ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਛੀਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਅਸੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਯੋਧੇ ਵਾਂਗ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਰੂਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੈਤਿਆ ਪਤਿ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਸੰਘਾਰਕ ਤਾਕਤ ਛੱਡੀ: ਬਰਛੇ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਚੱਕਰ, ਤੀਰ, ਵਜਰ ਅਤੇ ਗਦਾ। ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕਟਾਰੀਆਂ, ਗੋਪ, ਮੁਸ਼ਲ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਅਟੁੱਟ ਅਤੇ ਅਖੁੰਚੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਾਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਕੰਨੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਹਾਥੀ ਦੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਜੰਗਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀ, ਟੁੱਟੇ ਰਥ, ਉਖੜੇ ਧੁਰੇ ਤੇ ਪਹੀਏ, ਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਿਪਟ ਗਈ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਬਣ ਗਏ। ਧੜਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਿਰ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਨੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੱਪੜੇ ਲਹੂ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੇ, ਲਕੜਬੱਗੇ, ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਕਾਂ ਵੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੋਈ ਕਾਂ, ਆਪਣੀ ਨਿਕਲੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਮੁਰਦੇ ਉੱਤੇ ਚੀਕਦਾ ਸੀ।