ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਭਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਤ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ ਜੰਭਾ ਨੇ ਮੌਸਲਾ ਨਾਮਕ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਡ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇਹ ਗਡ਼ਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅਟੱਲ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ, ਜੋ ਗੰਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਜੀ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਫੌਜ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਹ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰਦਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਲਕਾ-ਫਲਕਾ ਮਾਰ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰਾ ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਤਵਸ਼ਟ੍ਰਾ ਹਥਿਆਰ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਉਭਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਯੰਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਆ ਗਏ। ਉਹ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਤਰੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੌਸਲਾ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਜੰਭਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਯੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਹੱਥੀ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਾਂਗ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਬਣਾਏ ਯੰਤਰ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਰੇਜ਼ਾ-ਰੇਜ਼ਾ ਹੋ ਗਏ। ਪਹਾੜ-ਹਥਿਆਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੋੜ ਕੇ, ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚਿਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਗਲੇ ਪਲ ਵਿਦਯੁਤ-ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਬਰਫ਼ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ। ਜਦ ਪਹਾੜ-ਹਥਿਆਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੰਭਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾ ਡਰਿਆ, ਨੇ ਸਰਕੰਡਾ-ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਸਰਕੰਡਾ-ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਿਦਯੁਤ-ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਰਕੰਡਾ-ਹਥਿਆਰ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚਮਕ ਉਠੀ। ਜੰਗ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸੜ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਗਨੀ-ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਛਲਾ ਹਥਿਆਰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਰਕੰਡਾ-ਹਥਿਆਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਅਗਨੀ-ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਜੰਭਾ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਰਥ, ਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਬੁਧ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਅਗਨੀ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰੁਣ-ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘਣਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਡੰਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁੰਡ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਡਿੱਗੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੁਰੰਤ ਭਰ ਗਈ ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਅਗਨੀ-ਹਥਿਆਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਯੁ-ਹਥਿਆਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਘਣਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਾਯੁ-ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਘਣਾਂ ਉਡ ਗਏ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਦੇ ਪਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਦਾਨਵਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸਨ। ਫਿਰ ਜੰਭਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ, ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਅਨੇਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਜਲਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜਦ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਹੋਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪਹਾੜੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਅਜੈਯ ਵਿਦਯੁਤ-ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਹੀਰੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਜਦ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਜੰਭਾ ਦੇ ਪਹਾੜੀ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਜਿਆ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਗੁਫ਼ਾਂ ਤੇ ਝਰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਨਾਲ ਜੰਭਾ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਿਆਨਕ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛੋਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਰਸਿੰਹ-ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਸੀ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿੰਘ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਲੇ ਦੰਦ, ਹੱਸਣ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਤੇ ਆਰੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਨਖ਼ ਸਨ। ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਨੇ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਹਾਥੀ ਦੀ ਮਾਇਆ ਛੱਡ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸੌ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸਾਹ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗਰੁੜ-ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਿਆ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਰੁੜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੱਪ-ਰੂਪ ਜੰਭਾ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਇਆ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਜੰਭਾ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ। ਫੌਜ, ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਭਯਾਨਕ ਤੇ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ, ਤਾਕਤਵਰ ਦੈਤਿਆ ਵੱਲੋਂ ਨਿਗਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਥੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਸਮੇਤ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੀ ਹੁਣ ਕੁਝ ਹੋਰ ਕਰਨਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ?" "ਕਿਸ ਆਧਾਰ ਤੇ ਅਸੀਂ, ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਦੈਤਿਆ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰੀਏ?" ਫਿਰ ਹਰੀ, ਉੱਤਮ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਦਯੁਤ-ਹਥਿਆਰ ਦਾ ਧਾਰੀ, ਇਹ ਬਚਨ ਬੋਲੇ: "ਇਹ ਡਰ ਕੇ ਲੜਾਈ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ। ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਤਾਰੋ।" "ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਕਾਬੂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ। ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਨਾ ਫਸੋ, ਹੇ ਸ਼ਕ੍ਰ; ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ!