ਇੰਦਰ ਨੇ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਭ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਿ-ਪਾਤਰ ਜੰਭ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸਾਂਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੇਲ ਲਗੇ, ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਸ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਦੋ ਦੋਨੋਂ ਮੋਢਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਈ, ਪਰ ਜੰਭ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਸ ਵਾਰੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੇ ਜਿਹੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਖੇ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਜੰਭ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੰਭ ਨੇ ਵੀ ਚੁਸਤ ਤੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਵਖੇੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਬਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੰਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਸਪਾਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ। ਗੰਧਰਵ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਲਿਆਂ ਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਸਥਾਨਿਕ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਪਈ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਇਸ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੰਭ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਅਪਾਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗੀ। ਆਪ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਜੰਭ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੇ ਮੌਸਲ ਨਾਮ ਦਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਭਾਰੀ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸੱਟ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਵਰਤਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਤਵਸ਼ਟਰ ਅਸਤਰ ਦਾ ਆਹਵਾਨ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਆਇਆ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀਆਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਯੰਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਆ ਗਏ, ਜੋ ਰੋਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਛਤ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੌਸਲ ਅਸਤਰ ਨਿਰਸ੍ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੰਭ ਨੇ ਪਰਬਤ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯੰਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਲੱਗੀ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੇ ਬਣਾਏ ਯੰਤਰ, ਉਸ ਹੇਲ ਨਾਲ ਸੁੱਕੜ ਕੇ ਰੇਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਯੰਤਰਾਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ, ਪਰਬਤ-ਅਸਤਰ ਭਾਰੀ ਗਿਰਾਵਟ ਨਾਲ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅਹੁਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਓਲੇ ਪੈਣ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਪਰਬਤ-ਅਸਤਰ ਨਿਰਸ੍ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੰਭ, ਜੋ ਖੁਦ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਵੱਡਾ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਸੀ, ਨੇ ਨਲ-ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਨਲ-ਅਸਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਨਲ-ਅਸਤਰ ਵਧਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਚਮਕਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਮੈਦਾਨ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਚਾਨਣ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗ-ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਛਲਾ ਅਸਤਰ ਤੁਰੰਤ ਨਿਰਸ੍ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਅੱਗ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਜੰਭ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਰਥ ਅਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਲੱਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪਤੀ ਨੇ ਵਰੁਣ-ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤਦ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਛਾ ਗਏ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਤੇ ਡੰਬਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਗੜਗੜਾਹਟ ਹੋਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਵੱਡੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੁੰਡਾਂ ਵਰਗੀ ਜਲਧਾਰਾ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗ-ਅਸਤਰ ਨਿਰਸ੍ਕ੍ਰਿਯ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਾਯੂ-ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਜੋ ਬਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਯੂ-ਅਸਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬਦਲਾਂ ਉੱਡ ਗਏ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਦੀ ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਹਵਾ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਵੀ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਜੰਭ ਨੇ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਪਰਬਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਵਾ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤੇ ਬਲਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਹਵਾ ਠੰਢੀ ਹੋਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਪਰਬਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਹੀਰੇ ਦੇ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਪਰਬਤ-ਰੂਪੀ ਜੰਭ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਝਰਨੇ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਪਰਬਤ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਜੰਭ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਗਿਆ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਰਬਤ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੋਂ ਫੜ ਕੇ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਉਠਾ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਜੈਯ ਨਰਸਿੰਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ ਸੀ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸ਼ੇਰ ਨਿਕਲ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਕਾਲੇ, ਹਾਸਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਨਖ਼ ਤੇਜ਼ ਕਰਤੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨੁਕੀਲੇ ਸਨ।