ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਬਹੁਤ ਜੋਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ, ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਸਮੇਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਗਦਾ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਣਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਿੰਘੀ ਗੱਜ ਉਠੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਿੰਮਕਾਰਾਂ ਤੇ ਧਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਣਨ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਨਿਮੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਉਤਪਾਤ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਇਹ ਗੱਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੰਭਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਧਧਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, “ਡਟ ਕੇ ਖੜੋ!” ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਐਨੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣ। ਜੰਭਾ ਆਪਣੇ ਰਥ ‘ਚ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਧਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਤਿਆਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ, ਜਿਹੜਾ ਇੰਦਰ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚਿੱਕੜ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਰਧਚੰਦ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਸੁਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਇੰਦਰ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜੰਭਾ ਦੇ ਧਨੁੱਖ ਤੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਧਨੁੱਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਵਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਜੰਭਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁੱਖ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ ਜੋ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਿੱਧੇ ਤੇ ਤੇਲ ਲਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ‘ਚ, ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਦਿਲ ‘ਚ, ਤੇ ਦੋ ਦੋਹਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ‘ਚ ਮਾਰੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਜੰਭਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਛੱਡੇ ਤੀਰ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਦਸ ਵਾਰੀ, ਜੰਭਾ ਨੇ ਅੱਗ ਦੇ ਜਿਹੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟੇ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਪਰ ਜੰਭਾ ਨੇ ਵੀ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਰਖਾ ਉੱਡਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਅਸਤਰ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨਗਰਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਰਚੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਦੈਤਿਆ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਪਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਜੰਭਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਆਪ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਜੰਭਾ ਨੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਡਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜੰਭਾ ਨੇ ਮੌਸਲ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਇਹਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਗਦਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਗਦਾਵਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਜਿਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜੀਆਂ ਕਿ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਬਣੀ ਨਗਰੀ ਵੀ ਹਿਲ ਗਈ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਵਰਤਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਜਦ ਤਵਸ਼ਟਰ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ ਅਜਿਹੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਛਤਰੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੌਸਲ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਪਹਾੜ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ ਤੇ ਉਹ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਫਿਰ, ਹਥੇਲੀ ਜਿੰਨੇ ਵੱਡੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਤਵਸ਼ਟਰ ਦੁਆਰਾ ਬਣੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਛਣ-ਛਣ ਹੋ ਕੇ ਰੇਜ਼ਾ-ਰੇਜ਼ਾ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਰੇਜ਼ੇ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਹਾੜ ਅਸਤਰ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਉੱਚੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪੁਰੰਦਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜ੍ਰ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਨਾਲ, ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਓਲੇ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਪਹਾੜ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੰਭਾ, ਜੋ ਖੁਦ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨਾ ਡਰਿਆ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘੱਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਨਵਾਂ ਅਸਤਰ, ਸਰਕੰਡਾ ਅਸਤਰ, ਰਚਿਆ। ਇਸ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰਿਯ ਵਜ੍ਰ ਅਸਤਰ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਸਰਕੰਡਾ ਅਸਤਰ ਆਪਣੀ ਪਰਮ ਤੇ ਅਤਿਅੰਤ ਦੁਸ਼ਕਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਸੜ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਜੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਪਿਛਲਾ ਅਸਤਰ ਤੁਰੰਤ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਗ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜੋ ਜੰਭਾ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਅਤੇ ਰਥਵਾਹ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਦਵਾਨ ਦੈਤਿਆਪਤੀ ਜੰਭਾ ਨੇ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਠੰਢੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਛਾ ਗਏ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਅਤੇ ਡੰਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਗੱਜ-ਮੌਜਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਅੱਗ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਯੂ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।