ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਲਸ਼ਕਰ ਦੀ ਮਰੀ ਹੋਈ ਭੈਂਸ ਦੇ ਗਿਰਦੇ ਲੋਮੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਕਪਾਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪਿਆ। ਪਰ ਕਪਾਲੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗੁੱਸਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਸੁਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੌਂ ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਵੱਲ ਵਧਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸੁਰ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਲਿਆ। ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਹਾਥੀ-ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ; ਹੁਣ ਉਹ ਅਸੁਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਜੋਤ ਮੁਲਕਦੀ ਹੋਈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਅਸੁਰ ਨੇ ਹੌਂਸਲਾ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਚੋਲਾ ਵਜੋਂ ਪਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਅੰਗ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਖੂਨੀ ਖਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਾਦਰ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨੇਤਾਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਾਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਪਾਲੀ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲਾ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਰੁਦ੍ਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਡੰਕਾ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਾਲੀ ਘਟਾ ਵਾਂਗ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜਾਂਦਾ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪੈਂਦੇ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਵੀ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੇ; ਅਸਮਾਨੀ ਹਾਥੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜ ਗਈ, ਇੰਦਰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਓਸੇ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੱਜ ਮਾਰੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡੋਲ ਗਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਹਾਥੀ ਭੱਜ ਪਿਆ, ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ ਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ ਨਿਮੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਮਾਰਿਆ। ਆਪਣੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਪਰ ਨਿਮੀ ਨਿਰਭੈ ਤੇ ਨਿਰੋਲ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਾਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਏਰਾਵਤ ਦੇ ਕੰਨ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗਿਆ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਫੇਰ ਚੁਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਪਰ ਨਿਮੀ ਦੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚਲਣੀ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਤੇ ਕਣਕੜੀਆਂ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਮੁਖ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਥਪਥ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਘਲੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਾਥੀ, ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੀਦਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਢਹਿ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੱਡੀ ਸਿੰਘ ਗੱਜ ਮਚ ਗਈ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਗੱਜ ਵੀ ਚਾਰ ਚੁਫੇਰੇ ਗੂੰਜੀ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਣਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਮੀ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਹ ਸਿੰਘ ਗੱਜ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਜੰਭਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘੀ ਪੈਣ ਵਰਗਾ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕਿਆ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, 'ਡਟੋ!' ਦਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਐਵੇਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਾਂਦੀਲਾ ਛਤਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਰਥ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਤੇਲ ਲਗੇ, ਨੁਕੀਲੇ, ਅਰਧਚੰਦ ਆਕਾਰ ਦੇ, ਸਿੱਧੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਵਜਰ-ਹੰਤਾ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜੰਭਾ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਭਾ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ, ਦੂਜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ, ਤੇਲ ਲਗੇ, ਸਿੱਧੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ (ਸ਼ਕ੍ਰ) ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰ ਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ, ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਦੋ ਦੋਹਾਂ ਮੋਢਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ। ਸ਼ਕ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਅਸੁਰ-ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ ਤੀਰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਦਸ ਵਾਰੀ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਅਸੁਰ-ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਪਰ ਅਸੁਰ ਨੇ ਵੀ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਰਖਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਚਾਰੋ ਪਾਸੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸੁਰ-ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਅਦਭੁਤ ਗੰਧਰਵ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨਗਰ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ, ਅਨੇਕ ਅਨੋਖੇ ਰੂਪ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਭ ਜੰਭਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ।