ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਰੁਦ੍ਰਾ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਭੜਕਦੇ ਹੋਏ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੋ, ਹੋ! ਇਸ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਫੜੋ! ਜਿਸਦੀ ਆਸਰਾ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਉਸਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦੋ! ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਘਸੀਟੋ, ਇਸਦੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੋ!” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਪਾਲੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਫੜਕ ਉਠੀਆਂ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਨੁਕੀਲਾ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ। ਭੰਨੇ ਮੱਥੇ ਨਾਲ, ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਰਮਲ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਯੁੱਧ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਾਇਆ। ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਹਾਥੀ-ਰੂਪੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਾਲਾ ਮਾਰਿਆ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੱਸ ਰੁਦ੍ਰਾ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਛਿਦਰ-ਛਿਦਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨੁਕੀਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਕਾਲਾ-ਕੁੰਝ ਦੈਤ, ਰੁਦ੍ਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਤਝੜ ਦੇ ਨਿਰਮਲ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲਾਲ ਤੇ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਣ। ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁਆਹ ਵਰਗਾ ਫਿੱਕਾ ਸੀ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਉਸਨੂੰ ਹੰਸਾਂ ਵਾਂਗ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੈਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੰਨ-ਫੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਹਾਥੀ-ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੱਸ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋ ਰੁਦ੍ਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਨੌਂ ਰੁਦ੍ਰਿਆਂ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਨਿਡਰ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜਬੱਗੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਭੈਂਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਕਪਾਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਉੱਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੈਤ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਨੌਂ ਰੁਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜ ਪਿਆ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ, ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਸੁੰਡ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਕਰਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਹੱਥ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਹਾਥੀ-ਦੈਤ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਥੱਕ ਕੇ ਨਿਕੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਜੋਤ ਮੰਦ ਪੈ ਗਈ, ਤਾਂ ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਗਿਰਦੇ ਹੀ ਉਸਦੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚਾਦਰ ਵਾਂਗ ਪਾ ਲਈ। ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਕਪਾਲੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਉਹੀ ਖਾਲ ਦੀ ਚੋਲਾ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਮੁਖੀ ਡਰ ਗਏ, ਭੱਜ ਪਏ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਕਪਾਲੀ ਨੂੰ ਹਾਥੀ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ। ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੁਦ੍ਰਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਮਾਰੇਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਡੰਗ ਵੱਜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਲਈ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਗਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਛੱਡ ਕੇ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ, ਆਪਣੀ ਮੁਰਾਦ ਛੱਡ ਬੈਠੇ; ਅਕਾਸ਼ੀ ਹਾਥੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਗੰਧ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਭੱਜਣ ਲੱਗੀ, ਇੰਦਰ ਅੱਠ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨਾਲ ਖੜਾ ਰਹਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਾਥੀ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਸੀ ਵੇਲੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਉਹਨੂੰ ਬੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਟਿਆ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਸਦਾ ਹਾਥੀ ਭੱਜਿਆ, ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਪਿੱਠ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੈਤਪਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨੇ ਨਿਮੀ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀ ਦੇ ਗਲ ਤੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਚੋਟ ਮਾਰੀ; ਪਰ ਨਿਮੀ ਨਿਡਰ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਸ ਵਾਰ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਏਰਾਵਤ ਦੇ ਕੂਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਪਰ ਆਪਣੀ ਚੁਸਤਤਾ ਨਾਲ ਫਿਰ ਜਲਦੀ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਪਰ ਨਿਮੀ ਦੇ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧੂੜ ਤੇ ਕੰਕੜ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਨਿਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਗਿਆ; ਲਹੂ ਵਗਦਿਆਂ ਉਹ ਪਿਘਲੇ ਹੋਏ ਧਾਤੂ ਦੀ ਝੀਲ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਧਨ-ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ; ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਹਾਥੀ ਗਦੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੂਚੇਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਡਿੱਗਦਿਆਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਢਹਿ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਟਾਂਣ-ਟਾਂਣ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਾਥੀ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਨਿਮੀ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸ਼ੇਰ-ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ ਜੰਭਾ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਭੜਕਦੀ ਲਪਟ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਚੀਕਿਆ, “ਡਟੇ ਰਹੋ!” ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਐਨੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਬੀ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਘੰਟੀਆਂ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛੱਤਰੀ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਦਿਲ ਕਾਂਪ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਤੇਲ ਲਗਿਆ, ਨੁਕੀਲਾ, ਅਰਧਚੰਦਰਾਕਾਰ ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।