ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਧੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੈਠਾ ਕੇ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਲਈ ਦੋ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ। ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਕਿਸੇ ਮਹਾਨ ਪਦ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਅਰਘਯ ਆਦਿਕ ਦੇ ਕੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹ੍ਯ-ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤਦ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ (ਚਾਵਲ ਦੀ ਰੋਟੀ) ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਅੱਗਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪ੍ਯਾੳਨ ਰੀਤ ਕਰੇ; ਜੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਅੱਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਕਰੇ। ਯਜਮਾਨ, ਜਦੋਂ ਜਨੇਊ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਛਿੜਕਾਅ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੀਤਾਂ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਨੇਊ ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਹੋਮ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਛੇ ਪਿੰਡ ਬਣਾਏ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਖੱਬੇ ਘੁੱਟ ਨਾਲ ਰੱਖੇ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚੇ, ਅਤੇ ਛਿੜਕਾਅ ਆਦਿਕ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ, ਹਥ ਵਿੱਚ ਚਮਚ ਲੈ ਕੇ, ਹਰ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਇਕ ਇਕ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਦਰਭਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ। ਫਿਰ, ਦਰਭਾ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਰਭਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਹੱਥ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪੁੰਝੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੁੜ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰੇ, ਛੇ ਰੁਤੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਆਦਿਕ ਉਪਚਾਰ ਦੇਵੇ। ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਅੱਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਆਹੁਤੀ ਤੇ ਇੱਕ ਚਮਚ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਕੁਸਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਤੇ ਵਿਦਾਈ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਿੱਸੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚੋਂ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ "ਅਨ੍ਵਾਹਾਰ੍ਯ" ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਰੀਤ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਿਰਾ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਆਖੇ: "ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਹੋਵੇ।" ਸਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ ਕਿ ਪਿਤਰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਛਿੜਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਭੋਜਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੁੜ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਪਿੰਡਾਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਰੀਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: "ਸਾਡੇ ਦਾਤਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿਣ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਲਦੇ ਰਹਿਣ।" "ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਵੱਧ ਹੋਵੇ, ਭੋਜਨ ਵੱਧ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨ ਮਿਲਣ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲੋਂ ਨਾ ਮੰਗੀਏ—ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਵਨ ਦਿਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਵੀ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਗਾਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੇਣਾ ਲਿਖਿਆ ਹੈ। ਜਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਪਿੰਡ ਛਿੜਕਣੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਪੂਰਵਕ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸਤਰੀ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲਾ ਪਿੰਡ ਖਾਏ। ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਬੀਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਸਵਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਬਾਰਾ ਭੋਜਨ, ਯਾਤਰਾ, ਮਿਹਨਤ, ਸੰਗਮ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਜਾਂ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ, ਝਗੜਾ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੋਣਾ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਸਪੀੰਡਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਜਦ ਸੂਰਜ ਕਨਿਆ, ਕੁੰਭ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਦ ਸਦਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ—ਇਹ "ਸਾਰਵਭੌਮ" ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਹੈ, ਜੋ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਉੱਤਰਾਯਣ, ਦੱਖਣਾਯਣ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਆਂ, ਅਮਾਵੱਸ, ਅਸ਼ਟਕਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਰ੍ਦਰਾ, ਮਘਾ, ਰੋਹਿਣੀ, ਯੋਗ, ਵਿਅਤੀਪਾਤ, ਵਿਟੀ, ਵੈਧ੍ਰਿਤੀ, ਤੇ ਹਾਥੀ ਦੀ ਛਾਂ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਚਿਤ ਭੇਟ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਿਲਣ, ਉਹ ਵੀ ਉੱਤਮ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਾਖ ਦੀ ਤੀਜ, ਕਾਰਤਿਕ ਦੀ ਨੌਂ, ਮਾਘ ਤੇ ਨਭਸ੍ਯ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਤੇ ਤੇਰਵੀਂ, ਇਹ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਕੀਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਮਨਵੰਤਰੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੇ ਵੀ ਗਿਆਨੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰੇ। ਆਸ਼੍ਵਯੁਜ ਸ਼ੁਕਲ ਨੌਂ, ਕਾਰਤਿਕ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ, ਚੈਤ੍ਰ ਤੀਜ, ਭਾਦ੍ਰਪਦ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਫਾਲਗੁਣ ਅਮਾਵੱਸ, ਪੌਸ਼ ਏਕਾਦਸ਼ੀ, ਆਸ਼ਾੜ੍ਹ ਦਸਵੀਂ, ਮਾਘ ਸਤਵੀਂ, ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਕ੍ਰਿਸ਼੍ਣ ਅਸ਼ਟਮੀ, ਆਸ਼ਾੜ੍ਹ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਕਾਰਤਿਕ, ਫਾਲਗੁਣ, ਚੈਤ੍ਰ ਪੂਰਨਿਮਾ, ਤੇ ਜੈਸ਼ਠ ਸ਼ੁਕਲ ਪੰਦਰਵੀਂ, ਤੇ ਮਨਵੰਤਰੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਇਹ ਸਭ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਲਈ ਅਖੁੱਟ ਫਲ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਮਨਵੰਤਰੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਮਾਘ ਦੀ ਸਤਵੀਂ, "ਰਥ-ਸਪਤਮੀ" ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੇ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ, ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।