ਹਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂਆਂ 'ਤੇ ਛੇਦ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰਿਆ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਸੰਭਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਲੋਹਾ ਦਾ ਗਦਾ ਫੜਿਆ। Mathana ਨੇ ਉਸ ਜਲਦ-ਜਲਦ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਧਵ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਫੜਕਦੀਆਂ, ਆਪਣਾ ਮੋਸਲ ਫੜ ਕੇ, Mathana ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਦੈਤਿ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਹਾਰ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਚੀਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿ ਜਦੋਂ ਇੰਝ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਬਲ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੇ ਨੋਕਦਾਰ ਭਾਲੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਲਾਂਸ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਅਚਯੁਤ ਨੇ, ਦੈਤਿ ਦੀ ਨੀਅਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਵਿਦਯਾ-ਅਸਤਰ ਭਰ ਦਿੱਤੇ। ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਹੀਸ਼ਾ 'ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਮਹੀਸ਼ਾ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ, ਤੂੰ ਮਸਤ ਹੈਂ; ਇੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ। ਕਮਲ-ਜਨਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਨਾਰੀ ਦੁਆਰਾ ਮਰਨ ਯੋਗ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਉਠ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਇੱਥੋਂ ਜਾ।" ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੇ ਪਿੱਠ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁੰਭਾ ਦੈਤਿ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਹੋਠਾਂ ਚਬਾਉਂਦਾ, ਮੂੰਹ ਤੇ ਵਕਰੀ ਭ੍ਰੂ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਪਲ਼ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਫੜੀ, ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਸਨ। ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਯੋਧਾ, ਪੱਕੀ ਪਕੜ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਾ ਚੁਕਦੇ। ਅਸੁਰਾ ਰਾਜ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭਾ ਦੀ ਪਹਾੜ-ਸਮਾਨ ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਵਾਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਮ ਤੇ ਡਾਲੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਅਸੁਰਾ ਰਾਜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਲੈ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ, ਛੇ ਨਾਲ ਸਿਰ, ਦਸ ਨਾਲ ਝੰਡਾ, ਅਤੇ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾ ਦੇ ਕੰਨ 'ਤੇ ਵਾਧਾ ਦਿੱਤਾ, ਅੱਖਾਂ ਪੂਰੀ ਖੁੱਲੀਆਂ। ਇਸ ਵਾਧੇ ਨਾਲ, ਅਸੁਰਾ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗੀ; ਜਦੋਂ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿਲਿਆ, ਸ਼ੰਖ, ਕਮਲ ਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੈਨੂੰ ਕੁਆਰੀ ਦੁਆਰਾ ਮਰਨ ਲਿਖਿਆ ਹੈ; ਯੁੱਧ ਛੱਡ ਦੇ, ਸ਼ੁੰਭਾ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਮੂਰਖ। ਵਿਅਰਥ ਯੁੱਧ ਲਈ ਕਿਉਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋਇਆ?" ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਯਾਨਕ ਮੋਸਲ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਵਾਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਤਨ-ਜੜੇ ਮੋਸਲ ਨਾਲ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ; ਦੋਵੇਂ ਦੈਤਿ ਦੇ ਭਾਰੀ ਵਾਧਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਗਰੁੜ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਿਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ, ਸ਼ੇਰ-ਧੁਨੀਆਂ ਮਾਰੀ; ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਲਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ੰਖ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਤੇ ਭਾਂਡੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ। ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਹਰੀ ਨੂੰ ਭੱਜਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਝੰਡਾ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਗੁਆਚੀ, ਹਜ਼ਾਰ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹਰੀ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਅਸੁਰਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਹੌਸਲਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: "ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰਾ ਨਾਲ ਖੇਡ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ?" "ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਾਣ ਲਈਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ? ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਨੀਵਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਨੀਵਾਂ, ਜੋ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਅੱਗੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਲਾਭ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਰਥ-ਸਵਾਰੀ ਜਿੱਤ ਹਾਸਿਲ ਕਰਦੇ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ 'ਚ ਤੇਰਾ ਅੱਗੇ ਕੌਣ ਸੀ? ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ਿਪੂ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿ। ਉਹ ਦੈਤਿ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੇ ਯਾਦ ਦੀ ਭਟਕਣ ਵੇਖੀ; ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤਿ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਸਨ। ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਤੰਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਤੇ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਹੁਣ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ; ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਵੱਡੀ ਬਾਂਹ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ-ਸੰਪਤੀ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ, ਫਿਰ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਨੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਧੀਰਜ ਵਾਲੇ ਸਹਸਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। "ਦੈਤਿ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਨਾਸ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਦੈਤਿ ਤਾਰਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾਰੀ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰਨ ਲਿਖਿਆ ਹੈ; ਦੂਜੇ ਲਈ ਕੁਆਰੀ ਹੀ ਮਰਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹੈ; ਜੰਭਾ, ਭਯਾਨਕ ਦੈਤਿ, ਮਰਨਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦਯਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜੰਭਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕਲੇਸ਼ ਹੈ, ਨੂੰ ਮਾਰ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਹੀ ਵਧਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਾਨਵ। ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਜੰਭਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਕੰਡਾ, ਨੂੰ ਉਖਾੜ; ਵੈкунਠ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਹਸਰਾਖਸ਼, ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਵੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਸਰਵਤ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ।