ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਣੁ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਨੇ ਕਾਲਦੰਡ ਨਾਮਕ ਅਸਤਰ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਕ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਵੱਗੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਦੇਵੀ ਵੀ ਹਿਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਛੱਡਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਗਰਸਨਾ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਚੱਕਰ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਐਸ਼ਿਕ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਦਾਨਵ-ਸਰਦਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਉਸੀ ਪਲ ਵਿੱਚ ਵਿਣੁ ਨੇ ਕਰੋੜਾਂ ਦਾਨਵ-ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਲਦੰਡ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਚੱਕਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪ ਵਿਸ਼ਣੁ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਚੱਕਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੇ ਗਲੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸਖਤ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲੇ ਦਾਨਵ ਵੀ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿਅਰਥ ਯਤਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਲਪਨਯ, ਅਜੇਤੂ ਚੱਕਰ ਗਰਸਨਾ ਦੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ‘ਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਚੱਕਰ ਵਾਪਸ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਗਰਸਨਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਬੇਲਗਾਮ ਹੋ ਕੇ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਫਾਹਿਆਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਲਾਸ਼ਾਂ, ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ, ਚੱਕਰਾਂ ਅਤੇ ਬਰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਅਚੰਭਿਤ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਹਰ ਇਕ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੀਰ ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਜਨਾਰਦਨ ਉੱਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾ ਕੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਥੱਲੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ: "ਗਰੁੜ, ਕੀ ਤੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਅਥੱਕ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਥਨਾ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲ ਜਾ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾ," ਐਸਾ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਆਖਿਆ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਮਥਨਾ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਭਿੰਡੀਪਾਲਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੁ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਮਹਾਂਸੰਗਰਾਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਉਸ ਚੋਟ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਪੰਜ ਪਤਥਰ-ਨੁਕੀਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਦਸ ਹੋਰ ਤੀਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚ ਮਾਰੇ। ਹਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਖ-ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੰਭਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲੋਹ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਜਨਾਰਦਨ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੁ ਥੋੜ੍ਹਾ ਝਟਕਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਧਵ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਫੜਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮਥਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਹਾੜ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਡੋਲ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਚਿਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਘਮੰਡੀ ਦੈਤ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰੀ ਵਲ ਵਧੇ। ਨੁਕੀਲੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੰਸ ਨਾਲ ਗਰੁੜ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਿਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਮਹੀਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ-ਸੰਯੁਕਤ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਹੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੀ, ਲੁੜਕਦਾ ਹੋਇਆ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ, ਤੂੰ ਮਸਤ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਨੇ ਐਲਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਔਰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਜੋਗ ਹੈਂ; ਉੱਠ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਇਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ।" ਜਦੋਂ ਮਹੀਸ਼ਾ ਦੈਤ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਸ਼ੁੰਭ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਚਬਾਉਂਦਾ, ਭੰਨੇ ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਮੋਹੜੀ ਨਾਲ ਕੁਚਲ ਕੇ, ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਾਣਿਆ ਅਤੇ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਨਿਪੁੰਨ ਯੋਧਾ, ਪੱਕੀ ਪਕੜ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੀਰ ਵਰਸਾਉਣ ਲੱਗਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਵਿਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਅਸੁਰ-ਰਾਜ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁੰਭ ਦੀ ਡਾਢੀ ਲੱਕੜੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਮੇਢੇ ਤੇ ਢਾਲ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਅਸੁਰ-ਪ੍ਰਭੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਲਯ-ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਤਿੰਨ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਬਾਂਹ ਛੇਦਿਆ; ਛੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੀਸ, ਦਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਧਵਜਾ, ਅਤੇ ਤਣੀ ਹੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਦੇ ਕੰਨ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਤੜਪਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗੀਆਂ; ਜਦ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਲਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਖ, ਕਮਲ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ।