ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਮਿ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਅਰਦਾਸ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਿਮਿ ਦਾਨਵ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਿਆ—ਜੰਭਾ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਸਨਾ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ। ਫਿਰ ਮਹੀਸ਼ਾ ਦੈਤ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਮਮਤਾ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਜੰਭਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣਾ ਯੋਧਾ ਸੀ। ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਥੀ ਨੇ, ਜਦ ਇਹ ਭਾਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਇਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੂਜਾ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਅਤਿ-ਆਵਸ਼੍ਯਕ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ, ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ—ਚੱਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ—ਘੇਰਿਆ ਗਿਆ; ਪੂਰਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਣ ਲੱਗਾ। ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਢੱਕ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਸੈਨਾਪਤੀ ਗ੍ਰਸਨਾ ਸੜ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ-ਨਾਸਕ ਅਸਤਰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਣੂ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਨੇ ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਜਦ ਇਹ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਫ਼ਾਨੀ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਦੇਵੀ ਹਿਲੀ, ਤੇ ਦੈਤ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਬੇਪਰਵਾਹ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਦੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ ਵਰਤਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਗ੍ਰਸਨਾ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਨਿਮਿ ਨੇ ਚਕਰ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਐਸ਼ਿਕਾ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਸੰਝ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਤੇ ਦੈਤ-ਪਤੀ ਅਸਤਰ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਕਰ ਸਕਣ, ਉਸੇ ਪਲ ਵਿਣੂ ਨੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਦੈਤ-ਪਤੀਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸਤਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿया ਹੋਇਆ ਵੇਖ, ਹਰੀ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਵੱਲੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣਾ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਸਨੇ ਚਕਰ ਫੜਿਆ, ਜੋ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਾਂਗ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਗ੍ਰਸਨਾ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਵੱਜਰ ਵਾਂਗ ਕਠੋਰ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਜਦ ਚਕਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਿਸਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੇ ਦੈਤ, ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਅਕਲਪਨੀਯ ਤੇ ਅਜੈਯ ਚਕਰ ਗ੍ਰਸਨਾ ਦੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਟੁਕੜਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਲਹੂ ਦੀ ਧਾਰ ਵਗਣ ਲੱਗੀ, ਤੇ ਚਕਰ ਮੁੜ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਗ੍ਰਸਨਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਹਰੀ ਵਿਰੁੱਧ ਬੇਲਾਗ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਾਂ, ਫਾਂਸੀਆਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਲਾਸ਼ਾਂ, ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ, ਚਕਰ ਤੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਦੈਤਾਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਟਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੈਤ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਰਤ ਕੇ ਜਨਾਰਦਨ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਨ ਲੱਗੇ। ਵਿਣੂ ਨੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਥੰਮ ਲਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗਰੁੜ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ। "ਗਰੁੜਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ? ਜੇ ਤੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਅਥੱਕ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਥਨਾ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਚਲ ਜਾ। ਜੇ ਥੱਕ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾ," ਵਿਣੂ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੇ ਐਸਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਗਰੁੜ ਡਰਾਉਣੇ ਦਿਸਦੇ ਦੈਤ ਮਥਨਾ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ; ਵਿਣੂ ਨੂੰ ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਮਥਨਾ ਨੇ ਭਿੰਡੀਪਾਲਾ ਤੋਂ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿਣੂ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵਿਣੂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਡੀ ਟੱਕਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਣੂ ਨੇ ਪੰਜ ਪੱਥਰ-ਧਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਸ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ 'ਚ ਲੱਗਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੰਭਲ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਲੋਹਾ ਦਾ ਮੁਗਦਰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਣੂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਧਵ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਥਨਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਇਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਡਿੱਗਿਆ, ਦੈਤ ਹੌਂਸਾ ਗੁਆ ਬੈਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਚੀਕੜ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੈਤ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰੋਧਤ, ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ 'ਤੇ ਨਾਜ਼ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਰੀ ਵਿਰੁੱਧ ਵਧਿਆ। ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੇ ਨੁਕਲੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਹਰੀ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਹੀਰੋ ਗਰੁੜ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੇ, ਦੈਤ ਦੀ ਮੰਨਸ਼ਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਗਰੁੜ-ਧਵਜ ਵਿਣੂ ਨੇ ਮਹੀਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵੱਢ ਛੱਡੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ-ਸੰਪੰਨ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।