ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਕਰਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਘੁੱਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਨਿਯਮ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਵੇਂ ਜੋ ਇਹ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤਰਪਣ ਨਾਮਕ ਪਿਤਰ-ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਗਨਿ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਰਾਧ ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਢਲਾਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਤਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਗਨਿ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਸਮਾਨ ਹੱਥ ਭਰ ਕੇ, "ਮੈਂ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ," ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਗੇ ਪਿੰਡ ਰੱਖਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਚੌੜੇ ਹੋਣ। ਤਿੰਨ ਖਦੀਰ ਦੀਆਂ ਚਮਚੀਆਂ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ, ਉਂਗਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀਆਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਸੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਹੱਥ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਜਲਪਾਤਰ, ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਛਾਣਣੀ, ਸਮਿਧਾਂ, ਤਿਲ, ਪਾਤਰ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧਤ ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪ — ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਸਤੂਆਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਲੈ ਆਉਣੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਲਿਪੀ ਹੋਈ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣਾ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਉਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਦੇਵਯਜਨਾ ਲਈ ਦੋ ਅਤੇ ਪਿਤਰਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲਈ ਇੱਕ-ਇੱਕ। ਇੱਥੇ ਭੋਜਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਯਜਨਾ ਲਈ ਅਰਘਯ ਆਦਿ ਦੇਣ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਗਿਆ ਦੇਣ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹ੍ਯ-ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਅਗਨਿ-ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਆਪਿਆਯਨ ਕਰਮ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਇੱਕ ਹੀ ਅਗਨਿ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੱਖਣ ਅਗਨਿ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਜਗਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਨੇਊ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਛਿੜਕਾਅ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਵਿਧੀਆਂ ਸੱਜੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਜਨੇਊ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਹੋਮ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗ ਤੋਂ ਛੇ ਪਿੰਡ ਬਣਾਉਣੇ, ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ-ਜਲ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਖੱਬੇ ਘੁੱਟ ਕੋਲ ਰੱਖਣੇ, ਵੈਰ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਕੀਰਾਂ ਖਿੱਚਣੀਆਂ, ਛਿੜਕਾਅ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਚੀ ਫੜ ਕੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਹਰ ਪਿੰਡ ਸਾਰੇ ਦਰਭਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣੇ। ਫਿਰ, ਦਰਭਾ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦਰਭਾ ਛੂਹਣੇ ਤੇ ਹੱਥ ਪਿਤਰ-ਹੱਕਦਾਰਾਂ ਲਈ ਪੋਂਛਣਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੜ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ, ਛੇ ਰੁਤੂਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਅਰਪਣ ਕਰਨੀ। ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਹੈ, ਜੇ ਇੱਕ ਹੀ ਅਗਨਿ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਹਵਨ ਤੇ ਚਮਚੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਸਾ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਵਧੂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ, ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਲਈ ਆਮੰਤ੍ਰਣ ਤੇ ਵਿਸਰਜਨ ਕਰਨਾ। ਫਿਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹਿੱਸੇ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਲਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋਜਾਤੀ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ 'ਅਨ੍ਵਾਹਾਰਯ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼্ণ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਤਿਲ-ਜਲ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਾਲੀ ਅੰਗੂਠੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਦਾ ਚੋਟੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਹੋਵੇ।" ਸਦਾ ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਕ੍ਰੋਧੀ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰਿ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਅਕਤੀ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਛਿੜਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਾਲਦਾ ਹੈ। ਭੋਜਨ ਮਗਰੋਂ, ਮੁੜ ਫੁੱਲ ਤੇ ਚੌਲ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਪਿੰਡਾਂ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਿਧੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸ਼ਰਾਧ ਫਲਸ਼ੂਨਿ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨੀ, "ਸਾਡੇ ਦਾਤਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿਣ, ਵੇਦ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਚਲਦੇ ਰਹਿਣ।" "ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਕਦੇ ਘਟੇ ਨਾ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਨੂੰ ਵੱਧ ਮਿਲੇ, ਭੋਜਨ ਪ੍ਰਚੁਰ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਮਿਲਣ।" "ਸਾਡੀ ਕੋਲ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਾ ਮੰਗੀਏ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਰਵਣ ਦਿਨ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ।" ਜਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ: ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅਗਨਿ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਿੜਕਣਾ, ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ; ਵਧੂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਭਾਗ ਲਵੇ। ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਬੀਜ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵੰਸ਼ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਬਚ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਪਿਤਰ-ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਕਰਮ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਬੁਲਾਏ ਹੋਏ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਸਮੇਤ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੁੜ ਖਾਣਾ, ਯਾਤਰਾ, ਮਿਹਨਤ, ਸੰਭੋਗ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦਾ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਭਾਗ ਲੈਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਠ, ਝਗੜਾ, ਜਾਂ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤਣਾ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗੋ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਰਾਧ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ। ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਸਪੀੰਡਿਕਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਮਾਵੱਸ ਜਾਂ ਜਦ ਸੂਰਜ ਕਨਿਆ, ਕੁੰਭ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਨਾਲ ਹੀ, ਇਸ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।