ਜਦੋਂ ਅਸੁਰ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਕੁਟ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਪਹਾੜ ਵਿਚੋਂ ਧਾਤੂਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਿਕਲ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਜਾਨ ਬਚੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਅਚ্যੁਤ, ਉਸ ਡਿੱਗੇ ਅਸੁਰ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਪਰਮਾਤਮਾ, ਚੱਕਰਧਾਰੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, "ਜਾ, ਅਸੁਰ, ਅੱਜ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮਿ ਦਾ ਰਥਵਾਹਾ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਕਾਲੀ ਯਕ-ਪੂਛ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਝੰਡਾ, ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਤਖਤੀ ਨਾਲ ਰਥ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਤਾਕਤਵਰ ਅਸੁਰ ਨਿਮਿ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਗਰਜਦੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਰੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਗੇਰੇ, ਸਤਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਡਰਾਉਣੇ ਦਾਨਵ ਪੁੱਤਰ, ਮਸਤਕ ਤੇ ਕਿਰਟ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ। ਮਥਨਾ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ, ਜੰਭਕਾ ਊਂਟ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਵੀ ਵੱਡੇ ਭੇੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਉੱਤੇ—ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨਿਮਿ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਮਥਨਾ ਨੇ ਗੱਥੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗਰਸਣ ਨੇ ਵੀ ਜੈਵਲਿਨ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਜੰਭ ਨੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਉੱਤੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣ ਮਾਰੇ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਜਿਵੇਂ ਉਸਤਾਦ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਯੋਗ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਣੀ, ਤੇਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਲੇ ਸੱਪ ਵਰਗਾ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਕਮਾਨ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਨਿਮਿ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀਹ ਜਲਦੇ ਬਾਣ, ਮਥਨਾ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਪੰਜ ਮਾਰੇ। ਮਹੀਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੰਭ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅੱਠ-ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਧਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਨੂੰ ਅਸਧਾਰਣ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਿਮਿ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਮਾਨ ਚੌੜੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਛੱਡਣ ਹੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜੰਭ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੇ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕਮਾਨ ਟੁੱਟੀ, ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਫੜੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਥਨਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਨਿਮਿ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਮੰਝਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਟੁੱਕੜੇ-ਟੁੱਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਰਦਾਸ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੁੱਕ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇਕ ਭਾਰੀ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਡੰਡਾ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਨਿਮਿ ਅਸੁਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਜਦ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ—ਜੰਭ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਗਰਸਣ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਾਸੀ ਲਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਰੋਕਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਫਿਰ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਵੱਜਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਭ, ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਾਥੀ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਝੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਹੋਰ ਇਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਧਣੀ ਚੁੱਕੀ, ਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ—ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ—ਢੱਕ ਗਈ; ਆਕਾਸ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਣ ਲੱਗਾ। ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਗਰਸਣ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ-ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਸਾਰ-ਨਾਸਕ ਅਸਤਰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਨੇ ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਜਦ ਇਹ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤਗੜੀ ਹਵਾ ਚਲਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ, ਧਰਤੀ ਮਾਤਾ ਹਿੱਲ ਗਈ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਵਯ ਅਸਤਰ ਛੱਡੇ। ਗਰਸਣ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਨਿਮਿ ਨੇ ਚੱਕਰ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ; ਜੰਭ ਨੇ ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਐਸ਼ਿਕਾ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਲਦੰਡ ਅਸਤਰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੋਣ ਦੇਖ ਕੇ, ਹਰੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਸ਼ੌਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਨੇ ਆਪਣਾ ਚੱਕਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਚੱਕਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ, ਉਸ ਨੇ ਸੈਨਾਪਤੀ ਦੇ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਸਖ਼ਤ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ। ਜਦ ਚੱਕਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ, ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਯ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਫਲ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਅਚਿੰਤਯ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਚੱਕਰ ਗਰਸਣ ਦੀ ਗਰਦਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਾ, ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵਿੱਚੋਂ ਭਿਆਨਕ ਖੂਨ ਦੀ ਧਾਰ ਵਹਿ ਪਈ, ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਪਸ ਜਨਾਰਦਨ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਗਰਸਣ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਹਰੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।