ਕਾਲਨੇਮੀ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚੁਸਤਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਵੀ ਭੜਕ ਉਠੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਬੇਲੀ ਉਠਾ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਬੇਲੀ ਫੜੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਲਟਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵਿੱਝਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਬਾਂਹ 'ਚੋਂ ਲਾਲ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਬਾਂਹ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁੱਚੀਆਂ ਵਰਗਾ ਲਗਣ ਲੱਗੀ। ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਣੂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੱਤਰਾ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਜਿੰਦ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇ ਤੀਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਦਿਲ 'ਚ ਵਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰ ਵੀ ਚਲਾਏ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਇਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ਾ ਦੀ ਝੰਡੀ ਨੂੰ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਨ ਨੂੰ, ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਵਿੱਝਿਆ। ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਚੋਂ ਵਿੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਤਕਲੀਫ਼ ਤੇ ਪੀੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕੰਬਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਉਠਾਈ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਦਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਉਹ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਹੀ ਪੈ ਗਿਆ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਸਿਰ ਚੱਕੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਰਣ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚੋਂ ਲਹੂ ਦੇ ਧਾਰੇ ਵਗਣ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਚੋਂ ਧਾਤੂ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ, ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਰਥ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਚੂਤ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਸੇ, ਫਿਰ ਕਹਿਆ: "ਜਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ, ਤੈਨੂੰ ਅਜੇ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀਉ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਬਣਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਰਥ ਸਾਰਥੀ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਰੋਧੀ ਨਿਮੀ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਦੇ ਪੰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅੰਬ੍ਰੋ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਝੰਡੀ, ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮਸਤਕ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ, ਭਿਆਨਕ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ। ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਤਾਈ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਰਣ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਖੜੇ ਸਨ। ਮਥਨਾ ਘੋੜੇ 'ਤੇ, ਜੰਭਕਾ ਉੱਠ 'ਤੇ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਵੱਡੇ ਰਾਮ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਹੋਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਿਬ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਨਿਮੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਮਥਨਾ ਨੇ ਗੁਰਜ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਬੇਲੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਗ੍ਰਸਨਾ ਨੇ ਜੈਵਲਿਨ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੇ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੰਭਾ ਨੇ ਬੇਲੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਇਹ ਹਥਿਆਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਣੂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਚੰਗੇ ਚੇਲੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਉਠਾਏ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ, ਚੰਗੀ ਤੇਲ ਲਗੇ, ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਵੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਥਨਾ ਨੂੰ ਦਸ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ। ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਚ, ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅੱਠ-ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਜੰਗ ਨੂੰ ਬੜਾ ਅਦਭੁਤ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਿਮੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੌੜੀ ਧਨੁਸ਼ੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਤੀਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਝਿਆ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ, ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਗਿਆ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈੜੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਮਥਨਾ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ। ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦਾ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਦਿਵਯ ਮਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਭਿਆਨਕ ਗੁਰਜ ਉਠਾ ਕੇ, ਨਿਮੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਜਦ ਉਹ ਗੁਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡੀ, ਤਿੰਨ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕਿਆ: ਜੰਭਾ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਗ੍ਰਸਨਾ ਨੇ ਚੌੜੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਹੀਸ਼ਾ ਨੇ ਬੇਲੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਤਿੱਖੀ ਨੋਕ ਵਾਲੀ, ਅੱਠ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ ਭੈੜੀ ਬੇਲੀ ਫੜੀ ਤੇ ਜੰਭਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ। ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਥੀ ਨੇ, ਉਹ ਬੇਲੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕਦੀ ਹੋਈ ਫੜ ਲਈ। ਇਸ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜ਼ਾਹਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਵਾਂਗ ਮੰਨਿਆ। ਵਿਸ਼ਣੂ ਨੇ ਹੋਰ ਇਕ ਭਾਰੀ, ਜ਼ਰੂਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਉਠਾ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਿਆ। ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਅਚਲ, ਢੱਕ ਗਈ; ਪੂਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਗਾ। ਧਰਤੀ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਏ। ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਗ੍ਰਸਨਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਫ਼ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ, ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਮਹਾਂ-ਜੰਗ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ, ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੀ।