ਜਦੋਂ ਵਿṇੁ ਜੀ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਹਾਰ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹਾਰ ਜਾਣਗੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਇਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੇਸ਼ਵ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੌ ਵੱਡੇ ਅਸੁਰ ਰਥੀ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂਫਾਨੀ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸੱਠ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਨਿਮੀ ਨੇ ਸੌ, ਮਥਨਾ ਨੇ ਅੱਸੀ, ਜੰਭਕ ਨੇ ਸੱਤਰ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਅਸੁਰ-ਪਤੀ ਵੀ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਦਸ-ਦਸ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਵਿṇੁ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਵਿṇੁ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਛੇ-ਛੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ ਵਿṇੁ ਦੇ ਦਿਲ ਤੇ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਤੀਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਤਪਦੀ ਹੋਈ ਚਮਕ ਵਰਗੇ ਵਿṇੁ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੋਵੇ। ਉਹਨਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਫੜਿਆ, ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਕੇ ਅਸੁਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚੁਸਤਾਈ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਵਿṇੁ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਤਿੱਖਾ ਭਾਲਾ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਿṇੁ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਲਹੂ ਵਗ ਪਿਆ ਤੇ ਵਿṇੁ ਦੀ ਬਾਂਹ ਲਾਲ ਕਮਲ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਵਰਗੀ ਲਗਣ ਲੱਗੀ। ਹੁਣ ਵਿṇੁ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਹਨੇ ਸਤਾਰਾਂ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਘਾਤਕ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਛੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਚੌਂਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਨੂੰ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਨੂੰ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਦੀ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ। ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਨੁਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਆ ਗਈ। ਉਹ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਹਿਲਦੇ ਕਿਸ਼ੂਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਗਦਾ ਵਿṇੁ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਉਹ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਗਿਆ, ਮੋਕਟ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਦੇ ਧਾਰੇ ਵਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚੋਂ ਧਾਤੂ ਵਗਦੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਬਚੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਅਚ੍ਯੁਤ ਉਸ ਡਿੱਗੇ ਅਸੁਰ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ। ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੱਸੇ, ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਜਾ ਅਸੁਰ, ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਲਈ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਿਆ; ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਜੀਵ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੇਰਾ ਅੰਤ ਹੋਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਕਾਲੀ ਯਕ-ਪੂੰਛ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ, ਅੰਬਰ-ਰਸ ਵਾਲਾ ਛਤਰ, ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੀ ਝੰਡੀ ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਨਿਮੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਹਾਥੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ 27,000 ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ ਪੁੱਤਰ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਮੋੜੇ ਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ, ਘੇਰਾ ਪਾ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਮਥਨਾ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ, ਜੰਭਕ ਉੱਟ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਵੱਡੇ ਦਲੇਰ ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਆਏ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ-ਪਤੀ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿṇੁ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਨਿਮੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਮਥਨਾ ਨੇ ਗੱਦੇ ਨਾਲ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਗ੍ਰਸਣ ਨੇ ਵੀ ਭਾਲਾ ਸੁੱਟਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਮਹੀਸ਼ ਨੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਜੰਭ ਨੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਨਾਰਾਇਣ ਉੱਤੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਜਦੋਂ ਸੁੱਟੇ ਗਏ, ਉਹ ਵਿṇੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਐਵੇਂ ਸਮਾ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਸੁਚੱਜੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿṇੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੋਲੇ ਹੋਏ ਤੇ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕੰਨ ਤੱਕ ਧਨੁਸ਼ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿੱਢ ਪਿਆ, ਨਾਇਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਵੀਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮਥਨਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਮਹੀਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੰਖੀ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਜੰਭ ਨੂੰ ਬਾਰਾਂ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਹੋਰ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅੱਠ-ਅੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਅਸਾਧਾਰਣ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਨਿਮੀ ਨੇ ਚੌੜੇ ਫਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿṇੁ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰ ਨੂੰ ਵੀ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਵਿṇੁ ਛੱਡਣ ਲੱਗਾ ਸੀ। ਜੰਭ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਨੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਗੋਵਿੰਦਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਫੜਿਆ ਤੇ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਥਨਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟਿਆ।