ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਤੇ ਚੰਗੇ ਵਿਦਿਆਕਾਰ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਤਰੇ। ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੋੜ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਚ ਗੜ ਗਈ, ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੈਤ ਦੇ ਇਸ ਵਿਲੱਖਣ ਕਰਤਬ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਚਮਤਕਾਰੀ ਯੋਧੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਹਕੀਮ ਹਨ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਵਜਰ-ਅਸਤ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਭਿਆਨਕ ਵਜਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਵਜਰ-ਵਰਖਾ ਦੇ ਆਘਾਤ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਵਚ, ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ-ਅਸਤ੍ਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਅਸਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਰਾਜ ਨੇ ਵਜਰ-ਅਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਉਂਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਵਜਰ-ਅਸਤ੍ਰ ਨਿਉਂਦਾ ਗਿਆ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੁਰੰਤ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਦੇ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਜੰਗ ਦੀ ਡਰ ਤੋਂ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਕਾਲਨੇਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਦੈਤ ਦੀ ਕਰੂਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਡਰ ਨਾਲ ਡੋਲ ਗਏ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਹਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਣ ਘਰਜਣ ਲੱਗੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਰ ਆਏ। ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਪਾਤਾਲੀ ਸੱਪ ਦੀ ਸੇਜ ਤੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਾਗ ਪਏ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਆਪਣੇ ਕਮਲ-ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਨੀਲੇ ਸਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬੜੀ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੁਜਬੰਦ ਬੜੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਹਲਚਲ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਨਤੇਯਾ, ਅਰਥਾਤ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਬੁਲਾਉਣ 'ਤੇ, ਗਰੁੜ ਆਪਣੇ ਸੱਪ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਭਗਵਾਨ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤ੍ਰ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ 'ਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਬਰਸਾਤੀ ਘਣਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਖਤਰਨਾਕ, ਅਭਾਗੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗ-ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਤਬ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਚਕਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉੱਗਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਤ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੈਤ ਇਸ ਚਮਕ ਦਾ ਸਰੋਤ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ, ਸਮਾਪਤੀ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ, ਘਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਖਿਆ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਇਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਇਹ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਹੈ, ਕੇਸ਼ਵ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ; ਇਸ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਜੰਗ 'ਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੇ ਹੋਰ ਨੌਂ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਰਥੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਨਿਮੀ ਨੇ ਸੌ ਤੀਰ, ਮਥਨਾ ਨੇ ਅੱਸੀ, ਜੰਭਕਾ ਨੇ ਸੱਤ, ਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਬਾਕੀ ਦੈਤ-ਸਰਦਾਰਾਂ ਨੇ, ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਦਸ-ਦਸ ਤੀਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੇ ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚਲਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜੋ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹਨ, ਹਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਛੇ-ਛੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੋਬਾਰਾ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ, ਤਿੰਨ ਤੀਰ, ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਮਾਰੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਤੀਰ, ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਦੈਤ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦੈਤ-ਸਰਦਾਰ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਦਿਖਾਉਂਦੇ, ਆਉਂਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਛੀ ਫੜੀ ਤੇ ਦੈਤ ਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੀ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਹੋਸ਼ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਤੇਜ਼-ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਬਰਛੀ ਫੜੀ। ਇਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਦਿਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਖੱਬੀ ਭੁਜਾ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਬਰਛੀ ਦੇ ਜ਼ਖਮ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਭੁਜਾ 'ਤੇ ਲਾਲ ਲੋਟਸ-ਮਣੀ ਦੀਆਂ ਕੰਗਣਾਂ ਵਾਂਗ ਲਹੂ ਵਗਦਾ ਦਿਸਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਧਨੁ ਫੜਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੈਤ ਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਸੱਤਰਾ ਵਿਚੋਂ ਛੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ-ਘਾਤੀ ਤੀਰ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਚਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਰਥ-ਸਰਥੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਝੰਡੇ ਨੂੰ, ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁ ਤੇ ਧਨੁ-ਡੋਰੀ ਨੂੰ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੰਖੀ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੀ ਖੱਬੀ ਭੁਜਾ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਹੇ-ਦੇ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਹਿਰਦੇ 'ਚ ਡੂੰਘਾ ਜ਼ਖਮ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਦੈਤ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਲਹੂ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੀੜ ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਡੋਲਦੇ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਡੋਲਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹਥਿਆਰ ਭਿਆਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਡਿੱਗਿਆ।