ਭੀਮ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਤੇਜ਼ ਕਿਨਨਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਮੁਖ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਿਰੇ ਚੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰ ਦਿਵਯ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧਕਲਾ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਨਾਲ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਭੀਮ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਥਕਾਵਟ ਭਰੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ—ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਕਵਚਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ—ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੈਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸੇ ਜਾ ਕੇ, ਸਠੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੇਜ਼-ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਦੈਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਕੁਝ ਹਿਲ ਗਈ। ਫਿਰ, ਦੈਤ ਨੇ ਅੱਠ-ਪੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਚਕ੍ਰ ਉਠਾਇਆ, ਜੋ ਤੇਲ ਲਗਾ ਕੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਉਸ ਚਕ੍ਰ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਰਥ ਦੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਉਠਾਏ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਦੈਤ ਨੇ ਵੱਡੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਉਠਾਈ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ; ਮਗਰ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਬਚ ਗਏ; ਉਹ ਗਦਾ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ, ਰਥ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਹ ਦੈਤ ਦੀ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਚਿਕਿਤਸਕ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੈਤ-ਸਮਰਾਟ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਵਜਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਵਜਰਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਦੈਤ-ਰਾਜਾ ਦੀ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼, ਚਕ੍ਰ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ, ਸਾਰੇ, ਪਲ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟੁੱਟ-ਭੱਜ ਗਏ। ਇਹ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਨੇ ਨਾਰਾਯਣ-ਅਸਤਰ ਜੰਗ 'ਚ ਵਰਤਿਆ; ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੈਤ-ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਵਜਰ-ਅਸਤਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੁਰੰਤ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦੇ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਭੱਜ ਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਦੌੜੇ, ਕੰਬਦੇ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਕਾਲਨੇਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਪਿੱਛੇ ਦੈਤ-ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਲੜੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰੇ ਅਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ; ਦੈਤ ਦੀ ਨਿਰਦਈਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਮੁੱਖ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਮਹੇੰਦਰ ਲਈ ਹਾਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਿਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧੂਮਕেতੂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਵੱਜਦੇ ਬੱਦਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜੇ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਰ ਆਏ; ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਹਲਚਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਭਗਵਾਨ— ਸਰਪ-ਸ਼ੈਯਾ 'ਤੇ ਯੋਗ-ਨਿਦਰਾ ਤੋਂ ਜਾਗ ਪਏ, ਨੀਂਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਮਲ-ਪੈਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ, ਨੀਲੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੀਰ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ, ਅਤੇ ਚਮਕਦੇ ਕਰ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ। ਉਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਹੋ ਰਹੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ, ਵੈਨਤੇਯਾ (ਗਰੁੜ) ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਜਦ ਬੁਲਾਇਆ, ਗਰੁੜ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਰਪ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਭਗਵਾਨ, ਗਰੁੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਖੁਦ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ; ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦੈਤ-ਸਮਰਾਟ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੈਤ-ਸਮਰਾਟ, ਨਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ, ਅਭਾਗੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਕੀਤੇ ਗਏ; ਫਿਰ, ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਚਕ੍ਰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਉਗਦੇ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਜਲਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੈਤ, ਇਸ ਚਮਕ ਦੇ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ— ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਯੁੱਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਅਚਯੁਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ-ਸਮਰਾਟਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: "ਇਹ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ; ਜੇ ਇਹ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਾਰ ਹੈ।" "ਇਹ ਦੈਤ-ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੈ, ਕੇਸ਼ਵ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ; ਇਸ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗ 'ਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੌਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ-ਰਥੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੂੰ ਸਠੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖਮੀ ਕੀਤਾ। ਨਿਮੀ ਨੇ ਸੌ ਤੀਰ, ਮਥਨਾ ਨੇ ਅੱਸੀ, ਜੰਭਕਾ ਨੇ ਸੱਤਰ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਬਾਕੀ ਦੈਤ-ਸਮਰਾਟਾਂ ਨੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗ 'ਚ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਦੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਹਰ ਦੈਤ ਨੂੰ ਛੇ ਸਿੱਧਾ ਉਡਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ, ਤਿੰਨ ਤੀਰ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਤੀਰ, ਗਰਮ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ 'ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੈਤ 'ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।