ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੇ ਉਹ ਵਰਖਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਠੀਕ ਉਹਨਾਂ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਕੂਰੇ ਵਾਂਗ ਜਾਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੌਦੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਰੋਕਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਵੀ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ; ਉਹ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਪਏ, ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਢੀਲੇ ਪੈ ਗਏ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਮਰ ਲੋਕ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਓਟ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਸਿਮੇਟ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਿਹਰੇ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ। ਉਹ ਘਬਰਾ ਕੇ ਦੱਸੋ ਹੀ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ, ਜਿਥੇ ਜੰਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਪਏ ਸਰੀਰ ਦਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸਿਰ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ رانਾਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਥੇ ਰਥ ਉਲਟੇ ਪਏ ਸਨ, ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਰੌਂਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਅੰਗ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਹਾਥੀ—ਜੋ ਪਰਬਤਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ ਸਨ—ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਡਿੱਗੇ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਖ਼ੂਨ ਦੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਨਾਲ ਬਦਲ ਗਈ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਤੇੜੀਆਂ, ਕੁਝ ਸਿੱਧੀਆਂ; ਇੰਝ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾਬਲੀ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਵਧਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਲੱਖਾਂ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਤੇ ਛੇ ਲੱਖ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਤੇਜ਼ ਕਿਨਰਾਂ, ਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਿਸਾਚਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਸੰਘਾਰਿਆ। ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਦੇਵਤਿਆਤਮਕ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦੱਸ-ਦੱਸ ਕਰੋੜਾਂ ਸਮੂਹ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਲੱਖਣ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਲਾ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ। ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਸਠ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨੋਕਦਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣਿਕ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਹਿਲ ਗਈ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਫਿਰ ਅੱਠ ਸਪੋਕ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਤੇਲ ਲਪੇਤਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਘਾਤਕ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਜੋਆ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਚੁੱਕ ਲਏ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ ਤੀਰ ਵਗਾ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਪਰ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਨੁਕੀਲੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਦੇ ਗਏ; ਇਹ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਫੜ ਲਈ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ; ਗਦਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉਤਰੇ। ਉਹ ਗਦਾ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਥ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਗਦਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਗਈ। ਇਹ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਜੋ ਕਲਾ ਵਿਦਿਆ ਵਾਲੇ ਵੈਦ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਵਜ੍ਰਾਸਤ੍ਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਕਿ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਣ। ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਵਜ੍ਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਵਜ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜੇ ਦਾ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼, ਚੱਕਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦਾ ਅਸੰਭਵ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਅਸਤ੍ਰ ਚਲਾਇਆ; ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਵਜ੍ਰਾਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵਜ੍ਰਾਸਤ੍ਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੁਰੰਤ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਫੜਨ ਲਈ ਤੌਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਜੰਗ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਹਥਿਆਰ ਰਹਿਤ ਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਪੈਦਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਸਮਰੱਥ ਰਾਖਸ਼ਸ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ; ਰਾਖਸ਼ਸ ਦੀ ਕਰੂਰਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਣੀ ਭੈਭੀਤ ਹੋ ਗਏ। ਮਹਾਂਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਰਬਤ, ਜੋ ਮਹਿੰਦ੍ਰ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਹਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸਨ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਟਾਵਾਂ ਗੱਜਣ ਲੱਗੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਭਲ ਪਏ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਗਰੁੜ-ਧਾਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਸੀ— ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਨਾਗ ਦੀ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਵਿਹੜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਚੁੰਮੇ ਜਾਂਦੇ ਕਮਲ-ਚਰਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਾਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੀਲੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਕੌਸਤੁਭ ਮਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਬਾਂਹਬੰਦ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ ਵੈਨਤੇਯ (ਗਰੁੜ) ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਗਰੁੜ ਤੁਰੰਤ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਸੱਪ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਿਵ੍ਯ ਹਥਿਆਰ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਵੈṁ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਸੁਰ ਜੰਗਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਸੁਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਘਣੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਟ, ਅਪਸ਼ਕੁਨੀ ਸਾਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਕ ਚਮਕਦਾ ਚੱਕਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਗਦੇ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੈਤਿਆ, ਉਸ ਚਮਕ ਦਾ ਸਰੋਤ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸੀ ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ।