ਜਦੋਂ ਯੁੱਧ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਉੱਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਅੱਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨੇਤਰ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਤਪ ਕੇ ਪਿਘਲ ਗਈ, ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਘੋੜੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜ ਕੇ ਹੱਫਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਇਸ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਬਚ ਨਾ ਸਕੇ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਥੱਲੇ ਛਾਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ ਜਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਛੁਪੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਠੰਢ ਦੀ ਭੀਖ ਮੰਗ ਰਹੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਝਲਕ ਦਿਖੀ, ਉਥੇ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਾ ਸਕੇ। ਪਾਣੀ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਸੁੱਕ ਗਏ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰ ਮੁਖੀਆਂ, ਉਲਟੇ ਪਏ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਪਏ ਸਨ। ਕੁਝ ਅਸੁਰ ਖੜੇ ਜਾਂ ਦੌੜ ਰਹੇ ਸੀ, ਪਰ ਉਲਟੀ ਕਰਦੇ, ਲਹੂ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਵਗਦੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਇਕ ਭਾਰੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਗਰਜ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਹਿੱਲਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਮੀਂਹ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਫੌਜ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਕੁਰ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਫਿਰ ਹਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਈ, ਜੋ ਰੋਕੀ ਨਾ ਜਾ ਸਕੀ। ਇਸ ਹਮਲੇ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਰਾਜੇ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਏ, ਰਾਹ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਉਹ ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਢੀਲੇ ਪਏ, ਆਪਣੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗਦੇ ਪਏ। ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਛੁਪ ਗਏ; ਹੋਰ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਕੇ, ਸਰੀਰ ਸਿਮਟਾ ਲਏ। ਉਹ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਦੱਸ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਬਾਂਹਾਂ ਵੱਖ ਹੋਈਆਂ, ਸਿਰ ਚੀਰੇ ਹੋਏ, ਤੇ رانਾਂ ਵੱਢੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਉਲਟੇ ਰਥ, ਕੁਚਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੇ ਤਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਦਲ ਗਈ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬਲਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਛੇ ਲੱਖ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਤੇਜ਼ ਕਿਨਰਾਂ ਅਤੇ ਨਿੜਰ ਹੋ ਕੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਪੀਸ਼ਾਚ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਸ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮਾਰ ਮੁਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦਭੁਤ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕਵਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸੋਂ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਠੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਸਠ ਸਠ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਦਾਨਵ ਦੇ ਮੁੱਖ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਝਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਕੁਝ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈ। ਤਦ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਅੱਠ ਸਪੋਕ ਵਾਲਾ ਤੇਲ ਲਗਿਆ, ਮਰਨਹਾਰ ਚੱਕਰ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਜੋਆ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੰਪਾਂ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਦੰਡ ਵਰਗੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਈ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਮਕੜੀ ਵਾਂਗ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਗਏ। ਉਹ ਗਦਾ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਰਗੀ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰ ਗਈ। ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਫਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਵੈਦ ਅਤੇ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਤੁਰੰਤ ਵਜ੍ਰਾਸਤ੍ਰ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਵਜ੍ਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਵਰਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਜ੍ਰਾਂ ਦੇ ਘਾਤ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰਥ, ਝੰਡਾ, ਧਨੁਸ਼, ਚੱਕਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣਾਸਤ੍ਰ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਵਜ੍ਰਾਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਵਜ੍ਰਾਸਤ੍ਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਕਾਲਨੇਮੀ ਤੁਰੰਤ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਫੜਨ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਜੰਗ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਹੱਥੇ ਹੋ ਕੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਪੈਦਲ ਭੱਜ ਪਏ। ਮਹਾਬਲੀ ਕਾਲਨੇਮੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਿਆ, ਅਤੇ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਫੌਜ ਦੇ ਦਲਾਂ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਥ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਡਰ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਇਸ ਅਸੁਰ ਦੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕਾਪ ਉਠੇ।