ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਬਾਂਹਾਂ, ਰਥ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਹੇਠਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕਰਕੇ ਮਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਨੇਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਅਸੁਰ ਨੇਮੀ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਨੇਮੀ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਤੂੰ ਜਾਣ ਲੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਮੇਰੇ ਲੋਕ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ। ਇੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਅਸੁਰ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਅਜੇਤ ਹਨ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕੇ।” ਨੇਮੀ ਦੇ ਇਹ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ, ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵ ਸਾਰੇ, ਢੱਕ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਸੰਚਾਰ ਅਸਤਰ ਵੀ ਦਬ ਗਿਆ, ਪਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ। ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਲਏ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੰਨ੍ਹੀਆਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਪਿਘਲ ਗਈ, ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਘੋੜੇ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਝਲਸ ਗਏ, ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਵੀ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਲੱਭਦੇ। ਜਦ ਉਹ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਫੈਲ ਗਈ, ਦਰੱਖ਼ਤਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੋਈ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਝਲਕ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਪਰ, ਪਾਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਅਸਹਾਇ ਲੋਕ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ। ਪਾਣੀ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਾਰਨ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ, ਮਨ ਖੋ ਬੈਠੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਪਏ ਸਨ। ਖੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਉਲਟੀ ਆਉਂਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਖੂਨ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵ ਵੇਖੇ ਗਏ। ਜਦ ਅਸੁਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਅਨੇਕਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਝੀਲਾਂ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਸੁਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਵਰਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਜਦ ਉਹ ਮੀਂਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ, ਮੁੜ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ, ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਅਜੇਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਰਾਜੇ, ਰਾਹ ਨਾ ਲੱਭ ਸਕੇ, ਠੰਢ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਪਿੱਠਾਂ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਢਿੱਲੇ ਪਏ; ਆਪਣੀ ਹੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਅਮਰ ਲੋਕ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਛੁਪ ਗਏ; ਹੋਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਸਹਿਮੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਦੱਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜੰਗ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਸੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ-ਫੁੱਟੇ ਜੋੜ, ਵੱਖ ਹੋਏ ਬਾਂਹ, ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਰਾਨ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਰਥ ਉਲਟੇ ਪਏ, ਝੰਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਕੁਚਲੀਆਂ, ਟੁੱਟੀਆਂ ਲੱਤਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਖਰੇ ਪਏ। ਧਰਤੀ, ਵਹਿੰਦੇ ਖੂਨ ਦੇ ਤਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਬੇਹਾਲ ਤੇ ਵਿਹਾਲ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਾਂ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਬਲ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਲੱਖ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਪੰਜ ਲੱਖ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਤੇ ਛੇ ਲੱਖ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਿੰਨ ਲੱਖ ਤੇਜ਼ ਕਿਨਨਰਾਂ, ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਪੀਸ਼ਾਚ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਨੇ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ ਦਿਵ੍ਯ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਦੱਸਾਂ ਦੱਸਾਂ ਮਿਲੀਅਨ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਸਧਾਰਣ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋਧਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਜਦ ਭੀਮ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਜੰਗ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਅਸਧਾਰਣ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਮੌਤ ਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਏ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਸੱਠ-ਸੱਠ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਅਸੁਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਚਿੱਤ ਕੁਝ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਠ-ਛੜੀ ਵਾਲਾ ਚੱਕਰ, ਜੋ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਲਾਇਆ ਤੇ ਮਾਰਕ ਸੀ, ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਚੱਕਰ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਜੋੜ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਜਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਨੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੁਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਹ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਹੈਰਾਨ ਵੀ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਵੱਡੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਭਾਰੀ ਲੋਹੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਡੰਡੇ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁਮਾ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀਆਂ ਦੇ ਰਥ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਗਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖੀ...