ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਵਾਲਾ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਭਗਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅਨੁਯਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਰੀਤੀ ਲਈ ਉਚਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦੇ ਭਗਤ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੌਤਰਾ, ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਮਾਮਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਯਜਮਾਨ ਪੁਜਾਰੀ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਉਪਦੇਸ਼ਕ, ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਪੱਧਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਯਜਨ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਮ ਗਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਨ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਲੋਕ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਪਤਿਤ, ਦੋਸ਼ੀ, ਨਪੁੰਸਕ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਅੰਗ, ਰੋਗੀ, ਮਾੜੇ ਨਖਾਂ, ਕਾਲੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੂਰ, ਗਧੇ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਦਿਲੋਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ 'ਤੇ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਪਾਗਲ, ਉਗਰ, ਬਿੱਲੀ ਅਤੇ ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ ਆਦਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਖੰਡੀ—ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲਕ ਆਦਿ—ਉਹ ਵੀ ਬਚਾਏ ਜਾਣ। ਜੋ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਨਾਸਤਿਕ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਲੇਛ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਹਨ—ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਬਾਰਬਰੀਅਨ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਅਤੇ ਕੋਨਕਣ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੱਦਾ ਜਾਵੇ। ਹੇਠਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ ਸਭ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਸਮੇਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਨਿਯਮਤ ਵਿਅਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਵਾਤ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਜੇ ਘੁਟਣ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਹੋ।" ਐਸਾ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਦੱਸਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਦੋਵੇਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਰੂਪ ਜਜਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਅਗਨਿ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼੍ਰਾਧ ਨੂੰ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਖ ਵਿੱਚ ਕਰੇ। ਗੋ-ਛੋਹੀ ਹੋਈ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਝੁਕਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਹੋਮ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਅਰਪਣ, ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਕਰਕੇ, "ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ" ਕਹਿ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਛਿੜਕਾਉ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਅਰਪਣ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਨੇ, ਜੋ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਚਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਚੌੜੇ ਹੋਣ। ਖਦੀਰਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਚਮਚੀਆਂ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਉਂਗਲ ਜਿਤਨੀ ਵੱਡੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਆਕਾਰ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਲੀ, ਤਿਆਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਲ ਪਾਤਰ, ਪਿਤਲ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਛਾਣਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਤਿਲ, ਪਾਤਰ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ, ਅਤੇ ਲੇਪ ਲਿਆਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲਿਆਉਣੇ; ਇੰਝ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਘਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੋ-ਛੋਹੀ ਹੋਈ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਗੋ-ਮੂਤ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਘਾਸ 'ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਿਠਾਓ। ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾਓ ਅਤੇ ਸੱਦਾ ਦਿਓ; ਦੇਵ ਰੀਤੀ ਲਈ ਦੋ, ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਰੀਤੀ ਲਈ ਤਿੰਨ—ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲਈ। ਇੱਥੇ, ਇਲਾਵਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਰੀਤੀ ਲਈ ਅਰਘਯ ਆਦਿ ਦੇਵੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਅਗਨਿ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਗ੍ਰਿਹਯ-ਸੂਤਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਤਲ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਅਗਨਿ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਆਪਿਆਯਨ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਜਾਂ ਜੇ ਇੱਕ ਹੀ ਅਗਨਿ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਅਗਨਿ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਬਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਰੇ। ਯਜਨੋਪਵੀਤ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਛਿੜਕਾਉ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਕਰਮ, ਦਾਇੰ ਖੱਬੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਧਾਗਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਹੋਮ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭਾਗ ਤੋਂ, ਛੇ ਪਿੰਡ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤਿਲ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਘੁਟਣ ਦੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੇਖਾ ਖਿੱਚੇ, ਛਿੜਕਾਉ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਚਮਚੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਘਾਸ 'ਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਰੱਖੋ। ਫਿਰ, ਦਰਭਾ 'ਤੇ, ਨਾਮ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਉਚਾਰੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਭਾ ਛੂਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੋਂਛੋ, ਜੋ ਅਰਪਣ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਿਰ ਸਫਾਈ ਕਰਮ ਕਰੋ, ਛੇ ਰੁਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਆਦਿ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਆਹਵਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਇੱਕ ਹੀ ਅਗਨਿ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਅਰਪਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚਮਚੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਕੁਸਾ ਘਾਸ 'ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਰਪਣ ਲਈ ਆਹਵਾਨ ਅਤੇ ਵਿਦਾਈ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਦਿਓ। ਕਿਉਂਕਿ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚੋਂ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਨੂੰ "ਅਨ੍ਵਾਹਾਰਯ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪਖ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ, ਤਿਲ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਵਾਲਾ ਛਲਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਦਾ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿਓ, "ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਹੋਵੇ" ਕਹੋ। ਵਰਨਨ ਕਰਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਭੋਜਨ ਦਿਓ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਛਿੜਕੋ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿਓ। ਭੋਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਫਿਰ ਪਾਣੀ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਦੇ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦੀ ਬੋਲ ਉਚਾਰੋ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਪਿੰਡਾਂ 'ਤੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ। ਦੇਵ ਤੱਕ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘੁੰਮ ਕੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।