ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਾਜੁਕ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਲੇਟੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਬੈਠੇ ਸਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਢੀ ਤੇਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਬਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਦੂਰ ਖੜੇ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ: "ਹੋ, ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹੋ! ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਭੁਜਾ-ਬਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਚਲਤ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਨ੍ਹਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਟੱਕਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ? ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਭਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਡਰ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਹਟ ਗਏ ਹੋ? ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਤ ਹੋ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਦਾ ਨਹੀਂ। ਸਾਡੇ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰੀ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਹੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਠੰਢ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਣਨ ਤੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖੋਹ ਲਈ ਹੈ।" ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਵੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਠੰਢ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਨਿਰਣਾਇਕ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਾਇਆ ਅਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਜੋਤਿ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘੇਰ ਗਈ। ਉਸ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਢੀ ਮਿਟ ਗਈ ਤੇ ਠੰਢਾ ਦਿਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੀ ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਇਕੋ ਅੱਖ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥਵਾਹ ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਰੁਣ, ਰਥ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਰਥ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਹੁਣ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣਗੇ।" ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਸੀਂ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਸੀ।" ਫਿਰ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੰਕਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜਿਆ, ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਚਮਰੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਉਠਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਵਰਗੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ। ਸੰਚਾਰ ਅਸਤਰ ਦੀ ਯੁਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡਿਆ। ਦੂਜੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਇੰਦ੍ਰਜਾਲ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਛੱਡਿਆ। ਸੰਚਾਰ ਅਸਤਰ ਨੇ ਕੁਝ ਪਲ ਲਈ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਲ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਕ੍ਰੋਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਤੇ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਕੁੱਟਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਘਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਈਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਕਈਆਂ ਦੀਆਂ ਭੁਜਾਵਾਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਰਥਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਾਰੀ ਰਥ ਦੇ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਕੁਚਲਿਆ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਨੇਮੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਸੁਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਪਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ। ਨੇਮੀ ਨੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਨੇਮੀ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜੇਤ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧੋਖੇ ਨਾਲ। ਇੱਥੇ ਲੱਖਾਂ ਦੈਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਚਲਾਅ, ਜੋ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਹੈ।" ਕਾਲਨੇਮੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਘਬਰਾਹਟ ਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਯੁਕਤ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਅਸਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ, ਚਲਤ ਤੇ ਅਚਲ, ਸਭ ਢੱਕ ਗਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਫੌਜ ਡਰ ਨਾਲ ਕੰਬ ਗਈ। ਸੰਚਾਰ ਅਸਤਰ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਸਤਰ ਦੀ ਜੋਤਿ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਸਤਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤਿ ਮਿੱਟ ਗਈ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਏ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਵਰਖਾਈ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੈਤ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਧ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚਰਬੀ ਪਿਘਲ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ। ਘੋੜੇ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਹੱਫਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਰਥਵਾਹ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ। ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਤੇ ਛਾਂ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਠੰਡ ਮਿਲ ਸਕੇ, ਉੱਥੇ ਭੱਜੇ। ਉਹ ਠੰਡ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲੱਗ ਗਈ, ਰੁੱਖ ਸੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਾਣੀ ਅੱਗੇ ਦਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਉੱਛਲਦਾ, ਪਰ ਬੇਬਸ ਦੈਤ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇ। ਪਾਣੀ ਨਾ ਮਿਲਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਰਾਜੇ, ਡਿੱਗੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਕਈ ਦੈਤ ਖੜੇ ਜਾਂ ਭੱਜਦੇ, ਉਲਟੀ ਕਰਦੇ, ਲਹੂ ਤੇ ਕਪੜੇ ਵਗਦੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਜਿਵੇਂ ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਮਹਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਉਹ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਚਮਕਦਾਰ ਝੀਲਾਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਗਰਜ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਮੋਹ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ ਵਰਸਾ ਦਿੱਤਾ।