ਇਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬੰਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਫਾਂਸੀ ਵਾਲਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵਿੱਅਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਜ਼ਖਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਲੇ ‘ਚ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਉਹ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਖ ਕੇ ਮਹਿਸਾਸੁਰ—ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਖੁੱਲੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ—ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਮੰਦ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਮਹਿਸਾ ਦੀ ਹਿੰਸਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਦੋਵੇਂ ਡਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੇ; ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਇੰਦ੍ਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਪਰ ਮਹਿਸਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆ, ਵਰੁਣ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾਲ ਫਸਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ— ਸੋਮਾ ਨੇ ਠੰਡੀ, ਚੁਭਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੂਈਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੀ; ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜਾ, ਵੱਡਾ ਹਵਾ-ਹਥਿਆਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਹਵਾ, ਚੰਦ, ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ, ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਕੱਟੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾਂ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਢਹਿ ਗਏ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਰ ਥਾਂ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਰ ਮਹਿਸਾ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਿਨਾ ਹਿਲੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਠੰਡੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬਦਲੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਾਸੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਚਿਹਰਾ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ; ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ, ਅਸਹਾਇ, ਚੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਢਹਿ ਗਏ। ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਸਿਰਫ ਜੀਊਣ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦੇ; ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੋ! ਹੋ! ਤੁਸੀਂ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਮਿਸ਼ਲਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ—ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਇੱਕ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸੋਲਵਾਂ ਭਾਗ ਭਰ ਸਕਦੇ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਹਟ ਗਏ? ਜੰਗ ‘ਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ, ਅਮਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਰਹੋ! ਇਹ ਵੀਰਾਂ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੈਤਿਆ ਵंश ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ; ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ, ਤਾਰਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟੋ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ; ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਸੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨ ਅਤੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਹੋ।" ਫਿਰ ਦੈਤਿਆ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਚਟਕ ਰਹੇ; ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਮਨ ਲੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਢਹਿ ਗਏ ਵੇਖਿਆ। ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਨਿਰਣਾਇਕ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ, ਮਾਇਆ ‘ਤੇ ਆਧਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵੱਡਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਿਆ; ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਬਣਾ ਲਈ। ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਪਜਾਈ ਹੋਈ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਏ। ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਚੰਦ ਦੀ ਠੰਡੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ; ਅਜੇ-ਅਜੇ, ਠੰਡੀ ਵਾਲਾ ਦਿਨ ਵੀ ਮਿਟ ਗਿਆ। ਇਹ ਦਾਨਵ ਸੁਆਮੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸੀ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਮਾਇਆ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਅਰੁਣਾ ਨੂੰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਅੱਖ ਵਾਂਗ, ਆਖਿਆ: "ਅਰੁਣਾ, ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਚਲਾਓ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਰਥ ਉੱਥੇ ਹੈ; ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਵੀਰ ਡਿੱਗ ਜਾਣਗੇ।" "ਇੱਥੇ, ਚੰਦ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ‘ਤੇ ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਰਥ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਕੇ, ਸਫੈਦ ਚਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰ, ਜੋ ਇਲਾਹੀ ਸੱਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ, ਸੰਚਾਰ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤ ਕੇ, ਇੱਕ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ‘ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜਾ ਤੀਰ, ਇੰਦ੍ਰਜਾਲ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਨੇ ਛੱਡਿਆ; ਸੰਚਾਰ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਅਸਥਾਈ ਉਲਟ-ਪਲਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦਿੱਤਾ; ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਅਾ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਬਾਂਹਾਂ, ਰਥ, ਅਤੇ ਰਥ-ਸਾਰਥੀਆਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਕੁਝ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠਾਂ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਮੋਢਿਆਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿੱਅਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਨੇਮੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਅਤੇ ਅਸੁਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ‘ਚ ਆ ਗਏ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ; ਦੈਤਿਆ ਨੇਮੀ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਨੇਮੀ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ, ਕਾਲਨੇਮੀ; ਮੈਨੂੰ ਪਛਾਣੋ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੰਗ ‘ਚ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਧੋਖਾ ਖਾ ਕੇ। ਇੱਥੇ ਲੱਖ ਦੈਤਿਆ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੋ, ਜਲਦੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕਾਂਟਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਘਿਰ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਨਾਲ ਪਕੜੀ ਗਈ; ਸੰਚਾਰ ਹਥਿਆਰ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜੰਗ ‘ਚ ਚਮਕਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਗਈ; ਮਹੇਂਦਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ‘ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਅੰਤ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਲਏ। ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ, ਉਹ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਢਹਿ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸਾੜਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਖੂਨ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।