ਯੁੱਧ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਤੀਖੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਜਿਵੇਂ ਕਟਿਲ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਡਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗਤੀ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਹੀ ਨਾ ਆਈ। ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੇ ਵੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਆਪਣੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੀਖੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਝੰਡਾ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਹੋਰ ਤੀਖੇ ਤੇ ਚੌੜੇ ਬਾਣ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਕੁਜੰਭਾ ਦੇ ਯੁੱਧ-ਕੌਸ਼ਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਦਾਨਵ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਆਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਦਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਮੋਹਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਢਾਲ ਫੜੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਾਰ ਨਾਲ ਦਾਨਵ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਦਾਨਵ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਮੁੜ ਲੈ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੱਬੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕੇਸੋਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘੁੱਟ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੱਖਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਪਰ ਓਸ ਵੇਲੇ ਜਲਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦਾਨਵ-ਪਤੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਗਈ। ਪਾਸ-ਧਾਰੀ ਨੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਦੈਤ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਬੇਰਹਮੀ ਨਾਲ ਵਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਦੀ ਉਲਟੀ ਹੋਈ। ਦਾਨਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ—ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਖੁੱਲਾ ਸੀ, ਤੇਜ਼ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਗਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੈਤ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤਾ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ ਤੇ ਰਥ-ਮਾਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ। ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸ਼ਾ ਵਰੁਣ ਉੱਤੇ ਜਾ ਵਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਚੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹਿਮਾਚਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਠੰਡਾ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਤਾਕਤਵਰ ਹਵਾ-ਅਸਤਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਹਵਾ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਠੰਢ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਠੰਢ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਉਹ ਨ ਆਪਣੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਹਿਲਾ ਸਕੇ, ਨ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਸਕੇ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਹਮਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਮੱਝ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਥੱਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਠੰਢ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਹੱਥ ਰੱਖ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਸਭ ਦੈਤ, ਜੋ ਹੁਣ ਬਿਲਕੁਲ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ ਦੂਰ ਖੜੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਸੋਚਦੇ। ਫਿਰ ਕਾਲਨੇਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, "ਓ ਸਿੰਗਧਾਰੀਓ! ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਹਿਰ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਬੁਲਾਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਪੂਰੀ ਜਗਤ ਨੂੰ ਖਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਚਲਦੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਇੱਕ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਭਰ ਸਕਦੇ ਹੋ—ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਹਟ ਗਏ? ਅਮਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜਿੱਤ ਰਹੋ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਡਟੋ! ਇਹ ਦੈਤਾਂ ਲਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਮਹਾਂਵੀਰਾਂ ਲਈ, ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ। ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਜਾਨ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਠੰਢ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨ ਤੇ ਬੋਲਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਗਵਾ ਬੈਠੇ ਹੋ।" ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੰਦ ਹੋ ਗਈ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਚਰਚਰਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ, ਠੰਢ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਿਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਨਿਰਣਾਇਕ ਕਾਰਵਾਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਹਾਂਅਸੁਰ ਕਾਲਨੇਮੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਮੱਧ-ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਦੈਤ-ਪਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਈ। ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਏ। ਇਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਠੰਢ ਮਿਟ ਗਈ, ਤੇ ਠੰਢਾ ਦਿਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੀ ਦੈਤ-ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦੀ ਮਾਇਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਅੱਖ ਹੈ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਰਥੀ ਅਰੁਣ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਅਰੁਣ, ਜਲਦੀ ਰਥ ਚਲਾਓ, ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਰਥ ਉੱਥੇ ਹੈ; ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਣੀ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਡਿੱਗਣਗੇ।" "ਇੱਥੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਾਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ।" ਇੰਝ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਰੁੜ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਰਥ ਚਲਾਇਆ। ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ, ਚਿੱਟੇ ਚੰਵਟਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਤੀਰ ਚੁੱਕੇ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਸੰਚਾਰ ਅਸਤਰ ਦੀ ਯੁਕਤਿ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਦੂਜਾ ਤੀਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰਜਾਲ ਦੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਚਾਰ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰੂਪ ਉਲਟ ਦਿੱਤੇ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤ, ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਦਿਖਾਇਆ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਗਦਿਆਂ ਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਕੁਹਾਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।