ਕੁਜੰਭਾ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਤਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟ ਲਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਇਤਨੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਇਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਗੂੜ੍ਹ, ਧੁੰਦ ਵਰਗਾ ਹਨੇਰਾ ਪੀੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਢੇਰ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋਣ ਲੱਗਾ, ਕੁਜੰਭਾ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਘਟਾਵਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰਾ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਚ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਸਾਵਿਤ੍ਰਾ ਅਸਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਸ਼ਕਤੀ ਫੈਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਰਾਵਨਾ ਹਨੇਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਇਕ ਅਸਤਰ ਸਾਰੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਹਟਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਝੀਲ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਕਮਲ ਖਿੜੇ ਹੋਣ। ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋਇਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣੀ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਅਜਬ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ ਅਤੇ ਸਪ-ਅਸਤਰ ਵਰਤ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕ ਲਏ, ਜੋ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਕੁਜੰਭਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਕਰੜੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਕ੍ਰੂਰ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਤੀਰ ਖਿੱਚਣ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਛੱਡਣ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਤੀਬਰਤਾ ਵਰਗੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਵਿੱਖਾ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਚੌੜੇ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਜੰਭਾ ਦੀ ਇਹ ਜੰਗੀ ਕਾਰਵਾਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਉੱਤਰੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਸੀ। ਇੱਕ ਢਾਲ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਚੰਦ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਲੈ ਕੇ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਇਸ ਵੱਜ ਤੋਂ, ਦੈਤਿਆ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ। ਦੈਤਿਆ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤਿਆ ਮਾਲਕ ਮੁੜ ਸੰਭਲ ਗਿਆ। ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘੁਟਨਾ ਉਸ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਫੜਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਰਨ ਦੇਵ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ। ਵਰੁਣ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਮਾਲਕ ਦੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂਸ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਿਕਾਮੀ ਹੋ ਗਈ। ਨੂਸ-ਧਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ। ਇਸ ਵੱਜ ਤੋਂ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਖਮਾਂ 'ਚੋਂ ਖੂਨ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੱਦਲ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸੀ। ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹੀਸ਼ਾਸੁਰ, ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਵਰਨ, ਦੋਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਭੀਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਦੈਤਿਆ ਦੀ ਮੰਦ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦੋਵਾਂ, ਮਹੀਸ਼ਾ ਦੇ ਹਿੰਸਕ ਰੂਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਰਥ-ਮਾਰਗ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੋਵਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੇ; ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੇ ਜਲਦੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕੋਲ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਪਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਦੈਤਿਆ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਵਰਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਸੋਮਾ ਨੇ ਠੰਢੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡੀ, ਜਿਸ 'ਚ ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਕੰਟੇ ਸਨ; ਫਿਰ, ਦੂਜਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਵਾ-ਅਸਤਰ ਵੀ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਹਵਾ, ਚੰਦ, ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਪੀੜ੍ਹੇ ਗਏ, ਠੰਢੀ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਚਲਾਏ ਅਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਹਰ ਥਾਂ ਸੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਭੈਸਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਥਕ ਕੇ ਬਿਨਾ ਚਿਹਰਾ ਹਿਲਾਏ, ਬੈਠਾ ਰਹਿਆ। ਪਾਸੇ ਪੈ ਕੇ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਝੁਕ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਚੰਦ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਗਏ। ਜੰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਦੂਰ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ, ਸਿਰਫ਼ ਜੀਉਣ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਹੋ! ਹੋ! ਤੁਸੀਂ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ—ਤੁਸੀਂ ਹਰੇਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹਰੇਕ, ਸਾਰੀ ਚਲ-ਅਚਲ ਜਗਤ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਚੰਦ ਦਾ ਪੂਰਾ ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਭਾਗ ਭਰ ਸਕਦੇ ਹੋ—ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਪਿੱਛੇ ਕਿਉਂ ਹਟੇ ਹੋ? ਅਮਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਰਹੋ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਡਟੋ!" "ਇਹ ਵੀਰਾਂ ਲਈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦੈਤਿਆ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕ, ਜਗਤ-ਵਿਨਾਸਕ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਵੇਗਾ। ਠੰਢੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਅਤੇ ਬੋਲਣਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਹੋ।" ਦੈਤਿਆ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੂੰਹ ਢੱਕੇ, ਦੰਦ ਠੰਢੀ ਨਾਲ ਕੜਕਦੇ ਹੋਏ, ਖੜੇ ਰਹੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ, ਠੰਢੀ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਕਾਲਨੇਮੀ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਨਿਰਣੇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਅਸੁਰ, ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਧਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੱਧ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦੈਤਿਆ ਮਾਲਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਈ।