ਰਥ ਤੋਂ ਚੰਪਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਸਤਰਾਂ ਦੀ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਧਖਿੜੇ ਕੌਲ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ—ਅੱਗੇ, ਪਿੱਛੇ, ਥੱਲੇ ਤੇ ਉੱਤੇ—ਕੱਟ ਕੇ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭੌਂਹਾਂ ਵੱਢੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਧਦਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਲੱਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜੰਭਾ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਰਤਨਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ 'ਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਧਨੇਸ਼, ਜਦ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਰੀ-ਸੰਘਾਰਕ ਅਸਤਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਗੁੱਛੜ ਨਿਕਲੇ, ਫਿਰ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉਡੀਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਅਸਤਰ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰ ਗਿਆ। ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਇਹ ਅਸਤਰ ਅਣਰੋਕਣਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਇਆ। ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਅਕਾਰਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਕੁਜੰਭ, ਧਨਾਦਾ ਵੱਲ ਪੈਦਲ ਦੌੜਦਾ ਹੋਇਆ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮੋੜ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਤਾਜ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਰਾਜਾ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਵੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਉਚਿਤ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਤਾਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਯਕ੍ਸ਼, ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਤਾਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਣੀ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਯੋਧੇ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸੇਵਕ ਸਨ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ ਅਸਤਰ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਤੇ ਤਾਜ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ-ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਤਾਜ ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਰਤਨ, ਜੀਵੰਤ ਧਨ ਤੇ ਜੀਵ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਭਾ, ਜੋ ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਿਆ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਕੇਸ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਕੁਜੰਭ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਾਤ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ, ਹਨੇਰੀ ਮਾਇਆ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਗਤ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਕੁਝ ਵੀ ਦੇਖਣ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਉਥੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਸੈਨਾ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਹਨ ਘਣੇ, ਧੁੰਦ ਵਰਗੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ, ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜਦ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਜੰਭ ਦਾ ਮਨ ਭੁਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਯੁੱਗ-ਅੰਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਅਸਤਰ ਫੈਲਿਆ, ਉਹ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਨੇਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲੇ ਅਸਤਰ ਨੇ ਸਾਰਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੀ ਸਾਫ ਝੀਲ ਲਾਲ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਹਨੇਰਾ ਹਟ ਗਿਆ, ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਮੁੜ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਸ਼ਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਅਚੰਭਤ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ ਤੇ ਸਪੰਨ-ਅਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਡਰਾਉਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਤਿਆਰ ਖੜੀ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾਉਣ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਗਤੀ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਆ ਰਹੀਆਂ ਤੀਰ-ਵਰਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਿੱਖੇ, ਸੁੰਦਰ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਅਮਰਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਧੰਝੇ ਨੂੰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਚੌੜੇ-ਫਲ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਰਥ-ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਰਥ ਦੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਜੰਭ ਦੀ ਇਹ ਕਰਤੂਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਦੈਤ ਨੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਜੋ ਪਤਝੜ ਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਨਿਰਮਲ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਦਸ ਚੰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਢਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਘਾ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਭੁਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦੈਤ ਇੱਕ ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਦ, ਉਹ ਫਿਰ ਸੰਭਲ ਗਿਆ। ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੇ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਾਲਾਂ ਤੋਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਦ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਘੁੱਟ ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਬਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਰੁਣ ਨੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਦੈਤ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਫਾਹੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਨਿਕੰਮੀ ਹੋ ਗਈ।