ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਉਹ ਮੀਂਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਇਕ ਅਟੱਲ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਕਲਾਈ ਉੱਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੂੜੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਜੰਭਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਕੁਜੰਭਾ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕismet ਉਸ ਦੀ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਦਿਲ ਚੀਰਕੇ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਲੱਗਾ; ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਲੜਖੜਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦੈਤ ਨੇ ਲੰਬਾ, ਨੋਕਦਾਰ ਪੱਥਰ ਵਾਲਾ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਤੇ ਧਨਾਦਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਨਾਲ ਹੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁਰੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਧਨਾਦਾ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਸਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਧਨੇਸ਼ਾ ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਿਆ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਝੰਡਾ ਟੁੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਆ ਪਵੇ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਧਨੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਰ੍ਰਤੀ—ਤਲਵਾਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ—ਆਪਣੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਣ ਵਾਲੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਕੁਜੰਭਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਗਿਆਨੁਸਾਰ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ ਉਤਰੀਆ। ਉਸ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਕੰਵਾਰੇ ਕੌਲ ਫੂਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਪਿੱਛੇ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਿੰਨੇ ਹੋਏ, ਭੰਵਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੁਜੰਭਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਧਨਾਦਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵੰਤ ਰਤਨ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲਿਆ। ਧਨੇਸ਼ਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਦੇਖੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਗਹਿਰੀ, ਗਰਮ ਸਾਹ ਛੱਡੀ। ਉਸ ਨੇ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ-ਨਾਸ਼ਕ ਤੀਰ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਨਿਕਲੇ; ਫਿਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੇ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਇਹ ਅਣਰੋਕੀ ਬਹੁ-ਰੂਪ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਗਈ। ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਰੂਪ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ; ਫਿਰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਦਿਸਣ ਲੱਗੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਕੁਜੰਭਾ ਪੈਦਲ ਹੀ ਧਨਾਦਾ ਵੱਲ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ। ਦੈਤ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਆਉਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਭੱਜਣ ਲੱਗਿਆ। ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਮੋੜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਆਵੇ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਸਵਾਮੀ ਯੁੱਧ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਹਟੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਯੋਧੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ, ਆਪਣੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਡਿੱਗੇ ਗਹਿਣੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਮਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਯਕਸ਼, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਮੋੜੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾਣੀ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ ਹਥਿਆਰ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ, ਚੁੱਕ ਕੇ ਮੋੜੇ ਦੀ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਹ ਮੋੜਾ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਖਜਾਨੇ, ਰਤਨ, ਜੀਵੰਤ ਧਨ ਤੇ ਜੀਵ ਲੈ ਕੇ, ਦੈਤ ਜੰਭਾ—ਦੇਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ—ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਚੱਲ ਪਿਆ; ਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਵਿਖਰਿਆਂ ਹੋਏ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਕੁਜੰਭਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ-ਫਿਰਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਟੱਲ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਕੇ ਜੰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵੀ ਨਿਕੰਮੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਥੇ ਉਹ ਇਕ ਕਦਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕੇ; ਫਿਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮੀਂਹ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ— ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਵਾਰੀ ਜਿਵੇਂ ਮੋਟੇ ਧੁੰਦ ਵਰਗੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ—ਮਾਰੀ ਗਈ; ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਜੰਭਾ ਦਾ ਮਨ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਅਸਤਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਉਲਕਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉੱਗਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਵਿਤ੍ਰ ਅਸਤਰ ਫੈਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਭਾਰੀ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹਨੇਰਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਵਾਲਾ ਇਕ ਅਸਤਰ ਸਾਰੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਕੌਲ ਫੁੱਲ ਖਿੜੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰਾ ਹਟ ਗਿਆ, ਦੈਤ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲ ਗਈਆਂ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੌਜਾਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਚੰਭਜਨਕ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡੇ, ਤੇ ਸੱਪ-ਅਸਤਰ ਵਰਤ ਕੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਕੁਜੰਭਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧਿਆ; ਜਦੋਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸਮੇਤ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ...