ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਕਦੇ ਪੈਦਲ, ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜੀ—ਇਹ ਉਹ ਗਦਾ ਸੀ ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗਦਾ ਐਸਾ ਸੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਰਹੀ ਸੀ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਇਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਿਵਯ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਗਦਾ ਸੁੱਚੀ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਭਾਰੀ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ, ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਜੰਭ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗਦਾ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਜੰਭ ਵੱਲ ਵਧੀ, ਤਾਂ ਅਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੱਧ-ਵੱਧ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਗਦੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਚੱਕਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ ਅਤੇ ਪੱਟਿਸ਼ਾ ਆਦਿ ਫੈਂਕੇ, ਉਹ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਬੇਹੱਦ ਸ਼ੂਰਵੀਰ। ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਏ; ਉਲਟ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਦੇ ਮਹਾਨ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਅਸੁਰ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ। ਉਸ ਦੇ ਭਾਰੀ ਘਾਟ ਨਾਲ, ਜੰਭ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਲਾਲ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੰਭ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਿਰੁੱਧ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਰਚ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਲ ਤੇਜ਼ ਅਰਧਚੰਦ੍ਰਾਕਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਯਕਸ਼ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥੀਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਅਸੁਰ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ ਕੇ ਰੁੱਖ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮਾਰ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਅਟੱਲ ਭਾਲਾ ਉਠਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਤਨ ਜੜੇ ਕੰਗਣਾਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਲਕੜੀ ਵਾਂਗ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਕੁਜੰਭ ਵੱਲ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਕੁਜੰਭ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਭੇਦ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਸੀਬ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਬਾਹ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਲ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਲਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਗਿਆ; ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਅਸੁਰ ਡੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਲੰਬੇ ਡੰਢੇ ਵਾਲੀ, ਨੋਕਦਾਰ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਭਾਲੀ ਫੜੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ‘ਚ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਘਾਟ ਮਾਰੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਟੁ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚੁਭਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਘਾਵ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਕੁਟਿਲ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਯੋਗ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਭਾਲੀ ਦੀ ਮਾਰ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇਸ਼ਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਝੰਡਾ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨਰਪਤੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧਨ ਦੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ—ਤਲਵਾਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਰਾਤ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਸਮੇਤ—ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਕੁਜੰਭ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਸਹਾਸ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕੁਜੰਭ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੋ। ਉਸ ਅਜਿਹੀ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ— ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਤਰੀ, ਉਸ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਿੜੇ ਬੰਦ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ,— ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤਵਰ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ, ਪਿੱਛੇ, ਹੇਠਾਂ ਅਤੇ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਿੰਨੇ ਹੋਏ, ਭੰਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਟੇਢੀਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ—ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕੁਜੰਭ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਲਗਭਗ ਨਾਸ ਹੋਈ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵਧ ਪਿਆ। ਇਧਰ, ਜੰਭ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ, ਦਿਵਯ ਵਾਹਨਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ‘ਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਧਨ ਦੇਸ਼ਾ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਲੰਮਾ, ਗਰਮ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਵਯ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਦੀ ਸਧਨਾ ਕੀਤੀ, ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਨਾਸਕ ਤੀਰ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ‘ਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਨਿਕਲੇ; ਫਿਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਗ ਦੇ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਉਡੀਕਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਇਹ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਅਟੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਗਈ। ਸੰਸਾਰ ਰੂਪਹੀਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਦੇਖੀ ਗਈ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਕੁਜੰਭ, ਪੈਦਲ ਹੀ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵੱਲ ਗੱਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ। ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਭੱਜ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜਿਆ ਮੌਰ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪਏ। ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਜੰਗ ਤੋਂ ਹਟ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਚ-ਕੁਲ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਉਚਿਤ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਡਿੱਗੇ ਮੌਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੰਗ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਲਾਕ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਹ ਨਿਸਚੈ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਯਕਸ਼, ਜੋ ਜੰਗ ਲਈ ਉਤਾਵਲੇ ਸਨ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਮੌਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਮਾਣੀ ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਯੋਧੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਹਾਇਕ, ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਸੁਰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ ਹਥਿਆਰ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰਾਤ-ਚਰਨ ਵਾਲੇ ਮੌਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਨੇ ਮੌਰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੈਰੀ ਜਿੱਤ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਰਤਨ, ਜੀਉਂਦੇ ਧਨ ਅਤੇ ਜੀਵ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਭ—ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ—ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਚਲ ਪਿਆ; ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਉਦਾਸ ਮਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਚਲੇ ਗਏ।