ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ (ਕੁਬੇਰ) ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਪਰ ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਮੱਧ-ਖੇਤਰ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਤੀਰ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਏ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਕਤੀ ਢੱਕ ਗਈ। ਪਰ ਜੰਭਾ ਨੇ ਵੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜੰਭਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਜੰਭਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼ਾ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁਬੇਰ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਦੈਤਿਆ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੰਭਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਤੇਜ਼-ਧਾਰ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਕੁਲ੍ਹਾੜੀ ਨਾਲ, ਜੰਭਾ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੂਹਾ ਨਰਮ ਕਪੜਾ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਕੁਬੇਰ ਰਥ ਤੋਂ ਉਤਰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਗਦਾ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਲੋਂ ਅਜਿੱਤ ਸੀ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਦਨਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਭਾਰੀ, ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਕੁਬੇਰ, ਇਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਜੰਭਾ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਗਦਾ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ—ਚੱਕਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ ਅਤੇ ਪੱਟਿਸ ਸਾਰੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸੁੱਟੇ ਗਏ। ਪਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਨਿਕੰਮਿਆਂ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਜੰਭਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਲਕਾਪਾਤ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਜੰਭਾ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਰਕਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੰਭਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕੁਜੰਭਾ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੱਜ ਨਾਲ, ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣਾਇਆ। ਪਰ, ਉਹ ਜਾਲ ਨੁਕੀਲੇ ਅਰਧਚੰਦ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ, ਪਰ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਜਦ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਤੀਰ ਵੀ ਅਸਰਹੀਣ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਟੱਲ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਆਪਣੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਬਾਂਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਲਾ ਕੁਜੰਭਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ। ਉਹ ਭਾਲਾ ਕੁਜੰਭਾ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਭੇਦ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਭੇਦ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਲਾ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚੀਰਦਿਆਂ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੈਤਿਆ ਡੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਲੰਮੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਾਲੀ ਭਾਲੀ ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਧਨੇਸ਼ਾ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘਾਵ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਚੁਭਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਰਮਿਕ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਸਜਣ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਭਾਲੀ ਦੇ ਘਾਵ ਨਾਲ, ਧਨੇਸ਼ਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਰਥ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਧਨੇਸ਼ਾ ਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ—ਤਲਵਾਰ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ—ਆਪਣੀ ਰਾਤ-ਚਰਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਕੁਜੰਭਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਕੁਜੰਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਫੌਜ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੋ ਗਈ। ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਉਤਰੀਆ, ਉਸ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਤਲਵਾਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਣਖੁਲ੍ਹੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਲੰਬੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਪਿੱਛੇ, ਹੇਠਾਂ, ਉੱਤੇ—ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਦੇ ਹੋਠ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਿੰਨੇ ਹੋਏ, ਭੰਵਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਟਿੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਕੁਜੰਭਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਨਦੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜੰਭਾ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਫਾਹਿਆਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਲਿਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੜੀ-ਰਤਨਾਂ, ਦਿਵ੍ਯ ਵਾਹਨਾਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉਡਦੇ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਧਨੇਸ਼ਾ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ, ਉਸ ਨੇ ਲੰਮਾ ਤੇ ਗਰਮ ਸਾਹ ਛੱਡਿਆ, ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਦਿਵ੍ਯ ਗਰੁੜ ਅਸਤਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ, ਤੀਰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਨ-ਨਾਸਕ ਤੀਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਉੱਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੋਂ ਧੂੰਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਨਿਕਲੇ, ਫਿਰ ਅਣਗਿਣਤ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਚਿੰਗਾਰੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ। ਫਿਰ, ਉਸ ਅਸਤਰ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ, ਉਹ ਅਸਤਰ ਬੇਅੰਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਗਿਆ।