ਜਦੋਂ ਯਮ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਵੇਖਿਆ, ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗرج ਉਤਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਫੌਜ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੰਭਾ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਸੀ, ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਰੁਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੰਭਾ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਸੌ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਝੰਡਾ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਪਚਹੱਤਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਮੋਰ ਦੇ ਪੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਲ ਲਗੇ ਸਿੱਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਸਿੰਘ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਇਹ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਕਰਤਬ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਡਰ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਬਿੰਦੂ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੰਨ ਤੱਕ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨੂੰ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਇੱਕ ਤੇਲ ਲਗੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਤੁ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬੇਹਰਮ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਦਸ ਤੀਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਨਿਰਦਯਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਾਰ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਮਜ਼ਬੂਤ ਵੱਜੇ, ਉਹ ਡਿੱਗ ਕੇ ਭਟਕਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਹੌਸਲਾ ਜੁਟਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ। ਉਹ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਮੱਧ-ਭਾਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਏ। ਉਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਜੰਭਾ ਨੇ ਵੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਤੀਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ-ਰਾਜ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਬਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਿਕਰਮੀ ਕਰਤਬ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹਾ ਦੀ ਗਦਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਯਕਸ਼ਾਂ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਸਨ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੈਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆ ਗਏ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਬਰਛੀ ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਉਹ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੈਤਾਂ ਘੱਟ ਹੋਣ ਲੱਗੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੁਲਹਾੜੀ ਚੁੱਕੀ। ਉਹ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਕੁਲਹਾੜੀ ਨਾਲ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੂਹਾ ਨਰਮ ਕਪੜਾ ਚੀਰਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਰਥ ਤੇ ਪੈਰਾਂ, ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਆਦਰ ਪਈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਦਿਵਿ-ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਭਾਰੀ, ਅਟੱਲ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ—ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਜੰਭਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਦਾ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਗੁੱਝੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ, ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੈਤ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਚਕਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਬਰਛੀਆਂ, ਭੁਸ਼ੁੰਡੀ, ਪੱਟੀਸ਼ ਵੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਗਣਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਤੇਜ਼ ਦਲੇਰਤਾ ਨਾਲ। ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਅਸਰਹੀਣ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਗਦਾ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੈਤ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕੀ। ਉਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਵੱਜੇ, ਦੈਤ ਰਥ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਹੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜੰਭਾ ਨੂੰ ਮਰਾ ਸਮਝ ਕੇ, ਕੁਜੰਭਾ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗرج ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤੇ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਲ ਤੇਜ਼ ਚੰਦ੍ਰ-ਆਕਾਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂ-ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਦੈਤ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਈ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਅਟੱਲ ਬਰਛੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ, ਚੁੱਕੀ। ਉਹ ਨੇ, ਜਵੇਲਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕੰਗਣਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁਜੰਭਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬਰਛੀ ਕੁਜੰਭਾ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਚੀਰ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੀਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਿਲ ਨੂੰ ਭੇਦ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ; ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੈਤ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੈਤ ਨੇ ਲੰਬੀ ਬਰਛੀ, ਚੋਟੀ ਤੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਧਾਰ ਵਾਲੀ, ਚੁੱਕੀ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਧਨਾਦਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਜਿਆ। ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਚੀਰਦੇ ਤੇ ਚੁਭਦੇ, ਨਾਲ, ਨਿਕਰਮੀ ਨੇ ਉੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਨੇਕ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਬਰਛੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਧਨੇਸ਼ਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਰਥ ਦੇ ਫਰਸ਼ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਝੰਡਾ। ਧਨੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਤਲਵਾਰ-ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ, ਰਾਤ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਕੁਜੰਭਾ ਉੱਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੌਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਕੁਜੰਭਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ।