ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੀਤਾਂ ਅਦਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਆਸਿਕ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾਓ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ, ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧਤਾ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਅਤੇ ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨਦਾਇਨੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ (ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿਹੜੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਾਹਮਣ) ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਟਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦਿਨ ਦੇ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ? ਮਧੁਸੂਦਨ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਦੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰੀਏ ਕਿ ਪਿਤਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ?” ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਧ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ, ਕੁੰਦਰ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ: ਨਿਯਮਤ, ਨਿਮਿਤਿਕ ਅਤੇ ਕਾਮ੍ਯ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਯਮਤ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਜਾਂ ਸਵਾਗਤ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਹ ਕਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਾਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਣ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ, ਰਾਜਨ, ਕਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਰਵਣ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ: ਜੋ ਪੰਜ ਅੱਗਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆ-ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੇਦ ਪਾਠੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਮਕਾਂਡ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਨ, ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠੀ, ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪੁਰਾਣਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਪੰਡਿਤ, ਪਾਠ-ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਪਿਤਰ ਭਕਤ, ਸੂਰਜ ਭਗਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਨੁਯਾਈ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਣ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਵਾਨ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਪੋਤੇ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚਤੁਰ, ਮਾਮਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਯਾਜਕ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਵਿਆਖਿਆਨਕਾਰ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਯੋਗ ਹਨ। ਜੋ ਸਾਮਵੇਦ ਦੇ ਸੁਰ ਤੇ ਵਿਧੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਰੀਤਿ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਾਮ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹਨ, ਵੇਦ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਤਿਤ, ਦੋਸ਼ੀ, ਨਪੁੰਸਕ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਿਅੰਗ, ਰੋਗੀ, ਮਾੜੇ ਨਖ, ਕਾਲੇ ਦੰਦ ਵਾਲੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਸੂਰ, ਗਧੇ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਟਾਲੋ। ਜੋ ਪਰਾਏ ਧਨ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਪਾਗਲ, ਤਿੱਖੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ, ਬਿੱਲੀਆਂ ਤੇ ਬਗਲੇ ਵਰਗੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਖੰਡੀ ਹਨ (ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲਕ ਆਦਿ), ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼੍ਰਾਧ ਵਿੱਚ ਨਾ ਬੁਲਾਓ। ਜੋ ਅਪਾਰਥ, ਨਾਸਤਿਕ, ਜਾਂ ਮਲੇਛ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਯਵਨ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਕੋਨਕਣ ਆਦਿ—ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਖੰਡੀਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾ ਬੁਲਾਓ, ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਵਿਧਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਥੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਘੁੱਟ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਹੋ।” ਇੰਝ ਸੱਦ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਸੂਚਿਤ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰੋਧ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਧ ਕਰੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਵਿੱਚ। ਇਹ ਕਰਮ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਢਲਾਣ ਵਾਲੇ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਕੋਲ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।” ਫਿਰ, ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਅੱਗੇ ਤਿੰਨ ਲੰਮੇ ਪਿੰਡ, ਚੌੜਾਈ ਚਾਰ ਅੰਗੂਲ, ਰੱਖਣੇ ਹਨ। ਖਦੀਰ ਦੀ ਤਿੰਨ ਚਮਚਾਂ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਅੰਗੂਲ ਦੀ, ਹੱਥ-ਆਕਾਰ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਹਨ। ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ, ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ, ਛਾਣਣੀ, ਸਮਿਧਾਂ, ਤਿਲ, ਭਾਂਡੇ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪ ਲਿਆਉਣੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲਿਆਉਣੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਧਰ ਦੇਣੀਆਂ ਹਨ। ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਗੋਮੂਤਰ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਉਣਾ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਭਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ ਸੱਦਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਦੇਵ ਕਰਮ ਲਈ ਦੋ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਲਈ ਤਿੰਨ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਲਈ। ਇਥੇ ਭੋਜਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਿਅੰਜਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਚਤੁਰ ਵਿਅਕਤੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵ ਕਰਮ ਲਈ ਅਰਘ ਆਦਿ ਦੇਣ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਦੀ ਵਿਧੀ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਸੂਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਕਾਂਸੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਤਿਆਰ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮ ਨਾਲ ਆਪਿਆਯਨ ਕਰਮ ਕਰੇ; ਜਾਂ ਜੇ ਕੇਵਲ ਇਕ ਅੱਗ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਰੇ। ਜਨੈਉ ਪਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਛਿੜਕਾਅ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਧੀਆਂ ਦੱਖਣੀ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਜਨੈਉ ਰੱਖ ਕੇ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਬਚੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਛੇ ਪਿੰਡ ਬਣਾਉਣੇ ਹਨ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਪਾ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣੀ ਹੈ। ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਘੁੱਟ ਕੋਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਇਰਖਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਲਾਈਨਾਂ ਖਿੱਚਣੀਆਂ ਹਨ, ਛਿੜਕਾਅ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਚ ਫੜ ਕੇ, ਹਰ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦਰਭਾ ਘਾਸਾਂ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਦਰਭਾ ਉੱਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਉਚਾਰਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਭਾ ਛੂਹ ਕੇ, ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰਾਂ ਲਈ ਹੱਥ ਪੋਂਝਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰਾਧ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਧੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ, ਪ੍ਰੇਮ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।