ਜਦੋਂ ਯਮ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਹਿਸੂਸ ਭੈਂਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੰਡ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਅੰਤਕ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਉਸ ਵਾਰ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਰਥ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਬਾਘਾਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਜਦੋਂ ਬਾਘਾਂ ਉੱਤੇ ਦੰਡ ਲੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਥ ਅਧ-ਤੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਸੇ ਨੂਂ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੈਤ ਦਾ ਮਨ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਵਾਂਗ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਥ ਛੱਡ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਦਲ ਆ ਗਿਆ। ਦੈਤ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਯਮ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੱਥੀ-ਪਾਈ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਗ੍ਰਾਸਨਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਯਮ ਨੂੰ ਕਮਰ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਨੇ ਵੀ ਦੈਤ ਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਰਦਨ ਤੋਂ ਫੜ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਚਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਾਲ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਪਰ ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੇਹ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਯਮ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਥੱਕ ਗਈਆਂ। ਯਮ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ, ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਮ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਅਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਚਾੜਿਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਯਮ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਨਾ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਜੰਭ, ਜੋ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਮੂਲ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕਾਰਨ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਰੁਕ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੰਭ ਦੈਤ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਲਪਕਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਭੇਦਿਆ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਸੌ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਪਚਹੱਤਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਨੁ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੋਰ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ, ਤੇਲ ਲਗੇ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਸਨ, ਵਿੱਢਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਇਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਅਤੇ ਜੰਭ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿੱਢਿਆ। ਜੰਭ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕਰਤਬ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਅੰਗ ਭੇਦਣ ਵਾਲੇ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੰਭ, ਆਪਣਾ ਧਨੁ ਕੰਨ ਤਕ ਤਾਣ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰਥੀ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੀਰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਇਕ ਤੇਲ ਲਗੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਤੀਖੇ ਅਤੇ ਕਰੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਦਸ ਵਾਰ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਨਿਰਦਯਤਾ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਗਹਿਰੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਭਿਆਨਕ ਧਨੁ ਤਾਣਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਖੇ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਖੇਤਰ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਮਾਰੇ ਕਿ ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਵੀ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਜੰਭ ਨੇ ਵੀ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਰ ਤੀਰ ਨੂੰ ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੀਰ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਦੈਤ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਦੈਤ ਨੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚੁੱਕੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੈਤ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਯਕਸ਼ਾ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਚੀਖਾਂ ਮਾਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਘਟਣ ਲੱਗੀ, ਤਾਂ ਦੈਤ ਨੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਯੁੱਧ-ਕੁਹਾਡੀ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਦੈਤ-ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਕੁਹਾਡੀ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਥ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੂਹਾ ਨਰਮ ਕਪੜਾ ਚੀਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੁਣ ਰਥ ਤੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਪੈਦਲ, ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਅਹੰਕਾਰੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਗਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਮਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਦਨਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਬਣੀ, ਭਾਰੀ, ਅਟੱਲ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਜੰਭ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਲੜੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਛੱਡੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਉਸ ਨੇ ਚੱਕਰ, ਖੋਪੜੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਭੁਸ਼ੁੰਡੀਆਂ ਅਤੇ ਪਟਟੀਸ਼ਾ ਆਦਿ ਸੁੱਟੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਧੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੀਰ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਅਸਰਹੀਣ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਦੈਤ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਦੈਤ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ, ਜਦ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਜੰਭ ਨੂੰ ਮਰਾ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ, ਕੁਜੰਭ ਨੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਤੋਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਵਾਲਾ ਨਾਅਰਾ ਮਾਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਜਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਜਾਲ ਤਿੱਖੇ ਅਰਧਚੰਦ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਦੈਤ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਰਹੀ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ ਸ਼ੌਰ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਟੁੱਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।