ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਜੂਏ, ਧੁਰੇ ਅਤੇ ਪਹੀਆਂ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਵੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਲਾਲ ਰਕਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਉੱਤੇ ਚਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਲਈ ਖੇਡ ਦਾ ਅਡਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੇ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣਿਆ। ਪੰਜ ਸੌ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਜ਼ਖਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਯਮ ਨੇ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਰਲ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਤੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਆਗੇ ਵਧੇ। ਗ੍ਰਾਸਨਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਯਮ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅੰਤਕਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉੱਚੀ ਉੱਡੀ ਤੇ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੇ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਗਦੇ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਯਮ ਦੇ ਭੈਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭੈਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਯਮ, ਆਪਣੇ ਭੈਸ ਤੋਂ ਉੱਤਰ ਕੇ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਭਾਲਾ ਮਾਰਿਆ। ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਦੇ ਡਿੱਗਣ 'ਤੇ, ਜੰਭਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਯਮ ਨੂੰ ਗਦੇ ਨਾਲ ਦਿਲ 'ਤੇ ਵੜਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਤਾਂਤ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਜੰਭਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਜੰਭਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਰਮ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਯਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਉਸ ਅਣਗਾਹ ਗਦੇ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਭੈਸ-ਸਵਾਰੀ ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੰਡ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗਦੇ ਵੱਲ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਦੇ-ਦੰਡ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਟਕਰਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਟਕਰ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਗੂੰਜ ਉਠੀਆਂ। ਸੰਸਾਰ ਵਿਗੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਗੂੰਜ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਲਕਾਵਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਗਦਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਦੰਡ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਦੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਚੋਟ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਪਤਾ ਧਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇ, ਨੇ ਉਸ ਮੁਰਦਾਰ ਨੂੰ ਡੂੰਘੀ ਚੋਟ ਦਿੱਤੀ; ਉਸ ਚੋਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਸ਼ਟ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਕਪੜੇ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਸ ਜਿਹੇ ਲਈ, ਮਾਲਕ ਦੀ ਨਫਰਤ ਨਾਲ ਬਦਨਾਮੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। "ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਸ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਮੇਰੀ ਹਾਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਇਹੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਅਣਉਮੀਦਤ ਰਸਤਾ ਹੈ।" ਤੇ, "ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਧਨ ਕੇਵਲ ਕਲਪਨਾ ਵਿਚ ਹੈ ਤੇ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠ ਗਿਆ। ਗ੍ਰਾਸਨਾ, ਦੇਖ ਕੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਨਿਰਣੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੰਝਾਂ ਨੂੰ ਭਿੰਨ ਕਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੰਡ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਫੜੀ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਸੀ। ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤਕਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪਰ ਯਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਈ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਯਮ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ; ਜਲਦੀ ਜਲਦੀ ਗਦਾ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਮ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਡਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੇ ਮੂਡਗਰਾ ਨੂੰ ਠੱਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਡਰ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੌਜ ਮਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਕੇ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੇ ਨਵੇਂ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਤੇ ਬੜੀ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯਮ ਬਣਾਏ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੇ ਫੌਜ 'ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਪ੍ਰਲੈ ਦੇ ਡਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ; ਕੁਝ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਵੜਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਸੀਧੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ। ਕੁਝ ਨੂੰ ਗਦੇ ਨਾਲ ਕੁਚਲਿਆ, ਕੁਝ ਨੂੰ ਗਦਿਆਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ; ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਜੈਵਲਿਨਾਂ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ। ਅਨੇਕ ਹੋਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਲਟਕ ਗਏ, ਕੁਝ ਨੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਵੜਿਆ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਵੜਿਆ। ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਮੁੱਕੇ ਮਾਰੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਭਿਆਨਕ ਸਹਾਇਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹਮਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਪਾਗਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਛੱਡ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਉੱਠ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵੜਿਆ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲਟਕ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਰ ਇਹ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰ ਕੇ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਥੱਕ ਗਿਆ।