ਜਦੋਂ ਦੋਨਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਕਿਤੇ ਘੋੜਾ ਰਥ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਤੇ ਰਥ ਨੇ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਟਕਰ ਮਾਰੀ। ਹਾਥੀ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨਾਲ ਭਿੜ ਪਏ, ਰਥੀ ਰਥੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀ ਕਈਆਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੂਝ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਈ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹਾਥੀ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਉਨਾਂ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਿਆਂ, ਮੁਗਦਰਾਂ, ਕੁਟਾਰੀਆਂ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤੇ। ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਹਥਿਆਰ ਵਰਤੇ ਗਏ—ਨੇਜ਼ੇ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਲੰਮੇ ਕਿਲ, ਹਥੌੜੇ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ, ਗਦਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਲੱਕੜੀਆਂ, ਭਾਲੇ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਅੰਕੁਸ਼। ਤੀਰ ਵੀ ਅਜਿਹੇ-ਅਜਿਹੇ ਚਲਾਏ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਗਲੇ ਹਿੱਸੇ ਕਦੇ ਕੰਨ ਵਰਗੇ, ਕਦੇ ਨਰਚੇ, ਕਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦ, ਅਰਧ ਚੰਦਰਾਕਾਰ, ਚੌੜੇ ਫਲ, ਸੌ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੋਤੇ ਦੀ ਚੋਚ ਵਰਗੇ ਨੁਕੀਲੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਣੋਖੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਜੋ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਢੱਕ ਗਈ ਤੇ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਉਲਝਣ ਭਰੀਆਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਅਣਦੇਖੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਨਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਦੇ, ਤਾਂ ਦੋਨਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਹਥਿਆਰ, ਛਤਰ, ਤੇ ਕੰਨ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਪਏ ਦਿਸਦੇ। ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀਆਂ, ਡਿੱਗੇ ਤੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੰਝ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕਮਲ ਜੜ ਕੇ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ ਹੋਣ। ਹਾਥੀ ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਦੰਦਾਂ, ਉੱਜੜੇ ਹੌਦਿਆਂ, ਤੇ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਲੰਮੇ ਸੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਰਕਤ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਜੋੜ, ਧੁਰੀਆਂ, ਤੇ ਪਹੀਏ ਟੁੱਟ ਕੇ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ ਵੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਧਰਤੀ ਇੰਨੀ ਖੂਨ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਕਿ ਰਾਹ ਅਟ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਸੋਤੇ ਮਾਸ-ਭੋਜੀਆਂ ਨੂੰ ਭਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਖੇਡ-ਮੈਦਾਨ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਭ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਦੋਂ ਯਮ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਾਸ-ਭੋਜੀ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕਈ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਗਰਾਸਨਾ, ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਡਰਾਉਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਸੌ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਯਮ ਉੱਤੇ ਵਾਰ ਦਿਤੇ। ਯਮ ਨੇ ਗਰਾਸਨਾ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਤੀਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਗਰਾਸਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਤੀਰ-ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਅੰਤਕਾ ਨੇ, ਜੋ ਯਮ ਦਾ ਇਕ ਰੂਪ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਰਾਸਨਾ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧ ਗਈ ਤੇ ਗਰਾਸਨਾ ਨੇ ਬਾਂਏ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਸ ਗਦੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਗਰਾਸਨਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹੀ ਗਦਾ ਯਮ ਦੇ ਮਹਿਸੂਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਯਮ, ਆਪਣਾ ਮਹਿਸੂਰ ਡਿੱਗਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਉੱਤੇ ਉੱਤਰਿਆ ਅਤੇ ਗਰਾਸਨਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਭਾਲਾ ਮਾਰਿਆ। ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਗਰਾਸਨਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਗਰਾਸਨਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਜੰਭ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਗਦਾ ਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਖੂਨ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ (ਯਮ) ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ (ਕੁਬੇਰ), ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਅਤੇ ਲੱਖਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੰਭ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਜੰਭ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬੋਲ ਬੋਲਿਆ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਗਰਾਸਨਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਯਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਉਸ ਭਾਰੀ ਤੇ ਭੈੜੀ ਗਦੇ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਿਸੂਰ ਸਵਾਰੀ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਛੱਡੀ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲੀ ਲਾਟੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜੀ। ਦੋਹਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਟਕਰ। ਉਨਾਂ ਦੀ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਬ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਤੇ ਡਰ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰੁਕ ਗਈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਧੁੰਦਲੇ ਉਲਕਾਪਾਤ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਗਦਾ ਤਬਾਹ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਯਮ ਦੀ ਲਾਟੀ ਗਰਾਸਨਾ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਜਾ ਲੱਗੀ। ਉਹ ਬੁਰੇ ਪਾਪੀ ਉੱਤੇ ਐਵੇਂ ਡਿੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਲੇਸ਼ ਧਨ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਚੋਟ ਨਾਲ ਗਰਾਸਨਾ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਹਨੇਰੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਡਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਚੀਖ ਉੱਠੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਗਰਾਸਨਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਉੱਜੜਿਆ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਖਰਾਬ ਹੋਏ ਵੇਖੇ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ-ਅਤੇ-ਅਸਰ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਲਈ ਮਾਲਕ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਤੋਂ ਬਦਨਾਮੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ—"ਮੇਰੀ ਹਾਰ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸਾਰੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ ਲੈਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮ ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਪਰ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਿਰਫ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਕ-ਚੀਕ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਗਰਾਸਨਾ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ, ਹੋਂਠ ਭੀਚ ਕੇ, ਕਾਲ ਦੀ ਲਾਟੀ ਵਰਗੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਭਾਰੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਈ। ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਅੰਤਕਾ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਯਮ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਗਰਾਸਨਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਘੁੰਮਾਈ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਯਮ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਉਸ ਲਪਟਾਂ ਮਾਰਦੀ ਗਦੇ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਯਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਛਾ ਗਈ।