ਇਸ ਮਹਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦਾ ਝੰਡਾ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ ਰਤਨ ਜੜਿਆ ਘੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਨਾਲ ਨਿਰਮਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੇਅੰਤ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਝੰਡਾ ਚਿੱਟੇ ਯਕ ਪੂੰਛਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਝੰਡੇ ਦੀ ਪਰਛਾਈ ਵਿੱਚ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸਰਪ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਤੇਤੀ ਕਰੋੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਨਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਯਕ ਪੂੰਛਾਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੁੱਚੀਆਂ ਕਮਲ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚਟਕਦੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਟਿੱਕੇ, ਅਤੇ ਗਲਾਂ ’ਤੇ ਖਿੜਦੇ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਵਧਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ, ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਗਹਿਣਿਆਂ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਇਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਫੌਜ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਛਤਰਾਂ ਅਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ, ਅਜੈਯ ਸੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸ਼ੰਖਾਂ ਅਤੇ ਡੋਲਾਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਹਿਨ੍ਹਿਨਾਹਟ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਿਆਂ ਦੀ ਗੜਗੜ, ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਦੀ ਤਣੀ ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਚੀਕ—ਇਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਰੌਲਾ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਟੱਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤਿਆਗਣ ਨੂੰ ਤਤਪਰ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ: ਘੋੜਾ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਰਥ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਉੱਤੇ, ਹਾਥੀ ਪੈਦਲਾਂ ਨਾਲ, ਰਥੀ ਰਥੀ ਨਾਲ, ਕਿਤੇ ਹਾਥੀ ਕਈ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਕਈ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਰਛੀਆਂ, ਗਦਾਂ, ਮੁਗਦਰ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮਲੇ ਕੀਤੇ। ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਬਰਛੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸੂਏ, ਹਥੌੜੇ, ਮੁਰਦੇ, ਗਦਾਂ, ਚੱਕਰ, ਲੱਕੜੀਆਂ, ਭਾਲੇ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਅੰਕੁਸ਼ ਸਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੋਖੇ ਅਕਾਰ ਸਨ—ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਲਕੀਆਂ, ਨਰਾਚ, ਬਛੜਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦ, ਅਰਧ-ਚੰਦਰ, ਚੌੜੇ ਫਲ, ਸੌ-ਪੱਤਰੀ ਅਗਾਂ, ਅਤੇ ਤੋਤੇ ਦੀ ਚੋਚ ਵਾਂਗ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ—ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਅਚੰਭੇਜ ਵਰਖਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ; ਅਣਦੇਖੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ—ਤੇ ਝੰਡੇ, ਹਥਿਆਰ, ਛਤਰ, ਅਤੇ ਕੰਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਡਿੱਗਦੇ ਅਤੇ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕਮਲ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਝੀਲ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਮਸਤਕ ਚਕਨਾਚੂਰ, ਲੰਬੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਰਥ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋਤ, ਧੁਰੇ, ਪਹੀਏ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤਬਾਹ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ ਵੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਟੁੱਟ ਗਏ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਲਹੂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਈ; ਲਹੂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ-ਘੇਰੇ ਦਰਿਆ ਮਾਸ-ਭੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖੇਡ ਬਣ ਗਏ, ਅਤੇ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਮੈਲਾਪ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਰਾਜ ਯਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਗ੍ਰਾਸਨਾ, ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਦਿੱਖ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ। ਪੰਜ ਸੌ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ; ਯਮ ਨੇ ਉਹ ਤੀਰ ਅਤੇ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਵੀਰਤਾ ਵੇਖੀ। ਯਮ ਨੇ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੀ। ਗ੍ਰਾਸਨਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਰਖਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਨਿਰਰਥਕ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅੰਤਕ ਨੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣੀ ਗਦਾ ਭਾਰੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਦਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਈ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਮਨਪਸੰਦ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਹੀ ਗਦਾ ਯਮ ਦੇ ਭੈਸ ਉੱਤੇ ਮਾਰੀ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਯਮ, ਆਪਣੇ ਡਿੱਗਦੇ ਭੈਸ ਤੋਂ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਕੇ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਦੇ ਮੁੱਖ ਉੱਤੇ ਭਾਲਾ ਮਾਰਿਆ। ਭਾਲੇ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਜੰਭਾ ਆਇਆ। ਯਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਗਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਮ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕ੍ਰਿਤਾਂਤ ਨੂੰ ਕੁਚਲਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮੁਗਦਰ ਨੂੰ ਫੜਕੇ, ਲੱਖਾਂ ਯਕਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਜੰਭਾ ਵੱਲ ਵਧੇ। ਜੰਭਾ, ਜੋ ਦਾਨਵ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਬੋਲ ਕਹੇ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਗ੍ਰਾਸਨਾ, ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇੱਕ ਭਾਰੀ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਵਜਨੀ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਨਾਸਕ ਗਦਾ ਯਮ ਵੱਲ ਸੁੱਟੀ। ਉਹ ਅਥਾਹ ਗਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੈਸ-ਸਵਾਰੀ ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗਦਾ ਸੁੱਟੀ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਲਕੜੀ ਸੁੱਟੀ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗਦੇ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਤੇ ਘਣਘੋਰ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੱਜੀ। ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਟੱਕਰ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਟੱਕਰ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟੱਕਰ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਬ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ। ਸੰਸਾਰ ਹਿਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲਯ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਹੋਵੇ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੱਜਣਾ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਉਲਕਾ-ਪਾਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।