ਸੁਨੋ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ! ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ ਸੋਨੇ-ਪੀਲੇ ਉੱਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥ, ਬੱਕਲ, ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਮਸਤਕ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬੇਰੀਲ ਅਤੇ ਮਕਾਰਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਗੂੜ੍ਹੇ ਲਾਲ ਉੱਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਲਹੂ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਗਿੱਧ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮੋਸਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਗਦਾਵਾਂ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪੱਗ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਉਲਕਾ ਪਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਯਕਸ਼ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਤਿੱਖੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਤਾਮਬੇ-ਉੱਲੂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਲੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਕਿਨਰ, ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ, ਮੋਸਲਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੱਜ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚਿੱਟੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਕੁਝ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤਿੱਖੇ ਭਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਹੰਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਆਏ। ਜਲ-ਪਤੀ ਦੀ ਝੰਡੀ ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਕੁਬੇਰ ਲਈ ਕਮਲ ਰਤਨ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਡਾਲੀ ਸੀ। ਯਮਰਾਜ ਦੀ ਝੰਡੀ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ, ਭੈੜੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਭੇੜੀਏ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਸ-ਪਤੀ ਦੀ ਝੰਡੀ ਉੱਤੇ ਭੂਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਘ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਝੰਡੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਝੰਡੀ ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੂਛਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਾਤ-ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਤਿੱਤੀਹ ਕਰੋੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੂਛਾਂ ਹਿਮਾਚਲ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚਟਕਦੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਟਿਕੇ, ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਜੂੜੀਆਂ ਨਾਲ ਗਲਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਏਰਾਵਤ ਉੱਤੇ ਖੜਾ, ਅਦਭੁਤ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਪਹਿਨੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵੰਦਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਸੈਨਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾਉਣ ਅਯੋਗ ਸੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਟੱਕਰ ਹੋਈ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਨਗਾਰਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ, ਵਜਿੰਦਿਆਂ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਚੀਕ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣੀ ਹੋਈ ਤੰਤ, ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਜੀਵਨ ਤਿਆਗਣ ਲਈ ਤਤਪਰ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ—ਕਦੇ ਘੋੜਾ ਰਥ ਉੱਤੇ, ਕਦੇ ਰਥ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਉੱਤੇ। ਹਾਥੀ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਨਾਲ, ਰਥੀ ਰਥੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕਿਤੇ ਹਾਥੀ ਕਈ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਕਈ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹਾਥੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਭਾਲਿਆਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਕੁੱਲ੍ਹਾੜੀਆਂ, ਕੁਟਾਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ। ਉਹ ਲੰਬੀਆਂ ਭਾਲੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਸੂਈਆਂ, ਹਥੌੜੇ, ਲਾਸ਼ਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਚੱਕਰ, ਸੂਲ, ਭਾਲੇ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਅੰਕੁਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਬਾਂਹ, ਕੰਡ, ਨਰਾਚ, ਬੱਚੜੇ ਦੇ ਦੰਦ, ਅਰਧ-ਚੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੱਤੀਆਂ, ਸੌ-ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇਜ, ਅਤੇ ਤੋਤੇ ਦੀ ਚੋਚ ਵਰਗੀਆਂ ਨੋਕਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਵਰ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬੋ-ਗਰੀਬ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਪਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਅਣਦੇਖੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਝ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਝੰਡੀਆਂ, ਹਥਿਆਰ, ਛਤਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਏ ਸਨ। ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਪੈਦਲ ਸਿਪਾਹੀ, ਡਿੱਗਦੇ ਤੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਐਸੇ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕਮਲ ਡਿੱਗੇ ਹੋਣ। ਹਾਥੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਗੁੰਬਦ ਚਕਨਾਚੂਰ ਹੋ ਗਏ, ਲੰਬੀ ਸੁੰਡਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ। ਰਥਾਂ ਦੇ ਜੋਤ, ਧੁਰੇ, ਤੇ ਪਹੀਏ ਟੁੱਟ ਕੇ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਘੋੜੇ ਵੀ ਡਿੱਗ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਰਕਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਅਟੰਕ ਗਈ। ਖੂਨ ਵਾਲੀਆਂ ਘੁੰਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਦਰਿਆ, ਮਾਸ-ਭੋਜੀਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੰਚ ਬਣੇ। ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਪਿਸ਼ਾਚਾਂ ਲਈ ਖੇਡ ਦਾ ਅੰਗਣ ਬਣ ਗਿਆ। ਇਸ ਖੂਨ-ਖੱਬੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਮਰਾਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਆਘਾਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਗ੍ਰਾਸਨਾ, ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪੰਜ ਸੌ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਯਮਰਾਜ ਨੂੰ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ। ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਮੋੜੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਪਈ। ਪਰ ਗ੍ਰਾਸਨਾ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਰਖਾ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਯਮਰਾਜ ਨੇ ਉਸ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਨਿਰਥਕ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਯਮਰਾਜ (ਅੰਤਕਾ) ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ ਬੜੀ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸੁੱਟੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਦਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਗਦਾ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸੇ ਗਦਾ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਾਸਨਾ ਨੇ ਯਮਰਾਜ ਦੇ ਮਹਿਸੂਸ (ਭੈਸ) ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਭੈਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਜੰਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਜੰਗਲਾਤ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।