ਇਸ ਵਿਰਲੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਂਤਿ ਅਤੇ ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਕੋਈ ਗੁੰਜਾਇਸ਼ ਨਾ ਰਹੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵਚੜ੍ਹੇ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਦੰਡ ਹੀ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਵਾਈ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਨ-ਸ਼ੌਕਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰਥ ਅਤੇ ਵਾਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਆਗਵਾਈ ਲਈ ਯਮ ਨੂੰ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਦਿਆਂ ਹੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੰਟਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਅਦਭੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲਿਆਇਆ। ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਜੈਯ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਯਮ ਆਪਣੇ ਭੈਸ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪ੍ਰਲੈਅਗਨੀ ਵਾਂਗ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਅਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਮੇਂਡੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਬਾਣਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਵਾਯੂ, ਹਾਥ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅੰਗੂਥਾ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ; ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚੇ ਰਥ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ। ਭਿਆਨਕ ਦੇਵਤਾ, ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹੇ; ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ, ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ। ਚੰਦਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਵਾਂ, ਚੌਗੁਣੀ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੋਨੇ-ਪੀਲੇ ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਚੜ੍ਹੇ ਰਥ, ਕਵਚ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਨੀਲਾ-ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਮਕਰ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਲਾਲ ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ, ਲਾਲ ਵਾਲਾਂ, ਗਿੱਧਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਮਹਾਂ ਸ਼ੂਰ, ਸ਼ੁੱਧ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੁਟਾਰੀਆਂ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪੱਗਾਂ ਪਹਿਨੇ, ਮਹਾਂ ਨਾਗ ਗੱਜਦੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੇ, ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਗਾ ਰਹੇ। ਯਕਸ਼, ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ, ਭਿਆਨਕ, ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਉਲੂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਰਾਤ-ਵਿੱਚ-ਤੁਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਬਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ, ਵਧੇਰੇ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ, ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਕੁਟਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਡਰਾਉਣੇ, ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੇ, ਕਿਨਰ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਚਿੱਟੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਝੰਡੇ ਲੈ ਕੇ। ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰ, ਤਿੱਖੇ ਬਾਣਾਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਹੰਸ ਬਣਾਏ ਹੋਏ। ਪਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਝੰਡਾ ਭਿਆਨਕ ਧੂੰਏਂ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦਾ ਸੀ; ਕੁਬੇਰ ਲਈ, ਕਮਲ-ਮਣੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਟਾਹਲੀ। ਉਚਾ ਝੰਡਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਯਮ ਲਈ, ਲੱਕੜ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ, ਭੇਡੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇ ਝੰਡੇ 'ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਵਾਂ ਦਾ ਝੰਡਾ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲਾ ਘੜਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ ਦਾ ਝੰਡਾ ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੂੰਛਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਾਲ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਤ-ਵਿੱਚ-ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਸੀ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਤੇਤੀ ਕਰੋੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਸੀ। ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੂੰਛ, ਹਿਮਾਲਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਫ਼ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚਮਕਦੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਜੂੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਲਟਾਂ। ਇੰਦਰ, ਏਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੇ, ਵੱਡੇ, ਅਦਭੁਤ ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਪਹਿਨਾਵਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਭਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਫੌਜ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਡਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਅਜੈਯ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨਾਲ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਤੇ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਜੰਗ ਛਿੜੀ। ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਡੰਢਵਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੜਗੜ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਘੋੜ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਆਂ ਦੀ ਗੜਗੜ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਣਾਵ, ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ—ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਸ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਫੌਜਾਂ ਜਦੋਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰਕੇ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗੇ: ਘੋੜਾ ਰਥ ਨੂੰ ਟਕਰਾਉਂਦਾ, ਰਥ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਨੂੰ। ਹਾਥੀ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ, ਰਥ-ਚਾਲਕ ਰਥ-ਚਾਲਕ ਨਾਲ, ਹੋਰ ਜਗਾ ਹਾਥੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ। ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕ ਨੂੰ ਕਈ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਮਿਲਦੇ; ਫਿਰ ਬਾਣ, ਗਦਾ, ਕੁਟਾਰੀ, ਕਲਵਾਰ, ਤੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ। ਲੰਸ, ਤਲਵਾਰ, ਸੂਏ, ਹਥੌੜੇ, ਲਾਸ਼ਾਂ, ਗਦਾਵਾਂ, ਪਹੀਆਂ, ਸੱਟ, ਬਾਣ ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਅੰਗੂਠੇ। ਕਾਨ-ਸਿਰ ਵਾਲੇ, ਨਰਾਚ ਬਾਣ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ, ਅਰਧ-ਚੰਦਰ, ਚੌੜੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਸੌ-ਪੱਤੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤੋਤਾ-ਚੁੰਚੀ ਵਾਲੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਜਬ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਕਾਲੀ ਛਾਂ ਪਾ ਗਈ। ਉਸ ਭਾਰੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ; ਦਿਖਾਈ ਨਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਏ ਹੋਏ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ। ਝੰਡਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ; ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ, ਡਿੱਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕਮਲ ਡਿੱਗੇ ਹੋਣ, ਲੈਕੇ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਹਾਥੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ, ਗੁੰਬਦ ਟੁੱਟੇ, ਲੰਬੀਆਂ ਸੁੰਡਾਂ ਕੱਟੀਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਲਹੂ ਵਗਾ ਰਹੇ।