ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਦੁਸ਼ਟ, ਲਾਲਚੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਸਹਾਰੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਤਸ਼ੁਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਨਾਉਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ। ਜਿਹੜੇ ਬੁਰੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਹਾਰੇ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਜਾਂ ਕਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਹ ਬਚਦਾ ਹੈ—ਦੰਡ (ਸਜ਼ਾ)—ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਪਸੰਦ ਆਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਕ੍ਰੂਰ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਮਝੌਤਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਸਿੱਧਾਪਣ, ਉੱਚ ਮਨ ਜਾਂ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਇਆ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਮਝੌਤਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰਨ ਲਈ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਨੇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਚਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨੇਕ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਚੰਗਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਫਿਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਸੁਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਭੋਗੀ, ਆਤਮਿਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਪਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮਿਓ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਮਝੌਤਾ ਆਦਿਕ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ ਦੰਡ ਹੀ ਲਾਗੂ ਕਰੋ। ਯੁੱਧ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ—ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ।" "ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੋ; ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰਥ ਤੇ ਵਾਹਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਯਮ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਸੁਵਰਗ ਵਾਸਿਓ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਦਭੁਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲਿਆਇਆ। ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਜੇਤ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ; ਯਮ ਆਪਣੇ ਮਹਿਸੂਸ ਭੈਂਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਲਿਪਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨਿ, ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਥ ਵਿਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ; ਵਾਇੂ ਹਥ ਵਿਚ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੀ ਅਤਿ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ; ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਥ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਡਟਿਆ ਸੀ; ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰ, ਚੌਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਸਮੇਤ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸੋਨੇ-ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਰਥ, ਕਵਚ ਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਸਤਕਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਰੀਲ ਅਤੇ ਮਕਾਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਰਾਖਸ਼ਸ ਲਾਲ ਅੰਗਵਾਸਤਰ, ਲਾਲ ਵਾਲ, ਗਿੱਧ ਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਸੁੱਚੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਜੋਂ ਮੁਸਲ, ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੇ ਗਦਾਵਾਂ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪੱਗ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਮਹਾਨ ਸੱਪ ਗਰਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਉਲਕਾਵਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ। ਯਕਸ਼, ਕਾਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਫੜੇ ਹੋਏ, ਤਿੱਖੇ, ਤਾਮੇ ਦੀ ਉਲੂ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਚੀਤੇ ਦੀ ਖਾਲ ਦੇ ਅੰਗਵਾਸਤਰ ਪਹਿਨੇ, ਵਧੇਰੇ ਗਿੱਧ-ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੁਸਲ ਫੜੇ, ਦਰਾਉਣੇ, ਅਨੇਕ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁੰਮਲਾਂ ਕਰਦੇ, ਕਿੰਨਰ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਤਿੱਖੇ ਭਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਵਜੋਂ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਹੰਸ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਲ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਝੰਡੀ ਭਿਆਨਕ ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਕੁਬੇਰ ਲਈ ਕਮਲ-ਮਣੀ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਝੰਡੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ; ਯਮ ਲਈ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਝੰਡੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਭੇਡੀਆ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੀ ਝੰਡੀ ਉੱਤੇ ਭੂਤ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਝੰਡੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਘੜਾ ਸੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਾਥੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਦੀ ਝੰਡੀ ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੂੰਛਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਗ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਵਾਸੀ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਇਹ ਫੌਜ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਅਜੇਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਤੈਂਤੀ ਕ੍ਰੋੜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਨ। ਚਿੱਟੀਆਂ ਯਕ-ਪੂੰਛਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚਟਕਦੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਅਤੇ ਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਖੇਡਦੇ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ, ਇਹ ਸਭ ਇੰਦਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਇੰਦਰ, ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ, ਅਦਭੁਤ ਗਹਣਿਆਂ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਕਪੜਿਆਂ ਤੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗਾਇਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਿਫਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਸੁਵਰਗ ਵਿਚ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਫੌਜ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਨਾਲ, ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਔਖੀ ਸੀ। ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਟਕਰਾਅ ਹੋਇਆ, ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਾਰੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਛਿੜ ਗਈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਜਣਾਂ, ਸ਼ੰਖ ਅਤੇ ਡੋਲ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਅਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੂੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਹਿੰਮਤੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀਆਂ ਗੜਗੜਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਤਣੀਆਂ ਅਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੌਲਾ ਪੈ ਗਿਆ। ਜਦ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮੋਹਰੇ ਮਿਲਾਏ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਤੱਕ ਵਾਰਨ ਨੂੰ ਤਤਪਰ ਸਨ।