ਵਿਦਵਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਗਨਿਸ਼ੋਮੀਯ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਪਿਆਯਨ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਅੱਗ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਅਜਾਕਰਨ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਕਰਨ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਥਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ, ਤਿਲ, ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਪਾਠੀਨਾ ਮੱਛੀ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਆਦ — ਇਹ ਸਭ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹਨ। ਤਲਵਰ ਫਲੀਆਂ, ਮਾਸ, ਸ਼ਹਦ, ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਕਾਲਾ ਅਨਾਜ, ਚੌਲ, ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਮੁਡਗ, ਗੰਨਾ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲ, ਅਤੇ ਘੀ — ਇਹ ਸਦਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉੱਤਮ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ। ਮਸੂਰ ਦੀ ਦਾਲ, ਸ਼ਣ, ਨਿਸ਼ਪਾਵਾ, ਰਾਜਮਸ਼, ਕੁਸੁੰਭਾ, ਕਮਲ, ਬੈਲ, ਅਰਕ, ਧਤੂਰਾ, ਪਾਰੀਭਦਰਾ, ਅਤੇ ਅਟਰੂਸ਼ਕ — ਇਹ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਕਰੀ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਕੋਦਰਵਾ, ਉਦਾਰਾ, ਚਣ, ਕਪਿੱਠ, ਮਧੂਕਾ, ਜਾਂ ਅਤਸੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣੀਆਂ। ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਣ। ਜਿਹੜਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ, ਸੁਵਰਗ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰਕੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹਨ। ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਆਦਿ-ਦੇਵ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਜੋ pavittar, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁ ਨੇ ਕੇਸ਼ਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕਿਹੜੇ ਸਮਿਆਂ ਤੇ ਅਤੇ ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ? ਕਿਹੜੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ (ਦੁਜਾਤੀ) ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਟਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਦਿਨ ਦੇ ਕਿਹੜੇ ਵੇਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ? "ਹੇ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੀ ਭੇਟ ਕਿਵੇਂ ਅਤੇ ਕਦੋਂ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਤਰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?" ਮਨੁ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ, ਦੁੱਧ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਜਾਂ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ: ਨਿਯਤ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼, ਅਤੇ ਇੱਛਿਤ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਯਤ ਪਿਤਰ ਕਰਮ (ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਆਗਮਨ-ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ) ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਾਰਵਣ ਕਰਮ ਹੈ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਣ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ, ਕਿਹੜੇ ਵਿਅਕਤੀ ਪਾਰਵਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ: ਜੋ ਪੰਜ ਅੱਗ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸੁਪਰਨ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਛੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਵੇਦ ਪਾਠੀ, ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਮਕਾਂਡ ਵਿਦਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਵੰਸ਼ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਵਿਅਕਤੀ। ਜੋ ਪੁਰਾਣਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਮ ਜਾਣੂ, ਪਾਠ ਅਤੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਪਿਤਰ ਭਗਤ, ਸੂਰਜ ਭਗਤ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਵੈ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਵੇ; ਪੌਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪੋਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਵੀ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣ। ਇੱਕ ਵਿਦੂਸ਼ਕ, ਮਾਮਾ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਯਜਮਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਅਧਿਆਪਕ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ਕ, ਅਤੇ ਹੋਮ ਜਾਂਚਣ ਵਾਲਾ। ਜੋ ਸਾਮ ਵੇਦ ਦੇ ਸੁਰ ਅਤੇ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਹੋਮ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਮ ਗਾਇਕ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਵੇਦ-ਪਾਠੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਤਾ ਹੋਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਕਿਹੜਿਆਂ ਨੂੰ ਟਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਤਿਤ, ਦੋਸ਼ੀ, ਨਪੁੰਸਕ, ਨਿੰਦਕ, ਵਿਅੰਗ, ਰੋਗੀ, ਮਾੜੀਆਂ ਨਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੂਰ, ਗਧੇ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਲ ਮਨ ਲਾਉਂਦੇ, ਲਾਪਰਵਾਹ, ਪਾਗਲ, ਤਿੱਖੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ, ਬਿੱਲੀਆਂ ਅਤੇ ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ ਆਚਰਣ ਵਾਲੇ, ਪਖੰਡੀ ਹਨ — ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਲਕ ਆਦਿ। ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਨਾਸਤਿਕ, ਜਾਂ ਜੋ ਮਲੇਛ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ — ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੁ, ਬਾਰਬਰੀ, ਦ੍ਰਾਵਿੜ, ਅਤੇ ਕੋਕਣ ਆਦਿ — ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਬਚੋ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਸਮੇਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਪਰ ਪਿਛਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਨਿਯਮ-ਪਾਲਕ ਵਿਅਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰ ਸਚਮੁਚ ਉਹਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਜੇ ਘੁੱਟ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਕਹੋ: "ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੱਦੇ ਗਏ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਦ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤਰਪਣ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਪਿੰਡਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਟਦੇ ਵੇਲੇ ਕਰੇ। ਜਿੱਥੇ ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਢਲਾਣ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਕੋਲ। ਅੱਗ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਬਰਾਬਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, "ਇਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ," ਕਹੋ। ਫਿਰ ਛਿੜਕਾਅ ਕਰਕੇ, ਤਿੰਨ ਭੇਟਾਂ ਅੱਗੇ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਲੰਬੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਚੌੜੀਆਂ ਹੋਣ। ਖਦੀਰ ਦੀ ਲੱਕੜ ਦੀ ਤਿੰਨ ਚਮਚੀਆਂ, ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਸਜਾਈਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਉਂਗਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਿਸੀ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਾਂਗ ਡੰਡਾ ਹੋਵੇ, ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਜਲ ਪਾਤਰ, ਕਾਂਸੇ ਦਾ ਪਾਤਰ, ਛਾਣਣੀ, ਸਮਿਧਾਂ, ਤਿਲ, ਪਾਤਰ, ਸਾਫ ਕੱਪੜੇ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਅਤੇ ਲੇਪ ਲਿਆਓ। ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲਿਆਓ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਰੱਖੋ। ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਲੀਪੇ ਹੋਏ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਗੋਮੂਤ੍ਰ ਨਾਲ ਗੋਲ ਚੱਕਰ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਖੰਡ ਚੌਲ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਰ ਕਰਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰੀਤਿ, ਨਿਯਮ ਅਤੇ ਯੋਗ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਇਹ ਕਥਾ ਹੈ।