ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਜੰਡੇ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿਆਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਜੰਡੇ ਉੱਤੇ ਕਾਲੀ ਲੋਹੀ ਦੀ ਗਿੱਧ ਉੱਚੀ ਲਹਿਰਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਜੰਡੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸੌ ਤੇਜ਼-ਤਰਾਰ ਬੱਘਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਗਰਸਣ ਦਾ ਰਥ ਸੌ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਘੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਘੁੰਘਰਾਂ ਅਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਜੰਭ ਦਾ ਭਾਰੀ-ਭਰਕਮ ਰਥ ਵੀ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੁਜੰਭ ਦਾ ਰਥ ਡੈਮ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਖੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਹਿਸ਼ਾ ਦਾ ਰਥ ਉੱਟਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਕੁੰਜਰ ਦਾ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਮੇਸ਼ ਦਾ ਰਥ ਤਿੱਖੇ ਚੀਤੇ ਖਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਰਥ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਨਿਮਿ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਥੀ ਚਾਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖਲਾਈ ਹੋਏ ਤੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੌ ਹੱਥ ਲੰਮੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਉਥੇ ਸਨ। ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਚੌਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਿਪੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਮਥਨਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਫਾਂਸੀ ਫੜ ਕੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜੰਭਕਾ ਘੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੇ ਉੱਟ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ। ਸ਼ੁੰਭ, ਮਹਾਦੈਤ, ਕਾਲ ਵਰਗੇ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੋਰ ਦਾਨਵ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਣੇ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਚੰਭੇਕਾਰੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਡਲ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪੱਗ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਤੇ ਅਨੇਕ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਅਨੇਕ ਸੇਵਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਜ-ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਚੌਂਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਥ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਸ਼ੌਰਯ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਜੋ ਯੋਧਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਭਰ ਆਇਆ। ਉਹ ਫੌਜ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ, ਭਿਆਨਕ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਨੇਕ ਜੰਡਿਆਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਫੌਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੂਤ ਸਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਉਸ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕਰਨ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਹਿੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੁੱਜੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਕੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਵੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਉਚਿਤ ਬਚਨ ਆਖੇ: “ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਸਹੀ ਰਣਨੀਤੀ ਦੱਸੋ।” ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਤਮ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਬੋਲੇ: “ਜੋ ਰਣਨੀਤੀ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਜੰਡਿਆਂ ਤੇ ਸਾਰੀ ਵਿਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਉਹੀ ਸਦੀਵੀ ਜਿੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਹੀ ਹੈ। ਮਿਲਾਪ, ਵੰਡ, ਦਾਨ ਤੇ ਦੰਡ—ਇਹ ਚਾਰ ਨੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਮੇਂ, ਥਾਂ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਪਰਿਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।” “ਜੋ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਮਨੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਨ ਵਿਚੋਂ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗਲਤ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥੰਮਦੇ। ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਪੱਕਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਜਾਂ ਕਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦਾਨ ਨਾਲ ਉਹ ਮਨਾਏ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਰਸਤਾ ਬਚਦਾ ਹੈ—ਦੰਡ (ਸਜ਼ਾ), ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ। ਮੰਦ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਅਰਥ ਹੈ।” “ਨਿਰਦਈ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਵੱਡੇ ਹਿਰਦੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਸਿੱਧਾਪਣ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਇਆ ਹੈ। ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਿਲਾਪ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜਦ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨੀ ਹੀ ਉਚਿਤ ਹੈ—ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਮੰਦੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਮਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ: “ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ! ਤੁਸੀਂ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਭੋਗੀ ਹੋ, ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਪਰ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿਰਕਾਰਨ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਿਲਾਪ ਆਦਿਕ ਕੁਝ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਸਿਰਫ ਦੰਡ (ਸਜ਼ਾ) ਹੀ ਵਰਤੋ। ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ, ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ।” “ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰੋ। ਅਮਰ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਾਹਨ ਤੇ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ। ਯਮ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ, ਤੇ ਜਲਦੀ, ਹੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸਿਓ, ਤਿਆਰੀ ਕਰੋ।” ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤਿਆਰੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਘੰਘਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਚੰਭੇਕਾਰੀ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਮਾਤਲੀ ਨੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਅਜੇਤ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਯਮ, ਆਪਣੀ ਮਹਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਫੌਜ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਸੇਵਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਲਿਪਤ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਗਨੀ, ਮੇਂਡੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਭਾਲਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ। ਵਾਯੂ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਅੰਕੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਲ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਖੁਦ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਏ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਖਿੱਚੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਭਿਆਨਕ ਦੇਵਤਾ, ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੱਜਦੇ ਹੋਏ, ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਸੂਰਜ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ, ਚਾਰੇ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਫੌਜ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਲਈ ਖੜੀ ਹੋ ਗਈ।