ਤਾਰਕਾ ਦੈਤ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਸਵੈ-ਭਵ Lord Brahmā ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੋਲੀ, “ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਲੋਕ ਜਾਂ ਇਨਾਮ ਜਾਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਅਤੇ ਕਰਤਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਾਡਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਹੈ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਵਾਂ।” ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ, “ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਅਭੇਧ ਹੋ ਜਾਵਾਂ; ਇਹ ਸਰਵੋਚ ਬਰਤ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਾਤ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।” Lord Brahmā ਨੇ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਬਿਨਾ ਮੌਤ ਦੇ, ਕੋਈ embodied ਜੀਵ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਇਸ ਲਈ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।” ਤਾਰਕਾ, ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ, ਸੋਚ ਕੇ, ਬੋਲੀ, “ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਹੀ ਹੋਵੇ।” Lord Brahmā ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਨ-ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ, ਦੈਤ ਤਾਰਕਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਜਦ ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵਰਤੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਰਕਾ, ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਮੂਲ, ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਮੌਸਮ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ-ਪਾਲ ਉਸਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਗਏ; ਸੋਭਾ, ਤੇਜ, ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ। ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ‘ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਅਲੋ-ਵੁੱਡ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਿਰ ‘ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਕੁਟ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਸੋਹਣੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਿੰਘ-ਆਸਨ ‘ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਚੋਟੀ ਦੀ ਟੋਲੀ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਪੱਖਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸਦੇ ਰਾਹ ‘ਤੇ ਦੀਵੇ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਹਵਾ ਉਸ ਦਾ ਪੱਖਾ ਸੀ; ਮੌਤ ਆਪ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਦੈਤ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ, ਜੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਾ ਲਵਾਂ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਤਕ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਵੈਰ ਖਤਮ ਨਾ ਕਰਾਂ? ਅਜੇ ਵੀ, ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਣੁ ਆਪਣਾ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ, ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਸਤਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਰਸਭਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਆਕੁਲ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।” “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ੌਰ ਦਾ ਯਤਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਉਹ ਅਜਨਮੀ ਤੋਂ ਵੀ ਹੇਠਾਂ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਾਂ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ, ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।” “ਇਸ ਲਈ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅਠ-ਪਹੀਆ ਜਿੱਤ ਦਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹਥਿਆਉਣ ਲਈ; ਮੇਰੀ ਅਭੇਧ ਦੈਤ-ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਝੰਡਾ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੇ ਜਾਲ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਛਤਰੀ।” ਤਾਰਕਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤ Grasana, ਜੋ ਦੈਤ-ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹਸਾਲਾਰ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੈਤ-ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਵਿਅਕੁਲ ਡੋਲ ਵੱਜਾ ਕੇ, Grasana ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਅਠ-ਪਹੀਆ ਰਥ ਲਿਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ, ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਅਨੇਕ ਸੁਖ-ਗ੍ਰਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਗੀਤ ਤੇ ਸੰਗੀਤ ਦੇ ਨਾਲ ਮੋਹਕ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਦੈਤ—ਦਸ ਕਰੋੜ—ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਭਾ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ; ਫਿਰ ਕੁਜੰਭਾ, ਮਾਹਿਸ਼ਾ, ਕੁੰਜਰਾ, ਮੇਘਾ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਨਿਮੀ; ਮਥਨਾ, ਜੰਭਕਾ, ਸ਼ੁੰਭਾ—ਇਹ ਦਸ ਦੈਤ-ਪਤੀ ਨੇਤਾ ਸਨ; ਅਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ। ਇਹ ਦੈਤ-ਪਤੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਮਿਸ਼ਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ। ਤਾਰਕਾ ਦਾ ਝੰਡਾ ਡਰਾਉਣਾ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ; Grasana, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਫੌਜ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਉਸਦੇ ਝੰਡੇ ‘ਤੇ ਮਕਰਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ। ਜੰਭਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ‘ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਦੈਤ-ਮੁੱਖ ਸੀ; ਕੁਜੰਭਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ‘ਤੇ ਲੰਬੀ ਦੂੜ ਵਾਲਾ ਗਧਾ; ਮਾਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ‘ਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਗਿੱਦੜ; ਸ਼ੁੰਭਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ‘ਤੇ ਕਾਲਾ ਲੋਹਾ ਦਾ ਗਿੱਧ ਉੱਚਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਜਾਏ ਹੋਏ; ਸੌ ਤੇਜ਼ ਤਿੱਖੇ ਬਾਘ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। Grasana ਦਾ ਰਥ, ਸੌ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ, ਘੰਟੀ ਵਾਲੇ ਗਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਭਾ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਰਥ ਵੀ ਸ਼ੇਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਕੁਜੰਭਾ ਦਾ ਰਥ ਗਧਿਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖ ਦੈਤ-ਵਾਂਗ ਸਨ; ਮਾਹਿਸ਼ਾ ਦਾ ਰਥ ਉਟਾਂ ਨਾਲ; ਕੁੰਜਰਾ ਦਾ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ। ਮੇਸ਼ਾ ਦਾ ਰਥ ਤਿੱਖੇ ਚੀਤਿਆਂ ਨਾਲ; ਕਾਲਨੇਮੀ ਦਾ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਨਾਲ; ਨਿਮੀ ਨਸ਼ਾ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀਆਂ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ। ਚਾਰ-ਦੰਦ ਵਾਲੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਸਿਆਣੇ, ਗਰਜਦੇ ਹਾਥੀਆਂ; ਕਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਹਰੇਕ ਹਾਥ ਇੱਕ ਸੌ ਹੱਥ ਲੰਬੇ ਘੋੜੇ। ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਚਿੱਟੇ ਯਕ-ਪੱਖਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲੇ ਹੋਏ, ਕਈ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ। ਮਥਨਾ, ਦੈਤ-ਪਤੀ, ਫਾਸ਼ੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਜੰਭਕਾ ਘੰਟੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਉਟ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ। ਸ਼ੁੰਭਾ, ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਕਾਲ ਵਾਂਗ ਕਾਲੇ ਰਾਮ ‘ਤੇ ਸਵਾਰ; ਹੋਰ ਵੀਰ ਦਾਨਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ ‘ਤੇ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਟੋਰੇ, ਪੱਗਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਅਤੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਕਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੈਤ-ਸਮੂਹ, ਮਹਾਨ ਰਾਜ-ਸਭਾ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।