ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਵਧੀਆ ਕਿਹਾ! ਵਧੀਆ ਕਿਹਾ!" ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰਿਆਤ੍ਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਗੁਫਾ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਣਿਜਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਹੋਰ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਵਾਂ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਗੁਫਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਣੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨੇ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੇ ਕਾਮਨਾ-ਵૃਖ਼ (ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ) ਉਸ ਨੂੰ ਛਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਅਨੇਕਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਉਥੇ ਵੱਸਦੀਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਕਈ ਝਰਨੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਸਨ। ਤਾਰਕ ਨੇ ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਪਣਾਈ, ਪੱਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵਨ ਚਲਾਇਆ। ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਸ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਸ-ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਰਜਾ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਗਮਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਤੋਂ ਉਤਰੇ। ਜਦ ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਬਸ, ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆਂ ਉਪਰੰਤ, ਤਾਰਕ ਦੈਤ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਇਨਾਮ ਜਾਂ ਬਦਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਡੀ ਅਮਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰਤਾ ਹੈ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਧਾਰ ਕਰਾਂ।" "ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਹਾ ਅਭੈ ਵਰ ਮਿਲੇ—ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।" ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਬਿਨਾ ਮੌਤ ਦੇ, ਸਰੀਰਧਾਰੀ ਜੀਵ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੈਤ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਾਰਕ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਵਰ ਮੰਗਿਆ ਕਿ "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆਵੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਦੈਤ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਜਦ ਤਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਰਕ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਆਨੰਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਪਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕ ਬਣ ਗਏ; ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਮਕ, ਧੀਰਜ, ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਸੰਪੱਤਾ ਉਸ ਦਾਨਵ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਦੋਸ਼-ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਸਨ; ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਅਗਰ ਦੀ ਲੀਪ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਮੋਤੀ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹ-ਬੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਗੇ-ਪਿੱਛੇ ਝਲੀਆਂ ਲਗਾਤਾਰ ਝਲ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਹਵਾ ਉਸ ਦੀ ਝਲੀ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਮੌਤ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਾਂ ਲੰਘਦਾ ਗਿਆ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਆਪਣੇ ਅਨੇਕ ਵਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਦੈਤ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ ਜੇ ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ (ਦੇਵ-ਲੋਕ) ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਨਾ ਲਵਾ? ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ ਸਾਡਾ ਵੈਰ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ।" "ਅੱਜ ਵੀ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਦੇਵੀਆਂ (ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ) ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮਲ, ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਆਪਣੇ ਆਸਮਾਨੀ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਵਿਰਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਤਾਂ ਅਜੰਮੇ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹਟਾਉਂਦਾ, ਜਾਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮਾ ਯਸ਼ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ—ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਵੀ ਮਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੱਠ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਵਿਜੈ ਰਥ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਾਂ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਥਿਆ ਸਕਾਂ; ਮੇਰੀ ਅਜੇਯ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਮੇਰਾ ਝੰਡਾ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਛਤਰ ਲਿਆਓ।" ਤਾਰਕ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗਰਾਸਨ ਨਾਮਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਦੈਤ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੀ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਡੰਕਾ ਵੱਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੌਂਹ ਪਾਸੀਂ ਚਾਰ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ, ਅਨੇਕ ਵਿਹਾਰ-ਮੰਦਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਦਸ ਕਰੋੜ ਦੈਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜੰਭਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਕੁਜੰਭਾ, ਫਿਰ ਮਹੀਸ਼ਾ, ਕੁੰਜਰਾ, ਮੇਘਾ, ਕਾਲਨੇਮੀ, ਅਤੇ ਨਿਮੀ। ਮਥਨਾ, ਜੰਭਕਾ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭਾ—ਇਹ ਦਸ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਮੁਖੀ ਸਨ; ਹੋਰ ਸੈਂਕੜੇ ਅਜਿਹੇ ਦੈਤ ਸਨ ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਦੈਤ ਮੁਖੀ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਡੇ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਸਨ। ਤਾਰਕ ਦਾ ਝੰਡਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਸੋਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਗਰਾਸਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਸੈਨਾ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਕਰਾ (ਜਲ-ਜੰਤੂ) ਸੀ। ਜੰਭਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਰਾਖਸ਼ੀ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਸੀ; ਕੁਜੰਭਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਪੂੰਛ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਖੋਤਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤਾਰਕਾਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰ, ਤਪੋ-ਵਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਦੈਤ ਸੈਨਾ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਲੈ ਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ।