ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੇਵਤਾ, ਚੌਂਹ-ਚੰਨਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬੋਲੇ, "ਬਸ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰ. ਇਹ ਘਣੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇ. ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਤਾਰਕਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇਗਾ।" ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਧੰਮਿਲਾ ਦੇਵੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ, ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਆਪਣੀ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਵਜ੍ਰਾਂਗਾ ਵਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਬੀਜ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਦੈਤਿਆ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦੀ ਪੈ ਗਈ, ਅਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਥੇ ਆ ਗਏ। ਦੈਤਣੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨਾਚ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਪਰ ਵਰਾਂਗੀ, ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ। ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ। ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕਾ, ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੜਾ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ—ਕੁਜੰਭ, ਮਹਿਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ—ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਅਤੇ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਕੁਦਰਤੀ ਵਿਰੋਧਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਟੁੱਟ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰੀਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਨਗੇ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦ੍ਰਿੜ਼ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਚੰਚਲ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਭ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਆਪ ਹੀ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਦੈਤਿਆ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਤੇ ਉਚਾਰਣ ਲੱਗੇ, "ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!" ਫਿਰ ਤਾਰਕਾ ਪਾਰਿਆਤ੍ਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਗੁਫਾ ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ, ਕਈ ਖਣਿਜਾਂ ਦੇ ਝਰਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਓਟ, ਅਦਭੁਤ ਕਾਮਨਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਈ ਚਸ਼ਮੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਰਿਹਾ; ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਤਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਲੱਗਾ, ਇਉਂ ਉਹ ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤਪ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸਦੀ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਲਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਏ। ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਤਾਰਕਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਬੋਲੇ, "ਬਸ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।" ਤਦ ਤਾਰਕਾ ਦੈਤ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਬੋਲੇ, "ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਲੋਕ ਸਦਾ ਫਲ ਜਾਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤਵ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੈਰਤਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਕਰਕੇ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਬਣਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਅਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੇਯ ਬਣਾਉ, ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਨੋਰਥ ਹੈ। ਇਹ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਦਿਓ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।" ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬਿਨਾ ਮੌਤ ਦੇ, ਕੋਈ ਜੀਵ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੈਤ; ਇਸਲਈ, ਮੌਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਤਾਰਕਾ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਮੰਗਿਆ ਕਿ "ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਸਿਰਫ਼ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵਾਂ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਵਾਪਸ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਤਾਰਕਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਤਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਤਾਰਕਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਜਦ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਪਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰੁੱਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਖਾਸ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ, ਉਸਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।