ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਇੰਨੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਿਉਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਦੈਤਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੇ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਪਵਾਸੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋ ਕੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਅਜੇ ਤਕ ਨਾ ਮਿਲੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਉਨਾ ਭਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤਰ ਵਾਲੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। "ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਡਰਦੀ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ ਦੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਉਸ ਨਾਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਨਾਜੁਕ ਸਨ, ਪੁੱਛਿਆ—'ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?' ਮੇਰੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਹੌਲੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਵੀ ਦੱਸਣ ਲੱਗੀ। 'ਮੈਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਨੇ ਬੜੀ ਨਿਰਦਈਤਾ ਨਾਲ ਡਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸਤਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਪੁੱਤਰ—ਤਾਰਕ—ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ।'" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਨਿਰਣੈ ਲਿਆ: "ਮੈਂ ਭਾਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਬਸ ਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤਾਰਕ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਉਹ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਧੰਮਿਲਾ ਨਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੁਕਤੀ ਬਾਰੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਵਜਰਾਂਗਾ ਵੱਲੋਂ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਬੀਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਗਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਿਲ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਤੇ ਤਿੱਖੀਆਂ ਹਵਾਵਾਂ ਵੱਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜਪ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੂੰਜ ਪਏ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਮੰਦ ਪੈ ਗਈ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤਿਆ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਦੈਤਿਆ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ ਤੇ ਨੱਚਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ। ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਰਾਂਗੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਾ ਲੱਗਾ। ਨਵਾਂ ਜਨਮਿਆ ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਤਾਰਕ ਬੜੀ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ—ਕੁਜੰਭ, ਮਹੀਸ਼ ਆਦਿਕ—ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਚਰਨੋਤਕ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕੀਤਾ। ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਤਾਰਕ ਨੇ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁੱਖ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਆਖੀਆਂ: "ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤਿਓ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ। ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਤੇ ਸਹੀ ਕੰਮ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ। ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਦਾਨਵੋ, ਸਾਡੀ ਕੁਦਰਤ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਵੈਰ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਤਪੱਸਿਆ ਬਿਨਾਂ ਸਿੱਧਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰੀਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਦਿਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਕਰਨਗੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵਾਂਗੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਾਂਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਡੋਲ ਨਿਸ਼ਚੈ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਚੰਚਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਉਸ ਅਸੁਰ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਦੈਤਿਆ ਚਕਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ! ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ!' ਫਿਰ ਤਾਰਕ ਪਾਰਿਆਤ੍ਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਗੁਫਾ ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ, ਕਈ ਖਣਿਜਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੁਫਾਵਾਂ ਤੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਘਣੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਓਟ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਦਭੁਤ ਕਾਮਨਾ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀ ਛਾਵਾਂ, ਅਨੇਕਾਂ ਜੀਵ-ਜੰਤੂਆਂ ਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਕਈ ਚਸ਼ਮੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸਰੋਵਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਉਹ ਉਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਪੰਜ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕੀਤਾ; ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਇਹ ਤਪੱਸਿਆ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਫਿਰ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਮਾਸ ਕੱਟ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਤੇਜਸਵੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਜਗਮਗ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਘਬਰਾਏ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਹੋਈ। ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਣ ਲਈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਆਏ; ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤਾਰਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੁਣ ਬੱਸ ਕਰ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਾਫੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਸੋਹਣਾ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।