ਇੱਕ ਵਾਰ Vajrāṅga ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕਦੇ ਦੈਤ-ਸਵਭਾਵ ਨਾ ਆਵੇ, ਉਸਦੇ ਲੋਕ ਸਦਾ ਟਿਕੇ ਰਹਣ, ਉਹ ਤਪ-ਕ੍ਰਿਆ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਜੀਵਿਤ ਰਹੇ। ਉਸ ਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਾਂਹੀਂ ਹੋਵੇ," ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। Vajrāṅga ਨੇ ਪੂਰੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਪਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ। ਤਪਸਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, Vajrāṅga ਭੁੱਖਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, Vajrāṅga ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਫਲ ਤੇ ਜੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਣ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੁੱਖ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਿਆ। Vajrāṅga ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ, ਡਰਪੋਕ ਜੀ? ਕੀ ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਲਿਜਾਣ ਦੀ ਇਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ? ਜਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀਏ।" ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਡਰਾਈ ਗਈ, ਧੱਕੀ ਗਈ, ਮਾਰੀ ਗਈ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਵੀਰ ਭਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੋਈ, ਦੁਖ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ Tāraka ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਖ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, Vajrāṅga, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਿਆਂ ਵੀ, ਫਿਰ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਇਛਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਇਹ ਕਠਿਨ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਦੱਸ, ਵੱਡੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤ, ਭੁੱਖ ਲਈ ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?" Vajrāṅga ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜਕੇ, ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਡਰਾਈ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਹੈਂ, ਡਰਪੋਕ ਜੀ? ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ?'" ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਕੰਪਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਡਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਾਰਨ ਸਮੇਤ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਡਰਾਈ, ਧੱਕੀ, ਪੀੜਤ ਹੋਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਤਾਇਆ। ਦੁਖ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ Tāraka ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਖ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ Vajrāṅga ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼-ਵਾਸੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ, ਭਿਆਨਕ ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਚਤੁਰ-ਮੁਖੀ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੈਤ-ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਰਮ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਬਸ, ਪੁੱਤਰ, ਹੋਰ ਤਪਸਿਆ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ Tāraka ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ 'ਤੇ Vajrāṅga ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪਰਤ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ। ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਇਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ। ਸੋਹਣੀ Varāṅgī ਨੇ Vajrāṅga ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਅੰਕੁਰ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਪਣੀ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, Varāṅgī ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ Tāraka ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਕੰਬੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਹਲਚਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਪਹਾੜ ਹਿੱਲਣ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਗਣ ਲੱਗੀ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੇ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਦਿਸਾਵਾਂ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦ Tāraka ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਆਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਦੈਤ-ਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਨਾਚਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ। ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਏ। Varāṅgī ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸਮਝਿਆ। ਨਵ-ਜਨਮੇ ਦੈਤ-ਪ੍ਰਮੁੱਖ Tāraka ਬਹੁਤ ਸ਼ੂਰ-ਵੀਰ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਦੈਤ—Kujambha, Mahiṣa ਆਦਿ—ਉਸਨੂੰ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂ-ਰਾਜ ਦੇ ਪਦ 'ਤੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਕੰਬ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, Tāraka ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਓ ਮਹਾਨ ਦੈਤੋ, ਮੇਰੇ ਬੋਲ। ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਅਤੇ ਸਹੀ ਕਾਰਜ ਲਈ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ।" "ਦੇਵਤੇ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼-ਨਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਦਾਨਵੋ, ਸਾਡਾ ਸਵਭਾਵ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੈਰ ਰਹੇ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਜਾਵਾਂਗੇ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" "ਪਰ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਕਿ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰੀਏ; ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਤਪਸਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ Diti ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕਰਨਗੇ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਚਿਰ-ਸੰਪਦਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਪਰ ਜੋ ਚੰਚਲ ਹੈ, ਉਹ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਪਦਾ ਆਪ ਹੀ ਅਸਥਿਰ ਹੈ।" Tāraka ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਵ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, Vajrāṅga ਦੀ ਤਪਸਿਆ, Varāṅgī ਦੀ ਦੁਖ-ਕਹਾਣੀ, Tāraka ਦਾ ਜਨਮ, ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਉਤਸਾਹ ਭਰੀ ਰਾਜ-ਸਭਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਉਤਸੁਕਤਾ ਅਤੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।