ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਰਾਂਗੀ ਘਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਬਾਂਦਰ ਬਣ ਕੇ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਹੜਕੰਪ ਮਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜਲ-ਪਾਤਰ, ਮਟਕੇ ਤੇ ਟੋکرਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਕੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਬੱਦਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਕੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸੱਪ ਬਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਵਰਾਂਗੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਬਾਂਧ ਲਏ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਘਸੀਟ ਕੇ ਦੂਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਪਰ, ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਫਿਰ ਸਿਆਰ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਮੈਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬੱਦਲ ਬਣ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਭਾਰੀ ਮੀਂਹ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸਭ ਤਕਲੀਫਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਛੱਡਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੋਈ, ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੋਸ਼ ਪਹਾੜ ਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਜਦ ਪਹਾੜ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਜਾਣੀ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਇਆ ਤੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਰਾਂਗੀ, ਮੈਂ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਮੈਨੂੰ ਸੇਵਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇੰਦਰ (ਪਾਕਸ਼ਾਸਨ) ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਦਰਮਿਆਨ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਜਦ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਜੰਮੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਕੋਲ ਜਲ ਵਿਚ ਆਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਭ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰਾਂਗਾ; ਉਠ, ਹੇ ਦਿਤੀ ਪੁੱਤ੍ਰ।" ਇਸ ਤੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਹਿਲ, ਵਜ੍ਰਾਂਗ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਦੈਤ ਨੈਸਰਗਿਕਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ, ਮੈਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲੇ ਤੇ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਸਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਥੋਂ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ," ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਏ। ਵਜ੍ਰਾਂਗ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ, ਹੁਣ ਭੁੱਖੀ ਹੋਇਆ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਨਾ ਮਿਲੀ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਫਲ ਤੇ ਕੁੰਦਰ ਲੈਣ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਵਰਾਂਗੀ ਨੂੰ ਇਕ ਦਰਖ਼ਤ ਹੇਠਾਂ ਰੋ ਰਹੀ ਤੇ ਮੁਹੁੰ ਓੜ੍ਹਣੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਡਰੀ ਹੋਈਏ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਸਨੇ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ? ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਸੁੰਦਰਏ।" ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਰੱਖਿਆਹੀਣ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਡਰਾਈ, ਧੱਕੀ, ਮਾਰੀ ਤੇ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਤਾਰਕ ਦੇ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਵਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਬਦਲਾ ਲੈ ਸਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਨੇ ਫਿਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਪਰ, ਉਸਦੇ ਭਾਰੀ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਫਿਰ ਉੱਥੇ ਆ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਸੀ। ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਜੰਮੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਇੰਨੀ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਰਤ ਵਾਲੇ ਦੈਤਿਆ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੀ ਉਪਵਾਸੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਫਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਖਾਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਅਜੇ ਤਕ ਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਓਨਾ ਭਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਤਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਐਸਾ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?' ਉਸਨੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਪੀੜਤ ਹੋਈ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਨਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤ੍ਰ ਤਾਰਕ ਦੇ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।'" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਲਈ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਸਤੇ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਤੁਰਮੁਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਹੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਤਾਰਕ ਨਾਮੀ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਉੱਤਰ ਤੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੁੰਦਰ ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਵਜ੍ਰਾਂਗ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਬੀਜ ਪੂਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਧਾਰਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵਰਾਂਗੀ ਨੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਇਹ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤ੍ਰ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਧਰਤੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗੀ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਪਹਾੜ ਹਿੱਲ ਗਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲਣ ਲੱਗੀ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਗੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਮੰਦ ਪੈ ਗਈ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਧੂੰਧਲੀ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਜਦ ਇਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ ਜਨਮਿਆ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਉੱਥੇ ਆ ਗਈਆਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਦੈਤਣੀਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਨੱਚੀਆਂ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।